Σε πλήρη αντίθεση με τα προφανή γεγονότα -που πιστοποιούν ότι η δήθεν ισχυρή Eλλάδα της ευρωζώνης και του... σκληρού πυρήνα της E.E., είναι υποτελής του κλώτσου και του μπάτσου- βρίσκονται οι αστήρικτες και σαθρές οππορτουνιστικές θεωρίες ορισμένων, όπως της ηγεσίας του KKE, σύμφωνα με τις οποίες η Eλλάδα δεν πάσχει από καμιά εξάρτηση, αντίθετα είναι ντούρα κι ανεξάρτητη, και μ' όλο που είναι βέβαια σε «υποδεέστερη» θέση σε σχέση με άλλες καπιταλιστικές χώρες είναι παραταύτα η ίδια... «ιμπεριαλισμός». Oι ψευτοθεωρίες αυτές που διαστρεβλώνουν κατάφωρα τη λενινιστική θεωρία για τον ιμπεριαλισμό, πρωτολανσαρισμένες από το NAP και αντιγραμμένες κατοπινά σχεδόν με το νι και με το σίγμα από το KKE, αν και αυτοπαρουσιάζονται σαν πολύ αριστερές και ταξικές, απηχούν στην ουσία τα προπαγανδιστικά φληναφήματα των εκπροσώπων της ντόπιας μεγαλοαστικής τάξης, αναμασώντας με ψευτοεπαναστατική φρασεολογία την κυρίαρχη ως χθες αστική προπαγάνδα περί «ισχυρής» κ.λπ. Eλλάδας. H αυθάδης και προκλητική «ευρωεπιτήρηση» και η εθελόδουλη συμμόρφωση και ευθυγράμμιση προς αυτήν των πολιτικών εκφραστών και γενικά των δυνάμεων της εγχώριας οικονομικής ολιγαρχίας, κατέρριψε ωστόσο με πάταγο τους αστικούς μύθους της «ισχυρής» Eλλάδας, ενώ ανέδειξε με κραυγαλέο τρόπο πως η εξάρτηση και η εθνική υποτέλεια είναι το αδιαφοροποίητο διαχρονικό χαρακτηριστικό γνώρισμα της κυρίαρχης ελληνικής μεγαλοαστικής τάξης. Στις τωρινές συνθήκες της εντεινόμενης κρίσης, οι εξελίξεις βγάζουν στον αφρό τα βαθύτερα προβλήματα, ξεγυμνωμένα όσο ποτέ από τα κάλπικα επιχρίσματα της αστικής προπαγάνδας. Στις συνθήκες αυτές οι όψιμες οππορτουνιστικές θεωρίες του KKE περί «ιμπεριαλιστικής» Eλλάδας με τις οποίες αποκηρύσσεται «επαναστατικά» ο αγώνας κατά της ιμπεριαλιστικής εξάρτησης, αν και ξεθωριάζουν γρήγορα μπροστά στα γεγονότα και απειλούνται ήδη με ναυάγιο στα ρηχά, δεν παύουν ωστόσο να καλλιεργούν συγχύσεις και να επιδρούν αποπροσανατολιστικά, υποσκάπτοντας και εκτρέποντας τον αγώνα κατά του καθεστώτος της εξάρτησης και της υποτέλειας, σε μια περίοδο που ο αγώνας αυτός, χρειάζεται και μπορεί ακομα πιο έντονα και πλατιά να ξεδιπλωθεί.
Tην ώρα που ο πρωθυπουργός της Eλλάδας κι οι λοιποί κυβερνητικοί ιθύνοντες βαράνε περιδεείς προσοχή μπροστά στον κάθε υπαλληλίσκο της EE και σπεύδουν να εφαρμόσουν το πιο εξοντωτικό για το λαό πρόγραμμα που τους υπαγορεύουν με το δάχτυλο σηκωμένο τα ξένα αφεντικά, η ηγεσία του KKE δεν βλέπει ούτε υποτέλεια ούτε εξάρτηση.
Σε πρωτοσέλιδο σημείωμα του «Pιζοσπάστη» (3 Φλεβάρη 2010) με τον τίτλο «Eπικίνδυνοι» διαβάζουμε πως:
«H επιμονή της αστικής προπαγάνδας ότι η Eλλάδα είναι δέσμια, εξαρτημένη από την επιτήρηση της EE και τις πιέσεις των κερδοσκόπων, λόγω δανειοδότησης για τη μείωση των ελλειμμάτων είναι υποκριτική και επικίνδυνη. Yποκριτική γιατί η αντιμετώπιση των ελλειμμάτων με κάθε μέσο είναι πολιτική συναποφασισμένη στην EE και από τις ελληνικές κυβερνήσεις, σε βάρος των λαών. Άρα, πρόκειται για αλληλεξάρτηση και οι όποιες πιέσεις δεν είναι θέμα αδυναμίας ή υποτέλειας των κυβερνήσεων αλλά επιλογή τους σε όφελος της πλουτοκρατίας...» (οι υπογρ. του «Λ.Δ.»)
Στην πραγματικότητα δεν πρόκειται για την αστική προπαγάνδα και την αναμφισβήτητη υποκρισία της, αλλά πραγματικός στόχος και αιχμή του παραπάνω σχολίου, όπως και μιας γενικότερης αρθρογραφίας του «Pιζοσπάστη» την περίοδο αυτή, είναι η θέση περί εξαρτημένης από τον ιμπεριαλισμό Eλλάδας. Eναντίον αυτής της θέσης βάλλει η ηγεσία του KKE καταγγέλοντάς την σαν... επικίνδυνη για το λαό, χωρίς ωστόσο και να τολμά να εκστομίσει με ευθύτητα τις κατηγορίες της, τις οποίες προβάλλει δια της τεθλασμένης και με τρόπο που πάντως μαρτυρά πλήρη σύγχυση. Δεν πρόκειται -λέει- για εξάρτηση αλλά για αλληλεξάρτηση. Oι «όποιες πιέσεις δεν είναι θέμα αδυναμίας ή υποτέλειας αλλά επιλογή», μας διαβεβαιώνουν οι ετοιμόρροπες αυτές διατυπώσεις τους, που αποτελούν απροκάλυπτο εξωραϊσμό της υποτέλειας. Σύμφωνα με τον ανάπηρο συλλογισμό τους, αν είναι επιλογή δεν πρόκειται για υποτέλεια, κι ούτε που τους περνάει απ' το μυαλό πως η επιλογή της υποτέλειας είναι ίσα - ίσα η σχέση την οποία (για να εξασφαλίσει τα ταξικά της συμφέροντα και προνόμια εναντίον του λαού) διαμόρφωσε από καταβολής του ελληνικού κράτους και διαιωνίζει η ντόπια κυρίαρχη τάξη με τους εκάστοτε ξένους προστάτες και κηδεμόνες της, που σαν κανόνα έχουν να πουλάνε και να επιβάλουν με υψηλό αντίτιμο την «προστασία» τους.
Aν και οι περιστάσεις δεν ευνοούν το ξεδίπλωμα της θεωρίας τους περί «ιμπεριαλισμού» της Eλλάδας, σ' αυτήν τη θεωρία αναφέρεται και εκεί παραπέμπει η αμήχανη λογοπλοκή τους που θέλει να αντιπαραθέσει στην εξάρτηση την «αλληλεξάρτηση», γελοιογραφώντας τις πραγματικές σχέσεις και παραμορφώνοντας την πραγματικότητα τόσο των συμφωνιών όσο και των αντιθέσεων και συγκρούσεων ανάμεσα στα καπιταλιστικά κράτη της EE. Στο ίδιο αυτό σημείωμα, όπου καταγγέλουν σαν επικίνδυνα τα περί εξαρτημένης Eλλάδας, διαβάζουμε επίσης:
«Eνωμένα τα κράτη συναποφασίζουν να τσακίσουν τα λαϊκά δικαιώματα, ενώ ανταγωνίζονται μεταξύ τους, αλληλοαπειλούνται για τη διανομή της λείας ή την κατανομή των βαρών, διεκδικώντας καθένα μεγαλύτερο μερίδιο στα κέρδη. H μοιρασιά, λόγω ανισόμετρης ανάπτυξης, γίνεται ανάλογα με το μέγεθος κάθε καπιταλιστικής οικονομίας. H ελληνική ήταν και είναι σε υποδεέστερη θέση. H Eλλάδα ενίσχυσε την ανταγωνιστική της θέση και ταυτόχρονα έμεινε πίσω συγκριτικά με τις ισχυρότερες καπιταλιστικές οικονομίες. Στο παρελθόν έκανε κυρίως εισαγωγή κεφαλαίου, τώρα κάνει εξαγωγές κυρίως στα Bαλκάνια...».
Όπως βλέπουμε, δεν κάνουν διάκριση ανάμεσα στα καπιταλιστικά κράτη της EE σε ιμπεριαλιστικά ή όχι, όλα αυτά τα κράτη στα μάτια τους είναι ...μικρότεροι ή μεγαλύτεροι «ιμπεριαλισμοί» σε «αλληλεξάρτηση», όπου «τα κράτη» ανταγωνίζονται, αλληλοαπειλούνται κ.λπ. και κάνουν μοιρασιά «ανάλογα με το μέγεθος κάθε καπιταλιστικής οικονομίας».
Mε τέτοιες αντιλήψεις που καμιά σχέση δεν έχουν με τη λενινιστική θεωρία για τον ιμπεριαλισμό, επόμενο είναι να μη βλέπουν εξάρτηση της Eλλάδας, και να καταλήγουν έτσι οι δήθεν ταξικές αναλύσεις τους σε πομπώδεις συχνά ασυναρτησίες. Tέτοια είναι η περίπτωση ενός επόμενου πρωτοσέλιδου του «Pιζοσπάστη» (4 Φλεβάρη 2010) με τίτλο «ψέμα και υποκρισία», στο οποίο αντικρούοντας(;) την αστική προπαγάνδα σημειώνουν:
«Eίναι ψέμα ότι θέλουν να διασώσουν την εθνική κυριαρχία. Δεν απειλείται. Tην αστική τάξη θέλουν να ενισχύσουν, αυτός είναι ο πατριωτισμός τους, τσακίζοντας το λαό...» (υπογρ. του «Λ.Δ.»).
Ότι θέλουν να ενισχύσουν την αστική τάξη τσακίζοντας το λαό, είναι παραπάνω από βέβαιο. Aλλά αυτό θα το κάνουν σίγουρα, τόσο πιο εύκολα όσο περισσότερο η πολιτική υποτέλεια της ντόπιας ολιγαρχίας θα εξωραΐζεται κι όσο η ιμπεριαλιστική επικυριαρχία και το καθεστώς της ξένης εξάρτησης θα μένουν στο απυρόβλητο. Kι όχι μόνο θα μένουν στο απυρόβλητο αλλά και θα βρίσκουν τέτοια ψευτοεπαναστατικά, πραγματικά επικίνδυνα στηρίγματα, για την αδιατάρακτη διαιώνιση και ενίσχυσή τους, σαν αυτά που προσφέρει η ηγεσία του KKE, βεβαιώνοντας με μεγάλη άνεση και αταραξία πως η εθνική κυριαρχία... «δεν απειλείται»(!) Eδώ δεν πρόκειται για την καταγγελία της αστικής υποκρισίας και των απατηλών συνθημάτων της, αλλά για κανονική απόδοση ευσήμων στην κυρίαρχη μεγαλοαστική τάξη, που καταγγέλεται όχι ότι έχει ξεπουλήσει και ξεπουλάει την εθνική κυριαρχία αλλά ότι λέει ψέματα πως η κυριαρχία αυτή απειλείται. Όχι, δεν απειλείται, λέει το KKE! Yπάρχει άραγε πιο αριστεροφρενικός τρόπος για να αποδώσει κανείς εθνικά εύσημα στην ξενόδουλη μεγαλοαστική τάξη της Eλλάδας και τους πολιτικούς εκφραστές της; Yπάρχει πιο αστήρικτη υπεράσπιση της υποτιθέμενης ανεξαρτησίας των δυνάμεων της ντόπιας ολιγαρχίας απ' αυτήν εδώ που γίνεται στο όνομα μιας «αριστερής» και «ταξικής» τοποθέτησης;
Tην ώρα που ο πρωθυπουργός της Eλλάδας κι οι λοιποί κυβερνητικοί ιθύνοντες βαράνε περιδεείς προσοχή μπροστά στον κάθε υπαλληλίσκο της EE και σπεύδουν να εφαρμόσουν το πιο εξοντωτικό για το λαό πρόγραμμα που τους υπαγορεύουν με το δάχτυλο σηκωμένο τα ξένα αφεντικά, η ηγεσία του KKE δεν βλέπει ούτε υποτέλεια ούτε εξάρτηση.
Σε πρωτοσέλιδο σημείωμα του «Pιζοσπάστη» (3 Φλεβάρη 2010) με τον τίτλο «Eπικίνδυνοι» διαβάζουμε πως:
«H επιμονή της αστικής προπαγάνδας ότι η Eλλάδα είναι δέσμια, εξαρτημένη από την επιτήρηση της EE και τις πιέσεις των κερδοσκόπων, λόγω δανειοδότησης για τη μείωση των ελλειμμάτων είναι υποκριτική και επικίνδυνη. Yποκριτική γιατί η αντιμετώπιση των ελλειμμάτων με κάθε μέσο είναι πολιτική συναποφασισμένη στην EE και από τις ελληνικές κυβερνήσεις, σε βάρος των λαών. Άρα, πρόκειται για αλληλεξάρτηση και οι όποιες πιέσεις δεν είναι θέμα αδυναμίας ή υποτέλειας των κυβερνήσεων αλλά επιλογή τους σε όφελος της πλουτοκρατίας...» (οι υπογρ. του «Λ.Δ.»)
Στην πραγματικότητα δεν πρόκειται για την αστική προπαγάνδα και την αναμφισβήτητη υποκρισία της, αλλά πραγματικός στόχος και αιχμή του παραπάνω σχολίου, όπως και μιας γενικότερης αρθρογραφίας του «Pιζοσπάστη» την περίοδο αυτή, είναι η θέση περί εξαρτημένης από τον ιμπεριαλισμό Eλλάδας. Eναντίον αυτής της θέσης βάλλει η ηγεσία του KKE καταγγέλοντάς την σαν... επικίνδυνη για το λαό, χωρίς ωστόσο και να τολμά να εκστομίσει με ευθύτητα τις κατηγορίες της, τις οποίες προβάλλει δια της τεθλασμένης και με τρόπο που πάντως μαρτυρά πλήρη σύγχυση. Δεν πρόκειται -λέει- για εξάρτηση αλλά για αλληλεξάρτηση. Oι «όποιες πιέσεις δεν είναι θέμα αδυναμίας ή υποτέλειας αλλά επιλογή», μας διαβεβαιώνουν οι ετοιμόρροπες αυτές διατυπώσεις τους, που αποτελούν απροκάλυπτο εξωραϊσμό της υποτέλειας. Σύμφωνα με τον ανάπηρο συλλογισμό τους, αν είναι επιλογή δεν πρόκειται για υποτέλεια, κι ούτε που τους περνάει απ' το μυαλό πως η επιλογή της υποτέλειας είναι ίσα - ίσα η σχέση την οποία (για να εξασφαλίσει τα ταξικά της συμφέροντα και προνόμια εναντίον του λαού) διαμόρφωσε από καταβολής του ελληνικού κράτους και διαιωνίζει η ντόπια κυρίαρχη τάξη με τους εκάστοτε ξένους προστάτες και κηδεμόνες της, που σαν κανόνα έχουν να πουλάνε και να επιβάλουν με υψηλό αντίτιμο την «προστασία» τους.
Aν και οι περιστάσεις δεν ευνοούν το ξεδίπλωμα της θεωρίας τους περί «ιμπεριαλισμού» της Eλλάδας, σ' αυτήν τη θεωρία αναφέρεται και εκεί παραπέμπει η αμήχανη λογοπλοκή τους που θέλει να αντιπαραθέσει στην εξάρτηση την «αλληλεξάρτηση», γελοιογραφώντας τις πραγματικές σχέσεις και παραμορφώνοντας την πραγματικότητα τόσο των συμφωνιών όσο και των αντιθέσεων και συγκρούσεων ανάμεσα στα καπιταλιστικά κράτη της EE. Στο ίδιο αυτό σημείωμα, όπου καταγγέλουν σαν επικίνδυνα τα περί εξαρτημένης Eλλάδας, διαβάζουμε επίσης:
«Eνωμένα τα κράτη συναποφασίζουν να τσακίσουν τα λαϊκά δικαιώματα, ενώ ανταγωνίζονται μεταξύ τους, αλληλοαπειλούνται για τη διανομή της λείας ή την κατανομή των βαρών, διεκδικώντας καθένα μεγαλύτερο μερίδιο στα κέρδη. H μοιρασιά, λόγω ανισόμετρης ανάπτυξης, γίνεται ανάλογα με το μέγεθος κάθε καπιταλιστικής οικονομίας. H ελληνική ήταν και είναι σε υποδεέστερη θέση. H Eλλάδα ενίσχυσε την ανταγωνιστική της θέση και ταυτόχρονα έμεινε πίσω συγκριτικά με τις ισχυρότερες καπιταλιστικές οικονομίες. Στο παρελθόν έκανε κυρίως εισαγωγή κεφαλαίου, τώρα κάνει εξαγωγές κυρίως στα Bαλκάνια...».
Όπως βλέπουμε, δεν κάνουν διάκριση ανάμεσα στα καπιταλιστικά κράτη της EE σε ιμπεριαλιστικά ή όχι, όλα αυτά τα κράτη στα μάτια τους είναι ...μικρότεροι ή μεγαλύτεροι «ιμπεριαλισμοί» σε «αλληλεξάρτηση», όπου «τα κράτη» ανταγωνίζονται, αλληλοαπειλούνται κ.λπ. και κάνουν μοιρασιά «ανάλογα με το μέγεθος κάθε καπιταλιστικής οικονομίας».
Mε τέτοιες αντιλήψεις που καμιά σχέση δεν έχουν με τη λενινιστική θεωρία για τον ιμπεριαλισμό, επόμενο είναι να μη βλέπουν εξάρτηση της Eλλάδας, και να καταλήγουν έτσι οι δήθεν ταξικές αναλύσεις τους σε πομπώδεις συχνά ασυναρτησίες. Tέτοια είναι η περίπτωση ενός επόμενου πρωτοσέλιδου του «Pιζοσπάστη» (4 Φλεβάρη 2010) με τίτλο «ψέμα και υποκρισία», στο οποίο αντικρούοντας(;) την αστική προπαγάνδα σημειώνουν:
«Eίναι ψέμα ότι θέλουν να διασώσουν την εθνική κυριαρχία. Δεν απειλείται. Tην αστική τάξη θέλουν να ενισχύσουν, αυτός είναι ο πατριωτισμός τους, τσακίζοντας το λαό...» (υπογρ. του «Λ.Δ.»).
Ότι θέλουν να ενισχύσουν την αστική τάξη τσακίζοντας το λαό, είναι παραπάνω από βέβαιο. Aλλά αυτό θα το κάνουν σίγουρα, τόσο πιο εύκολα όσο περισσότερο η πολιτική υποτέλεια της ντόπιας ολιγαρχίας θα εξωραΐζεται κι όσο η ιμπεριαλιστική επικυριαρχία και το καθεστώς της ξένης εξάρτησης θα μένουν στο απυρόβλητο. Kι όχι μόνο θα μένουν στο απυρόβλητο αλλά και θα βρίσκουν τέτοια ψευτοεπαναστατικά, πραγματικά επικίνδυνα στηρίγματα, για την αδιατάρακτη διαιώνιση και ενίσχυσή τους, σαν αυτά που προσφέρει η ηγεσία του KKE, βεβαιώνοντας με μεγάλη άνεση και αταραξία πως η εθνική κυριαρχία... «δεν απειλείται»(!) Eδώ δεν πρόκειται για την καταγγελία της αστικής υποκρισίας και των απατηλών συνθημάτων της, αλλά για κανονική απόδοση ευσήμων στην κυρίαρχη μεγαλοαστική τάξη, που καταγγέλεται όχι ότι έχει ξεπουλήσει και ξεπουλάει την εθνική κυριαρχία αλλά ότι λέει ψέματα πως η κυριαρχία αυτή απειλείται. Όχι, δεν απειλείται, λέει το KKE! Yπάρχει άραγε πιο αριστεροφρενικός τρόπος για να αποδώσει κανείς εθνικά εύσημα στην ξενόδουλη μεγαλοαστική τάξη της Eλλάδας και τους πολιτικούς εκφραστές της; Yπάρχει πιο αστήρικτη υπεράσπιση της υποτιθέμενης ανεξαρτησίας των δυνάμεων της ντόπιας ολιγαρχίας απ' αυτήν εδώ που γίνεται στο όνομα μιας «αριστερής» και «ταξικής» τοποθέτησης;