Ιμπεριαλιστικές μεθοδεύσεις στα Βαλκάνια

Δημοσιεύτηκε στις: 11, Φεβ 2018

1992. Ομόθυμο το ελληνικό αστικό πολιτικό σύστημα -του ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟΥ συμπεριλαμβανόμενου- διακηρύσσει την αξίωσή του να μην περιέχεται η λέξη "Μακεδονία", με οποιονδήποτε τρόπο, στο όνομα του νεοσύστατου κράτους της πΓΔΜ, προϊόντος της ιμπεριαλιστικής επέμβασης και διαμελισμού της Γιουγκοσλαβίας.

 

Διοργανώνει τα γνωστά συλλαλητήρια του εθνικιστικού παροξυσμού με τη συμμετοχή των πιο μαύρων αντιδραστικών κύκλων και ένα κύμα εθνικοφρονικής πλειοδοσίας -ακόμη κα πολεμοκαπηλικών συνθημάτων για τους "σκοπιανούς"- διατρέχει την ελληνική επικράτεια δηλητηριάζοντας τις λαϊκές συνειδήσεις.

1994. Επιβάλλεται ο οικονομικός αποκλεισμός στην πΓΔΜ -από την κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ- και την επόμενη χρονιά (1995) αίρεται με την υπογραφή της Ενδιάμεσης Συμφωνίας. Η Ελλάδα αναγνωρίζει το εν λόγω κράτος με την "προσωρινή ονομασία πΓΔΜ".

2007. "Ωριμάζει" η σταδιακή προσαρμογή των ελληνικών αστικών κομμάτων στη γραμμή του "ρεαλισμού" και της "συμβιβαστικής λύσης" με την αποδοχή της "σύνθετης ονομασίας με γεωγραφικό προσδιορισμό έναντι όλων", η οποία βεβαίως θα περιλαμβάνει το "απαγορευμένο" όνομα.  Στη Σύνοδο Κορυφής του ΝΑΤΟ (2008) αποφασίζεται πως "η προηγούμενη επίλυση του ζητήματος της ονομασίας" αποτελεί προϋπόθεση για την πρόσκληση ένταξης της πΓΔΜ σε αυτό.

Σήμερα, 2018. Ενεργοποιείται και επισπεύδεται η διαδικασία αναζήτησης συμβιβασμού, κατόπιν εντολής των ΗΠΑ πρωτίστως, εν όψει της επικείμενης Συνόδου του ΝΑΤΟ, τον Ιούνιο, με σκοπό τη νατοϊκή ενσωμάτωση της πΓΔΜ. Η μεγάλη όξυνση των ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών και η κλιμάκωση του επιθετισμού των ΗΠΑ παγκόσμια, επιταχύνουν τις αμερικανικές μεθοδεύσεις και στα Δυτικά Βαλκάνια, που αποτελούν "επίκεντρο σημαντικού ενδιαφέροντος των ΗΠΑ", για την υπονόμευση και τον περιορισμό της επιρροής της επανακάμπτουσας διεθνώς Ρωσίας και της ραγδαία ανερχόμενης Κίνας. Τα συλλαλητήρια επανέρχονται με άλλους όρους, σε άλλες κοινωνικές και πολιτικοοικονομικές συνθήκες.

 

 

Η υποταγή στις ΗΠΑ

 αδιαμφισβήτητη σταθερά

 

 

Η υποταγή στις ΗΠΑ αποτελεί αδιαμφισβήτητη σταθερά στην πολιτική των κομμάτων της ελληνικής ολιγαρχίας και όλων των κυβερνήσεών της. Της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ τα προηγούμενα χρόνια, της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ σήμερα.

Οι παλινωδίες τους στο ζήτημα του ονόματος της πΓΔΜ, η εναλλαγή θέσεων και η οξεία -πλαστή εν πολλοίς- αντιπαράθεση που επιβάλλει ο εκάστοτε ρόλος (κυβέρνηση ή αντιπολίτευση), για λόγους κομματικής αυτοσυντήρησης και επιβίωσης, εκφράζονται μέσα στα αυστηρά πλαίσια που επιτρέπει η πολιτική της υποτέλειας σε όλες τις παραλλαγές της.

Όλες οι ελληνικές κυβερνήσεις, όλη αυτή την 26ετή περίοδο της βίαιης επαναχάραξης των συνόρων στα Βαλκάνια και της υποκίνησης και ενίσχυσης ποικίλων εθνικισμών και αλυτρωτισμών από τις ΗΠΑ και τους ευρωπαίους ιμπεριαλιστές, ενσωματώθηκαν πλήρως στους διατεταγμένους, κάθε φορά, ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς. Αρχής γενομένης από την προσυπογραφή, δια χειρός Σαμαρά επί κυβέρνησης Κ. Μητσοτάκη, της ΕΟΚικής απόφασης διάλυσης της Γιουγκοσλαβίας. Απέναντι στην πΓΔΜ, ξεκίνησαν με εθνικιστικούς λεονταρισμούς για να προσγειωθούν, αργότερα, ανώμαλα, στο έδαφος της ρεαλιστικής προσαρμογής στα επιτασσόμενα από τους ισχυρούς, εκλιπαρώντας την "προστασία" τους και εναποθέτοντας τη "λύση" του ζητήματος στη διαιτησία τους, διευκολύνοντας και τροφοδοτώντας -έτσι- την ιμπεριαλιστική ανάμιξη και επιβολή.

Η αντιμετώπιση που επιχειρεί τώρα ο ΣΥΡΙΖΑ, από τη θέση της κυβερνητικής διαχείρισης του ζητήματος, είναι μια επισπεύδουσα διευθέτηση εναρμονισμένη με το στόχο των ΗΠΑ και της ΕΕ για την άμεση ευρωατλαντική ολοκλήρωση των Βαλκανίων. Την προβάλλει, μάλιστα, και σαν τη μοναδικά "αριστερή", "προοδευτική" προσέγγιση. Πρόκειται για μια "εξομάλυνση" των σχέσεων με τη γειτονική χώρα, μέσω μιας διατεταγμένης -από τις ΗΠΑ- διαδικασίας σε φάσεις. Μια "σπονδυλωτή λύση" που θα επιφέρει κάποια συμφωνία για το όνομα της πΓΔΜ, ώστε να προωθηθεί η ένταξή της στο ΝΑΤΟ και την ΕΕ, αφήνοντας ανοιχτά τα ζητήματα του αλυτρωτισμού και της αλλαγής του Συντάγματός της, ώστε να υπάρχει πρόσφορο έδαφος για την ανάπτυξη συνεχών ιμπεριαλιστικών πιέσεων και εκβιασμών απέναντι στις δυο χώρες και τους λαούς τους.

Η, κατά ΣΥΡΙΖΑ, "λύση" των προβλημάτων περνάει μέσα από τις ΗΠΑ, το ΝΑΤΟ και την ΕΕ και η "σταθερότητα" της περιοχής  διασφαλίζεται μέσα στο ΝΑΤΟ και την ΕΕ. Μέσα στα άντρα αυτών που σφαγιάζουν λαούς, ισοπεδώνουν και διαλύουν χώρες. Τόσο αριστερή! Τόσο προοδευτική!

 

Τα συλλαλητήρια του εθνικισμού

 

Με δεδομένη την κυβερνητική πολιτική, με το ΠΑΣΟΚ και το ΠΟΤΑΜΙ να συμφωνεί επί της ουσίας με αυτήν, με τη ΝΔ να καταφεύγει σε ασάφειες, τακτικισμούς, υπαναχωρήσεις και μεταστροφές προσπαθώντας να εξισορροπήσει μια θέση ουσιαστικής, επίσης, ταύτισης -που την επιβάλλει ο ρόλος του "αξιόπιστου" διεκδικητή της κυβερνητικής εξουσίας και οι εξετάσεις νομιμοφροσύνης στην ελληνική ολιγαρχία και τους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς- με τις ισχυρές ακροδεξιές πιέσεις στο εσωτερικό της και την εκλογική της βάση, έρχονται και πάλι στο προσκήνιο τα συλλαλητήρια, ύστερα από 26 χρόνια. Σε μια Ελλάδα λεηλατημένη από την οκταετή μνημονιακή βαρβαρότητα, με κυβέρνηση μια πολιτική δύναμη που, ενώ συνεχίζει και κλιμακώνει την αντιλαϊκή πολιτική των προκατόχων της, παριστάνει την Αριστερά.

Τα συλλαλητήρια του 2018 είναι και αυτά, όπως του 1992, εθνικιστικά. Αποτέλεσαν εκκολαπτήριο αντιδραστικών μεθοδεύσεων. Επιχείρησαν να εκμεταλλευτούν την πλατιά λαϊκή δυσαρέσκεια για την αντιλαϊκή πολιτική του ΣΥΡΙΖΑ, που τη χρεώνουν στην Αριστερά, και το αίσθημα ταπείνωσης για τα δεινά που έχει προκαλέσει στη χώρα και το λαό η πολιτική της συνθηκολόγησης και υποταγής στους ισχυρούς, για να επιταχύνουν πολιτικές εξελίξεις, να ενισχύσουν το δεξιό ρεύμα στην ελληνική κοινωνία και να δημιουργήσουν όρους για μια καθαρόαιμη δεξιά μετατόπιση και αναμόρφωση του πολιτικού σκηνικού, όπου η ιδεολογία και η πολιτική της Δεξιάς, σε όλες τις εκφράσεις της, θα έχει ηγεμονικό ρόλο και ο αντικομμουνισμός θα εντείνεται.

Τα συλλαλητήρια είχαν κεντρικό πολιτικό περιεχόμενο το σύνθημα "Η Μακεδονία είναι μία και ελληνική", με τα πάσης φύσεως μισαλλόδοξα αλυτρωτικά, εθνικιστικά συνθήματα να κυριαρχούν. Τα ξεκίνησαν και τα αγκάλιασαν, στη Θεσσαλονίκη, κάθε είδους ακραίοι εθνικιστικοί, αντιδραστικοί, σκοταδιστικοί, φασιστικοί κύκλοι και αυτοί ήταν ο κύριος κορμός, η "ψυχή" της διοργάνωσης και στην Αθήνα, αυτοί έδωσαν τον τόνο και τον παλμό, σε αυτούς συμμορφώθηκαν όσοι έδωσαν το παρών, παρά την προσπάθεια "πολλών" να αμβλύνουν τις εντυπώσεις, να επιστρατεύσουν μιαν άλλη επικοινωνιακή τακτική και να στήσουν το θέατρο του "ακομμάτιστου", "πατριωτικού" συλλαλητηρίου.

Ήταν εκεί οι περίφημοι παμμακεδονικοί σύλλογοι και ομοσπονδίες με τις κραυγαλέα αλυτρωτικές θέσεις και τα ανοιχτά αντικομμουνιστικά χαρακτηριστικά, οι πιο σκοταδιστικές δυνάμεις της Εκκλησίας και οι πολυάριθμες παραθρησκευτικές οργανώσεις και παραστρατιωτικές ενώσεις, απόστρατοι των ειδικών δυνάμεων και των ΜΑΤ, πάσης φύσεως εθνικιστικές, φασιστικές κινήσεις και κόμματα με πρωτοστατούσα τη Χρυσή Αυγή. Και μέσα σε αυτούς, ο Α. Σαμαράς και ποικίλοι νεοδημοκράτες, κάποια στελέχη του ΠΑΣΟΚ, η ΕΝΩΣΗ ΚΕΝΤΡΩΩΝ, το ΕΠΑΜ, η ΠΛΕΥΣΗ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ της Ζ. Κωνσταντοπούλου, κάποια απομεινάρια μιας πάλαι ποτέ συνιστώσας του ΣΥΡΙΖΑ που εξακολουθεί να φέρει το "Κ" στον τίτλο της, αποκομμουνιστικοποιημένης όμως πλέον...

Ναι, δεν ήταν εκεί μόνο φασίστες και ακροδεξιοί, αλλά ήταν εκεί όλοι οι φασίστες και οι ακροδεξιοί, όλες οι δυνάμεις του σκοταδισμού, πλαισιωμένοι από καιροσκόπους και "αφελείς" που εξάντλησαν εκεί τον "πατριωτισμό" τους, παρακάμπτοντας το ότι οι διπλανοί τους ήταν και είναι οι κατ' εξοχήν εχθροί της πατρίδας. 

Με ηχηρό το θλιβερό, ασύγγνωστο παρών-όνειδος, στη θέση μάλιστα του κεντρικού ομιλητή, ενός Μίκη Θεοδωράκη, ο οποίος φρόντισε να προσαρμόσει τα λόγια του στο ποιόν των οργανωτών και ενός μεγάλου μέρους του ακροατηρίου του, με τη μεγαλειώδη μουσική του να χρησιμοποιείται σαν ηχητικό υπόβαθρο της διοργάνωσης και να "τραγουδιέται" από χείλη φασιστών μαζί με τις ιαχές κατά των "γυφτοσκοπιανών". Για να πάρει τα συγχαρητήρια από τον Κασιδιάρη, το γιό του αρχιβασανιστή της Μακρονήσου Σκαλούμπακα και διάφορα φασιστοειδή.

Τα συλλαλητήρια ήταν όντως μεγάλα από την άποψη του αριθμητικού μεγέθους, με δεδομένες τις επικρατούσες συνθήκες των τελευταίων ετών, των ασθενικών ή ανύπαρκτων λαϊκών αντιδράσεων απέναντι στη θηριώδη αντιλαϊκή επέλαση, αν και αυτό της Αθήνας ήταν, σαφώς, κατώτερο των προσδοκιών των διοργανωτών. Το εθνικιστικό παραλήρημα συμπαρέσυρε ευρύτερες μάζες. Αυτό, όμως, σε καμία περίπτωση δεν μπορεί να τα νομιμοποιήσει στο δημοκρατικό, προοδευτικό, αριστερό κόσμο.  Μόνο η ενίσχυση του αντιαμερικάνικου, αντιιμπεριαλιστικού αγώνα από τους λαούς της Ελλάδας, της πΓΔΜ και όλης της Βαλκανικής και η πάλη ενάντια στην πολιτική της υποτέλειας και της υποταγής που ακολουθούν οι κυβερνήσεις των χωρών τους μπορούν να βάλουν φρένο σε νέες δραματικές εξελίξεις στην πολύπαθη χερσόνησο και να δημιουργήσουν γέφυρα φιλίας και συναδέλφωσης των λαών και των διαφορετικών εθνοτήτων. Τέτοια συλλαλητήρια χρειαζόμαστε.


Μακρόνησος 2018


6ο Συνέδριο Μ-Λ ΚΚΕ


Μακρόνησος 1947 - 2017