Επισπεύδεται ο συμβιβασμός για το ζήτημα της ονομασίας της πΓΔΜ

Δημοσιεύτηκε στις: 11, Φεβ 2018

 

 

ΝΑΤΟ-ΕΕ βιάζονται για την «ευρωατλαντική

ολοκλήρωση»  των Δυτικών Βαλκανίων

 

Κάθετη ήταν η παρέμβαση- υπαγόρευση του Μάθιου Νίμιτς, όταν φάνηκε ότι προέκυψαν κάποιοι δισταγμοί και εμπόδια στην όλη διαδικασία που σχεδιάζουν το τελευταίο διάστημα τα αμερικανονατοϊκά επιτελεία για τη διευθέτηση της διαφοράς Ελλάδας-πΓΔΜ.

 

«Ταχεία διαδικασία για να επιτύχουμε θετικό αποτέλεσμα μέσα σε λίγους μήνες, ίσως νωρίτερα», ζήτησε από τις δύο πλευρές.

Και σαν «έτοιμοι από καιρό», οι κυβερνήσεις Αθήνας και Σκοπίων «συνετάγησαν»  με τις εντολές των μεγάλων αφεντικών.  Το «πράσινο φως» άναψε η συνάντηση Τσίπρα-Ζάεφ στο Νταβός.

Ο Έλληνας υπουργός Εξωτερικών, Ν. Κοτζιάς, προανήγγειλε ότι η κυβέρνηση θα συγγράψει και θα παρουσιάσει μέσα στο Φλεβάρη προσχέδιο «διεθνούς Συμφώνου που θα περιλαμβάνει όλα τα ζητήματα», το οποίο θα προτείνει στην πλευρά της πΓΔΜ, διευκρινίζοντας με νόημα ότι «οι συνταγματικές αλλαγές θα γίνουν στην ώρα τους».

Από την άλλη πλευρά, ο πρωθυπουργός της πΓΔΜ, Ζόραν Ζάεφ, εμφανίστηκε θετικός στην επιλογή ενός γεωγραφικού προσδιορισμού για μια σύνθετη ονομασία, κάτι το οποίο συμβαίνει για πρώτη φορά δημοσίως με τόσο ξεκάθαρο τρόπο, ενώ απαντώντας στην «πάσα» Κοτζιά για τις συνταγματικές αλλαγές και για να μετριάσει τις αντιδράσεις στο εσωτερικό της χώρας του, δήλωσε και αυτός με νόημα «Δεν βλέπω λόγο να αλλάξουμε το Σύνταγμά μας».

Σε μία κίνηση που έχει αδιαμφισβήτητη συμβολική σημασία, με την οποία εμφανίζεται να προσφέρει «κλάδο ελιάς», ο Ζάεφ ανακοίνωσε ότι η κυβέρνησή του αποφάσισε τη μετονομασία του αεροδρομίου «Μέγας Αλέξανδρος» σε «Διεθνές Αεροδρόμιο Σκοπίων», καθώς και του αυτοκινητοδρόμου «Αλέξανδρος ο Μακεδών» σε «Λεωφόρο Φιλίας». Εν τω μεταξύ, μετά από πιέσεις ΕΕ-ΝΑΤΟ, διαφαίνεται και μια μεταστροφή του κλίματος και στους κόλπους του αντιπολιτευόμενου κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης VMRO - DPMNE, με το επιχείρημα ότι ο κύριος στόχος είναι η ένταξη της πΓΔΜ στην ΕΕ και στο ΝΑΤΟ.

Σε ανάλογες κινήσεις, η ελληνική πλευρά σχεδιάζει σύντομα να προχωρήσει σε απεμπλοκή της δεύτερης φάσης της Συμφωνίας Σύνδεσης ΕΕ - Σκοπίων, ενώ ο Ν. Κοτζιάς έχει εκφράσει την επιθυμία να μεταβεί αεροπορικώς στα Σκόπια, μόλις μετονομαστεί το αεροδρόμιο, ώστε να παραδώσει τις ιδέες του περί «Συμφώνου» στον Σκοπιανό ομόλογό του, Νίκολα Ντιμιτρόφ. Η τοποθέτηση του ΥΠΕΞ, κ. Κοτζιά, σε συνέντευξη Τύπου  περί σύνταξης «Συμφώνου» ανάμεσα στις δύο χώρες, δεν έθεσε ως όρο την αλλαγή του Συντάγματος της πΓΔΜ για την αντιμετώπιση του αλυτρωτισμού.

Φαίνεται ότι ο Νίμιτς δεν κάνει απλές εθιμοτυπικές επαφές. Στις βαλίτσες του μεταφέρει ιμπεριαλιστικά σχέδια. Αθήνα και Σκόπια έχουν υιοθετήσει το σκεπτικό του, που ουσιαστικά συνιστά  «σπονδυλωτή λύση», συνδέοντας τις αλλαγές που καλούνται να κάνουν τα Σκόπια με τα διάφορα στάδια ένταξής τους στο ΝΑΤΟ και την ΕΕ,  λύση που διακινούσε διακριτικά εδώ και μήνες στο παρασκήνιο ο Αμερικανός πρώην βοηθός υφυπουργός για θέματα Ευρώπης και Ευρασίας, Μπράιαν Γι.

Ήδη αυξάνονται τα «πήγαινε-έλα» Αμερικάνων και Ευρωπαίων αξιωματούχων σε Αθήνα και Σκόπια, με επικείμενη την επίσκεψη στα Σκόπια και του Προέδρου της ΕΕ, Γιούνκερ. Τα «μαγειρέματα» φαίνεται ότι περιλαμβάνουν την «τμηματική λύση», περίγραμμα της οποίας έδωσε ο Νίμιτς στην «Καθημερινή». Οι προτάσεις Νίμιτς προβλέπουν ένταξη της πΓΔΜ στο ΝΑΤΟ χωρίς να αλλάξει άμεσα το όνομα στο εσωτερικό της και το σημερινό συνταγματικό της όνομα, γιατί απαιτεί δήθεν χρονοβόρες κοινοβουλευτικές διαδικασίες, ευρεία χρήση της νέας ονομασίας από τη στιγμή που η πΓΔΜ θα ενταχθεί στην ΕΕ, αλλά όχι πριν από την ολοκλήρωση της ένταξής της. Ο άμεσος στόχος είναι τα Σκόπια να λάβουν πρόσκληση ένταξης στο ΝΑΤΟ τον Ιούλη στη Σύνοδο Κορυφής της λυκοσυμμαχίας. Οι προτάσεις Νίμιτς ενέχουν τους κινδύνους της λεγόμενης «διπλής ονομασίας», μόνο που αυτή θα είναι δήθεν «προσωρινή» και θα καλύπτεται (;) από το Σύμφωνο που θα περιέχει «σαφή δέσμευση» της κυβέρνησης Ζάεφ για «έναρξη» των διαδικασιών για αλλαγές στο Σύνταγμα και ότι η πΓΔΜ δεν έχει αξιώσεις σε βάρος της Ελλάδας ούτε και η Ελλάδα απέναντι σε αυτήν.

Η όλη εξέλιξη, με την επιτάχυνση των διαδικασιών, κάνουν τον Αμερικανό πρέσβη, Τζέφρι Πάιατ, να δηλώνει «αισιόδοξος» και με την κολακευτική, υποτίθεται, δήλωσή του για την Ελλάδα «η χώρα αποκαθιστά τον ρόλο της ως γεωπολιτικός "μεντεσές" μεταξύ της Ευρώπης και της ευρύτερης γειτονιάς...και το κάνει αυτό ως δυνατός ΝΑΤΟικός σύμμαχος των ΗΠΑ», να αποκαλύπτει το σχέδιο των ΗΠΑ στην περιοχή και το ρόλο που επιφυλάσσουν για τη χώρα μας. Χαρακτήρισε την περιοχή των Δυτικών Βαλκανίων «επίκεντρο σημαντικού ενδιαφέροντος για τις ΗΠΑ», κατήγγειλε τη «ρωσική κακόβουλη επιρροή» στα Βαλκάνια και τη «φιλοδοξία του Κρεμλίνου να προκαλέσει σύγχυση στον προσανατολισμό αυτών των χωρών και στη διαδικασία (...) ευθυγράμμισής τους με τους ευρωατλαντικούς θεσμούς».

Είχε προηγηθεί η συνέντευξη του ΓΓ του ΝΑΤΟ, Γενς Στόλτενμπεργκ, στη σερβική εφημερίδα «Πολίτικα», όπου επανέλαβε πως το ΝΑΤΟ στηρίζει την πΓΔΜ στο «μονοπάτι» προς την ένταξη σε αυτό, σημειώνοντας ότι «η περιοχή των Δ. Βαλκανίων είναι στρατηγικής σημασίας για τη Συμμαχία». «Γεωστρατηγική επένδυση σε μια πολύ ενδιαφέρουσα αγορά» χαρακτήρισε τα Βαλκάνια και την ένταξη όλων των κρατών της περιοχής στην ΕΕ, με δηλώσεις της και η αρμόδια για Θέματα Εξωτερικής Πολιτικής και Ασφάλειας της ΕΕ, Φ. Μογκερίνι. Η Ρωσία από την πλευρά της, με δηλώσεις διπλωματών της και με παρεμβάσεις στο επίπεδο που της είναι δυνατό, αντιδρά στην ένταξη των Δυτικών Βαλκανίων στο ΝΑΤΟ.

Μέσα από τις εξελίξεις αυτές διακρίνεται η υποτέλεια των αστικών τάξεων σε Ελλάδα και πΓΔΜ που παρουσιάζουν το ΝΑΤΟ και την ΕΕ ως δυνάμεις που εγγυώνται την ασφάλεια και την ευημερία στην περιοχή, ενώ έχει αποδειχθεί με τραγικό τρόπο, (εισβολή-κατοχή της Κύπρου, διαμελισμός της Γιουγκοσλαβίας, Ιράκ, Συρία, Λιβύη, κλπ), ότι είναι φονικές μηχανές πολέμων, επεμβάσεων και επιθέσεων κατά των λαών. Αποτελεί αυταπάτη και κοροϊδία ότι η ένταξη αυτών των χωρών σε ΝΑΤΟ - ΕΕ θα διασφαλίσει την ειρήνη και τη σταθερότητα, ότι θα αποτρέψει κινδύνους απέναντι στη χώρα μας. Μήπως η συνύπαρξη Ελλάδας και Τουρκίας στο ΝΑΤΟ έλυσε τα προβλήματα εθνικισμών, αντιπαραθέσεων και διεκδικήσεων;

Ούτε ισχύει το επιχείρημα ότι λόγω του μεγέθους της οικονομικής και στρατιωτικής δύναμης της γειτονικής χώρας δεν υπάρχει ο κίνδυνος αλυτρωτισμού και διεκδικήσεων. Η εμπειρία του διαμελισμού της Γιουγκοσλαβίας δείχνει ότι μπορεί και μια μικρή χώρα να χρησιμοποιηθεί από τους ιμπεριαλιστές και άλλους αυτόκλητους προστάτες σαν μοχλός επαναχάραξης των συνόρων. Κανείς δεν μπορεί να προβλέψει τι ρόλο θα αποκτήσει η πΓΔΜ μέσα στους ιμπεριαλιστικούς οργανισμούς και τι ρόλο θα παίξει σε οξυμμένες καταστάσεις στην περιοχή, τι συμμαχίες θα διαμορφώσει με άλλες χώρες (Τουρκία, Αλβανία κλπ) που έχουν διεκδικήσεις και προβλήματα με την Ελλάδα (Αιγαίο, Κύπρος, Θράκη, «Τσαμουριά» κλπ).

Στις ίδιες ευρωνατοϊκές ράγες με την κυβέρνηση βρίσκονται και τα άλλα αστικά κόμματα, με τη ΝΔ να είναι μπλοκαρισμένη από την πανσπερμία των απόψεων, με ένα μεγάλο μέρος της και στελέχη της, με επικεφαλής τον πρώην πρωθυπουργό Σαμαρά, να συμμετέχουν στα εθνικιστικά συλλαλητήρια, τα οποία ψηφοθηρικά σιγοντάρει, με τον Μητσοτάκη να ζητάει να λυθεί το θέμα σε «άλλη συγκυρία» και με «καλύτερη προετοιμασία».

Οι εξελίξεις αυτές τίποτε θετικό δεν προδιαγράφουν για τους λαούς της περιοχής, απεναντίας τροφοδοτούν τους ανταγωνισμούς ανάμεσα σε ΗΠΑ, ΝΑΤΟ, ΕΕ και Ρωσία, που οξύνουν την κατάσταση στα Βαλκάνια και την ευρύτερη περιοχή. Αλλά και άλλες δυνάμεις βλέπουν με ενδιαφέρον την περιοχή. Η Κίνα, που με τις εξαγορές υποδομών (λιμάνια, σιδηρόδρομοι κλπ) θέλει να στήσει το «νέο δρόμο του μεταξιού», αλλά και η Τουρκία που «ανακαλύπτει ξανά τα Βαλκάνια» και, αξιοποιώντας το μουσουλμανικό στοιχείο των χωρών αυτών, προχωράει σε μια πολυεπίπεδη διείσδυση σε Βοσνία-Ερζεγοβίνη, Αλβανία, Κοσσυφοπέδιο και πΓΔΜ.

Η ένταξη της πΓΔΜ στο ΝΑΤΟ και ο πλήρης έλεγχος των Δυτικών Βαλκανίων με στόχο την ασφυκτική πίεση στη Σερβία και την ανάσχεση της ρωσικής επιρροής στην περιοχή, σημαίνει ένταση του ιμπεριαλιστικού ανταγωνισμού για τον έλεγχο της περιοχής, νέες στρατιωτικές βάσεις και στη χώρα αυτή, δίπλα σε αυτές του Κοσόβου, της Αλβανίας (Αυλώνα, Δυρράχιο), της Ελλάδας, εργαλεία πολέμου και επαναχάραξης των συνόρων με το αίμα των λαών.  

Ο μόνος παράγοντας που μπορεί να βάλει φρένο στα σχέδια αυτά είναι ο αντιιμπεριαλιστικός-αντιπολεμικός αγώνας των λαών, που θα διατρανώνει τη θέλησή τους ότι «οι λαοί δεν έχουν τίποτε να χωρίσουν μεταξύ τους ούτε έχουν ανάγκη από προστάτες», «έξω το ΝΑΤΟ από τα Βαλκάνια», «Ειρήνη και φιλία των λαών», μέσα από σχέσεις αλληλεγγύης, συνεργασίας και διασφάλισης του απαραβίαστου των συνόρων, ενάντια στον εθνικισμό, τον σωβινισμό και κάθε αλυτρωτική προπαγάνδα.


Μακρόνησος 2018


6ο Συνέδριο Μ-Λ ΚΚΕ


Μακρόνησος 1947 - 2017