Για την πραγματικότητα και την απειλή πολέμου

Δημοσιεύτηκε στις: 15, Απρ 2018

Μ αφορμή σχετικό κείμενο του Λ.Δ. (24/3), αναρτήθηκε από το ΚΚΕ (μ-λ) στις 6/4 άρθρο με τίτλο «Περί πραγματικότητας και της βάσης ανάπτυξης αντιπολεμικού – αντιιμπεριαλιστικού κινήματος», το οποίο ασκεί κριτική στις θέσεις που κατά τους σ. του ΚΚΕ (μ-λ) παρουσιάζονται εκεί. Να ξεκαθαρίσουμε από την αρχή ότι σε αυτές τις κρίσιμες συνθήκες της όξυνσης των ανταγωνισμών και της αναθέρμανσης των σεναρίων πολέμου, θεωρούμε θεμιτό και αναγκαίο έναν τέτοιο διάλογο ανάμεσα στις δύο οργανώσεις. Αρκεί όμως αυτός να γίνεται πάνω στα πραγματικά ζητήματα και όχι σε κατασκευασμένες ή παραποιημένες θέσεις. Στη βάση αυτή οφείλουμε να σημειώσουμε τα εξής:

 

Πρώτα από όλα (προσπερνώντας την ειρωνική διάθεση που διαφαίνεται ειδικά στην αρχή του άρθρου) το Μ-Λ ΚΚΕ δεν «τσουβαλιάζει» τις θέσεις του ΚΚΕ (μ-λ) με τις απόψεις της «αντικαπιταλιστικής αριστεράς» και προφανώς δεν το «συγκαταλέγει στις παραπάνω δυνάμεις». Η μόνη στιγμή που στο άρθρο γίνεται αναφορά στο ΚΚΕ (μ-λ) είναι στη φράση που αφορά τις άλλες δυνάμεις και σημειώνει  «…εντύπωση προξενεί και η τοποθέτηση των συντρόφων του ΚΚΕ (μ-λ), που σε πολλά της σημεία στο θέμα των ελληνοτουρκικών συναντιέται με αυτές». Από εκεί και πέρα στο άρθρο γίνεται αναφορά σε αυτές τις δυνάμεις με την παράθεση εκτεταμένων αποσπασμάτων άρθρου του ΠΡΙΝ. Σημειώνεται λοιπόν αυτό και μόνο. Ότι οι θέσεις του ΚΚΕ (μ-λ) σε πολλά σημεία  στο θέμα των ελληνοτουρκικών συναντιούνται με αυτές των άλλων δυνάμεων και αν θέλουμε να είμαστε ειλικρινείς έτσι ακριβώς είναι. Και τι άλλο αν όχι αυτό αποδεικνύει το γεγονός ότι το ΚΚΕ (μ-λ) αισθάνεται την ανάγκη να απαντήσει εκτενώς σε ένα κείμενο που πραγματεύεται σίγουρα (και με αποσπάσματα) τις θέσεις αυτών των δυνάμεων. Αυτή είναι η αλήθεια και σε καμία περίπτωση δεν συνιστά «τσουβάλιασμα».

Από εκεί και πέρα στο άρθρο των συντρόφων του ΚΚΕ (μ-λ) υπάρχει, είτε σκόπιμα είτε όχι, η διαστρέβλωση των θέσεων του Μ-Λ ΚΚΕ. Είναι χαρακτηριστική η επιλεκτική αναφορά σε προτάσεις ενός μεγάλου κειμένου για να απαντήσουν σε αυτό που βολεύει ενδεχομένως να λέει το Μ-Λ ΚΚΕ και όχι σε αυτό που πραγματικά λέει. Να σημειωθεί εδώ ότι το κείμενο δεν αφορούσε μια συνολική τοποθέτηση για τις εξελίξεις στην περιοχή, αλλά καταπιανόταν κυρίως με θέσεις και απόψεις που κατατίθενται από άλλες δυνάμεις (επικεντρωμένο σε τρεις άξονες) σε σχέση με αυτό το πρόβλημα και τις επιπτώσεις τους στην  οικοδόμηση του αντιπολεμικού-αντιιμπεριαλιστικού κινήματος. Ακόμη και έτσι όμως, από πουθενά δεν προκύπτει αυτό που «με έκπληξη» διαβάζουμε ότι από το Μ-Λ ΚΚΕ «γίνεται φανερή η προσπάθεια να «αυτονομηθεί» η αντιπαράθεση των δύο αστικών τάξεων και μάλιστα να πάρει έναν διαχρονικό και μόνιμο χαρακτήρα ο επιτιθέμενος και ο ενδοτικός ρόλος της κάθε πλευράς. Στην ουσία θα φύγουμε από το έδαφος της πραγματικότητας που ορίζεται από τις επεμβάσεις και τους ανταγωνισμούς των ιμπεριαλιστών…». Και πραγματικά θέλει τουλάχιστον προσπάθεια, να καταλήξει κάποιος σε τέτοια συμπεράσματα. Όταν εκτός των πολλών άλλων σχετικών αναφορών, τα σημεία του άρθρου του Λ.Δ. που με σαφήνεια παρατίθενται οι θέσεις του Μ-Λ ΚΚΕ και που βρίσκονται ακριβώς πάνω από τα αποσπάσματα που χρησιμοποιούν στο άρθρο τους οι σ. του ΚΚΕ (μ-λ) ξεκινούν με τα εξής:

«Σαφώς τις πολύ αρνητικές εξελίξεις στην περιοχή ορίζουν και καθορίζουν οι ιμπεριαλιστικοί ανταγωνισμοί (ΗΠΑ, ΕΕ, Ρωσία). Εκεί βρίσκεται η αιτία των πολέμων και των δεινών των λαών της περιοχής. Οι εξαρτημένες αστικές τάξεις της Τουρκίας και της Ελλάδας είναι βέβαιο ότι προσπαθούν μέσα σε αυτές τις συνθήκες να εξυπηρετήσουν τα συμφέροντά τους και να κερδίσουν έδαφος στον μεταξύ τους ανταγωνισμό. Αυτό δεν σημαίνει ότι επειδή όλες οι αστικές τάξεις θέλουν να είναι επιθετικές, απαλλάσσονται των ευθυνών τους αυτές που μπορούν να είναι επιθετικές στις εκάστοτε συνθήκες.

Πράγματι μπορεί σε συνθήκες όξυνσης του ανταγωνισμού ΗΠΑ- Ρωσίας στην περιοχή και με δεδομένη την ασφυκτική πρόσδεση της Ελλάδας (και από την κυβέρνηση Τσίπρα) στο αμερικάνικο άρμα, να οδηγηθεί και η ελληνική αστική τάξη σε επιθετικές και τυχοδιωκτικές ενέργειες σε βάρος της Τουρκίας. Αυτό όμως το ενδεχόμενο δεν μπορεί να γίνεται «επιχείρημα» και σε καμία περίπτωση δεν αποτελεί τέτοιο, ώστε να μην στηλιτεύεται από την αριστερά η σημερινή επιθετικότητα της Τουρκίας. Η μη αναφορά στην τούρκικη επιθετικότητα δεν αποτελεί σε καμία περίπτωση κάποιου είδους «πρόληψη» ή «σωφροσύνη» μπροστά σε ένα τέτοιο σενάριο. Ίσα - ίσα αποδυναμώνει την ίδια τη θέση της αριστεράς απέναντι σε αυτό. Η καταγγελία ενδεχόμενων επιθετικών ενεργειών της ελληνικής αστικής τάξης μπορεί να έχει έρεισμα, μόνο αν σήμερα καταγγελθεί αντίστοιχα ο τούρκικος επιθετισμός». (Λαϊκός Δρόμος 25/3/2018)

Πραγματικά, πόσο πιο καθαρές μπορεί να γίνουν στον καθένα (που με ειλικρίνεια θέλει να τις κρίνει) οι θέσεις του Μ-Λ ΚΚΕ για όλα αυτά που επιχειρούν να μας καταλογίσουν οι σ. του ΚΚΕ (μ-λ);

1. Σε ό,τι αφορά το θέμα της τούρκικης επιθετικότητας οι σ. του ΚΚΕ (μ-λ) παραθέτουν αποσπάσματα της ανακοίνωσής τους προκειμένου να αποδείξουν ότι δεν προσπερνούν την πραγματικότητα και ότι αναφέρονται σε αυτήν και την καταγγέλλουν. Όμως το ίδιο το απόσπασμα αποδεικνύει αυτό που σωστά θεωρούν ότι τους καταλογίζει το Μ-Λ ΚΚΕ και όχι βέβαια απλά από την ανάγνωση ενός κειμένου, αλλά από ολόκληρη τη συζήτηση που έχει προηγηθεί ανάμεσα στις δύο οργανώσεις. Σε μία «ολόκληρη παράγραφο» της ανακοίνωσης του ΚΚΕ (μ-λ), όπως λένε, που αναφέρεται στην επιθετικότητα της Τουρκίας δεν υπάρχει ούτε λέξη για την επιθετικότητα της Τουρκίας σε Κύπρο και Αιγαίο. Κανείς δεν διαφώνησε ποτέ ούτε με τα όσα αναφέρονται για τη δράση του αντιδραστικού καθεστώτος στο εσωτερικό του, ούτε στο ρόλο που αναλαμβάνει στη Μέση Ανατολή και στην εισβολή στη Συρία. Αυτό έλειπε, να μην βλέπει το ΚΚΕ(μ-λ) τουρκική επιθετικότητα ούτε σε βάρος της Συρίας.

Αυτόπου λέμε, είναι ότι είναι διακριτός σε αυτή τη φάση (και ναι τις τελευταίες δεκαετίες εκφράζεται στην πράξη μονομερώς από την Τουρκία) ο επιθετισμός και ο επεκτατισμός της σε Αιγαίο και Κύπρο. Και ότι οι τυχοδιωκτικές και φιλοπόλεμες ενέργειες της Τουρκίας, που καθημερινά παραβιάζει τα σύνορα σε θάλασσα και αέρα στο Αιγαίο φτάνοντας ακόμη και στον εμβολισμό πλοίων, δημιουργούν το υπόβαθρο πάνω στο οποίο υφαίνονται τα σενάρια θερμών επεισοδίων και πολέμων. Και αυτό οφείλει να το αναγνώσει και να το καταγγείλει η αριστερά και στις δύο μεριές του Αιγαίου. Όμως είναι φανερή η άρνηση των δυνάμεων της «αντικαπιταλιστικής αριστεράς», όπως και η δυστοκία των σ. του ΚΚΕ (μ-λ), να σταθούν απέναντι σε αυτές τις ενέργειες και να καταγγείλουν τον επιθετικό και αντικειμενικά φιλοπόλεμο χαρακτήρα τους.

Οιγενικολογίες για την «επιθετική φύση» των αστικών τάξεων δεν απαντούν σε αυτό το σημείο στη σημερινή πραγματικότητα. Ούτε η αναφορά στην αλήθεια, ότι οι ιμπεριαλιστές και οι ανταγωνισμοί τους είναι οι πραγματικοί αίτιοι της αποσταθεροποίησης και των πολέμων. Οι εξαρτημένες αστικές τάξεις δεν απαλλάσσονται των ευθυνών τους επειδή ως εξαρτημένες εμπλέκονται στο κουβάρι των ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών. Έχουν ευθύνες για κάθε ενέργειά τους που αναγνωρίζεται ως επιθετική σε βάρος των γειτονικών λαών. Και η πολιτική της Τουρκίας, μέσα στα δοσμένα πλαίσια, σωστά αναγνωρίζεται ως επιθετική σε βάρος του ελληνικού και κυπριακού λαού. Και έτσι οφείλει να την αντιμετωπίσει σήμερα η αριστερά για να συμβάλει στην ανάπτυξη ενός αντιπολεμικού κινήματος σε Ελλάδα και Τουρκία.

Αντί αυτού, στις αναλύσεις που βλέπουμε επιχειρείται το προσπέρασμα των ευθυνών της Τουρκίας γι’ αυτές της τις ενέργειες. Είναι σαφής η πρόθεση να παρουσιάζεται ο επιθετισμός των δυο αστικών τάξεων ως ισότιμος. Και γι’ αυτό μπαίνουν στο ίδιο ζύγι οι ερμηνείες (σωστές ή λαθεμένες) για τις επιδιώξεις της ελληνικής αστικής τάξης μέσω π.χ. των τριμερών συμφωνιών, με τις επιθετικές ενέργειες, τις παραβιάσεις και τους διεμβολισμούς της Τουρκίας. Αυτό όμως συνιστά άρνηση μιας πραγματικότητας που θέλει ως αποτέλεσμα της τούρκικης επιθετικότητας, το Αιγαίο να μετατρέπεται σε γκρίζα ζώνη, η μισή Κύπρος να είναι υπό κατοχή 45 χρόνια και τα Ίμια να θεωρούνται από την Τουρκία τούρκικο έδαφος. Και ποιος μπορεί να ισχυριστεί ότι πλέον δεν αποτελεί «αιτία πολέμου» για την Τουρκία η παρουσία έστω και ενός Έλληνα στρατιώτη στο νησί;

2. Σε ό,τι αφορά την κατάσταση του αντιπολεμικού κινήματος και το ρόλο των δυνάμεων του ΚΚΕ και της ΛΑΕ σε αυτό (και εμείς θα προσθέσουμε συνολικά τις δυνάμεις της «αντικαπιταλιστικής αριστεράς») το πρόβλημα βέβαια δεν αφορά το αν αναγνωρίζουν την τούρκικη επιθετικότητα ή όχι. Άλλωστε και το ΚΚΕ αναγκάστηκε τελευταία να μιλήσει γι’ αυτά κάτω από το βάρος των εξελίξεων. Το πρόβλημα είναι ότι από το ΚΚΕ μέχρι τις δυνάμεις του ευρωκομμουνισμού και της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, οι θέσεις που παρουσιάζονται όλα αυτά τα χρόνια από τις κύριες δυνάμεις που αναφέρονται στην αριστερά, είναι αυτές της αθώωσης του ιμπεριαλισμού, της άρνησης της εξάρτησης και της απεμπόλησης του αιτήματος και του αγώνα για εθνική ανεξαρτησία.

Είναιαυτές οι θέσεις που δεν αναγνώριζαν επιτιθέμενο και αμυνόμενο, που δεν αναγνώριζαν στη βάση της αντικαπιταλιστικής πάλης θύτη και θύμα, είναι αυτές που δεν μπόρεσαν να διακρίνουν το δίκαιο και το άδικο στις ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις και στους πολέμους που προηγήθηκαν και που εξαπολύθηκαν είτε άμεσα από τους ίδιους είτε έμμεσα από  κράτη δορυφόρους και τους ντόπιους λακέδες τους. Είναι οι δυνάμεις που σε πολέμους όπως αυτόν που εξαπέλυσαν οι ΗΠΑ στο Ιράκ κράτησαν ίσες αποστάσεις ανάμεσα στο θύτη και το θύμα. Και που με το -τροτσκιστικής κοπής- πρόσχημα της «σημαίας κάτω από την οποία» πολεμούσε ο ιρακινός λαός δεν μπορούσαν να πάρουν θέση υπέρ του αγώνα του για την απόκρουση των κατακτητών και την εθνική απελευθέρωση. Είναι αυτές που εκθείαζαν την αραβική άνοιξη παίρνοντας σε πολλές περιπτώσεις ανοιχτά το μέρος των ιμπεριαλιστών. Είναι αυτές που στη χώρα μας βλέπουν ιμπεριαλισμό και όχι εξάρτηση και που βλέπουν και έχουν «απέναντί» τους μόνο ντόπιους «επιχειρηματικούς ομίλους».

3. Για το ζήτημα του χαρακτήρα του πολέμου που το ΚΚΕ (μ-λ) εξαρχής ορίζει ως άδικο και αντιδραστικό,  διαβάζουμε στην κριτική του. «Εδώ είναι φανερό ότι υιοθετείται αβίαστα η εκδοχή, το σενάριο, μίας επιθετικής – κατακτητικής κίνησης από τη μεριά της Τουρκίας. Μας κάνει εντύπωση η ευκολία της υιοθέτησης αυτού του σεναρίου...». Και εδώ αναγκαστικά επανερχόμαστε στην πραγματικότητα. Σύντροφοι δεν υιοθετείται τίποτα ούτε αβίαστα, ούτε εύκολα. Δεν είναι σενάριο το γκριζάρισμα του Αιγαίου, η κατοχή της Κύπρου, οι παραβιάσεις, η βεβαιότητα περί τούρκικων Ιμίων και η έμπρακτη επιβολή αυτής της βεβαιότητας, όπως και η έμπρακτη αμφισβήτηση της συνθήκης της Λωζάνης. Δεν χρειάζεται να επαναλαμβάνουμε συνεχώς (το απόσπασμα που παραθέτουμε στην αρχή) ότι η επιθετικότητα κόντρα στη ροή των γεγονότων και στη βάση της πρόσδεσης της Ελλάδας στο αμερικάνικο άρμα μπορεί να αλλάξει πλευρά. Και με σαφήνεια και όχι γενικολογίες τοποθετούμαστε και απέναντι σε αυτό το σενάριο. Ναι, θα καταγγείλουμε κάθε τέτοια ενέργεια και θα ορίσουμε έναν πόλεμο που θα ξεσπάσει στη βάση της διεκδίκησης ξένων εδαφών από την Ελλάδα ως άδικο από την πλευρά της Ελλάδας. Και λέμε ότι -σαφώς- με τον ίδιο τρόπο οφείλουμε να τοποθετηθούμε και στην αντίθετη περίπτωση.

Απέναντι σε αυτές τις θέσεις το ΚΚΕ (μ-λ) αντιπαραβάλει την άποψη ότι «...αυτό που θα χαρακτηρίσει έναν ενδεχόμενο πόλεμο ανάμεσα σε Ελλάδα – Τουρκία είναι πριν από όλα και πάνω από όλα τα συμφέροντα και οι επιδιώξεις των ιμπεριαλιστών». Και από πότε το δίκαιο και το άδικο των πολέμων κρίνεται με βάση αυτά; Πού υπάρχουν σε αυτές τις αναλύσεις οι λαοί, τα δίκαια και τα συμφέροντά τους; Αν δηλαδή η Τουρκία εισβάλει στο Αιγαίο ο πόλεμος θα είναι άδικος και αντιδραστικός από όλες τις πλευρές, επειδή και η ελληνική αστική τάξη μπορεί να ονειρεύεται μεγάλες ιδέες ή επειδή και οι δύο αστικές τάξεις είναι εξαρτημένες; Μήπως στο Β’ Παγκόσμιο, οι Άγγλοι και η ολόπλευρα και τότε εξαρτημένη αστική τάξη δεν είχαν τους δικούς τους “άδικους” σκοπούς; Αυτό έκρινε το δίκαιο ή το άδικο του πολέμου του ελληνικού λαού;

Το ΚΚΕ (μ-λ) αποφεύγει συστηματικά να μιλήσει για τα σύνορα, τα κυριαρχικά δικαιώματα, την καταγγελία κάθε επιθετικής (και άρα τώρα της τούρκικης) ενέργειας και την υπεράσπιση της εδαφικής ακεραιότητας. Όλα αυτά που περιλαμβάνονται στις θέσεις της ΛΑ-ΑΑΣ και που για εμάς συγκροτούν μια βάση για τη συγκρότηση αντιιμπεριαλιστικού-αντιπολεμικού κινήματος και ναι, αποτελούν και μπούσουλα για το δίκαιο και άδικο των πολέμων.

Κλείνονταςκαι για να βοηθηθεί η συζήτηση. Αν η ελληνική αστική τάξη (πάντα στα πλαίσια των εξαρτήσεων και των ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών) προβεί σε επιθετικές ενέργειες ή πολύ περισσότερο διεκδικήσει ξένα εδάφη, τότε-συμφωνούμε- ότι πρέπει να καταγγελθεί και να οριστεί ο πόλεμος από την πλευρά της Ελλάδας άδικος και αντιδραστικός. Αν η τούρκικη αστική τάξη περάσει από τις αλλεπάλληλες επιθετικές ενέργειες στην ανοιχτή εισβολή σε ελληνικά νησιά, ο πόλεμος τι θα είναι και από ποια πλευρά; Αν για παράδειγμα υπάρξει εισβολή στη Σάμο, που από πολλούς συντρόφους αναφέρθηκε σε προηγούμενη φάση, τότε ποια θα είναι η θέση της αριστεράς;  Αν τότε η απάντηση είναι ότι ένας πόλεμος μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας είναι ένας πόλεμος άδικος και αντιδραστικός, τότε προφανώς το πρόβλημα δεν είναι απλά στην... ερμηνεία της πραγματικότητας.


100 χρόνια από την Οκτωβριανή επανάσταση


Πολιτικός Διάλογος στη ΛΑ-ΑΑΣ


Μακρόνησος 1947 - 2017