Επαναφορά του χρεοκοπημένου Πασοκισμού με μανδύα το "νέο φορέα της Κεντροαριστεράς"

Δημοσιεύτηκε στις: 06, Νοε 2017


Διαβάστε επίσης:

Τελευταία άρθρα την ενότητα

» Θεομπαίχτες!

» Έγκλημα εκ προμελέτης, χρονικό μιας δολοφονίας με το "στρατηγό καιρό" σαν φερετζέ

» Το "νέο πνεύμα του ρεαλισμού" ακούει  στο όνομα της υποτέλειας και του ραγιαδισμού

» Στο στόχαστρο του μεγάλου κεφαλαίου και η κατάργηση  της εκπροσώπησης των εργαζομένων μέσα από τα συνδικάτα

» Γεωπολιτικές αντιπαραθέσεις και ανακατατάξεις στο προσκήνιο και νέα παζάρια για το Κυπριακό

» Κυβερνητική επιχείρηση εξαπάτησης και αντιστροφής της πραγματικότητας

»  Επαναφορά του χρεοκοπημένου Πασοκισμού με μανδύα το "νέο φορέα της Κεντροαριστεράς"

» Η "αναγνώριση" ενός άθλιου ρόλου

» Υπηρέτες του ιμπεριαλισμού και της ντόπιας ολιγαρχίας

» Στο απυρόβλητο ο ρόλος του ιμπεριαλισμού από τους «αντικαπιταλιστές» του ΚΚΕ

Σε τελευταία του συνέντευξη στον τηλεοπτικό σταθμό “Star” ο Στ. Θεοδωράκης, αναφερόμενος στη δημιουργία του λεγόμενου “νέου φορέα της κεντροαριστεράς”, επανέλαβε για μια ακόμα φορά ότι: «σε λίγες μέρες θα μπορεί η ελληνική κοινωνία να εκλέξει τον αρχηγό του νέου κόμματος. Είναι κάτι εντελώς πρωτοποριακό, καθώς δεν έχει ξανασυμβεί ίσως πουθενά στον κόσμο να μην υπάρχει το κόμμα και να εκλέγεται αρχηγός, ο οποίος θα έχει την ευθύνη για να συγκροτήσει το καινούριο κεντρώο κόμμα. Αντί να πάμε σε συνέδρια – πράγματα που είναι λίγο στημένα και προκαθορισμένα– πάμε σε μια ανοιχτή διαδικασία. Δηλαδή ο κάθε πολίτης με 3 ευρώ και την ταυτότητά του μπορεί να ψηφίζει για τον αρχηγό του νέου προοδευτικού κόμματος».

 

Αν υπάρχει όντως “κάτι εντελώς πρωτοποριακό”, είναι, σίγουρα, η γελοιογραφική περιγραφή “να μην υπάρχει κόμμα” και να “εκλέγεται” ο αρχηγός του για να το “συγκροτήσει”. Η περιγραφή αυτή, πέρα του ότι κάνει περίγελο τα όσα ομνύουν οι υποψήφιοι αρχηγοί του “νέου φορέα” (ότι “πάνε να φτιάξουν συλλογική ηγεσία” αφήνοντας πίσω τον “παλιοκομματισμό” και τα “αρχηγικά κόμματα”), συνιστά, ταυτόχρονα, και ένα ψεύδος καθώς δεν πρόκειται ούτε για συγκρότηση “καινούργιου κόμματος” αλλά, επί της ουσίας, για μια προσπάθεια επανασυγκόλλησης των κομματιών και κομματιδίων στα οποία αποσυναρμολογήθηκε το ΠΑΣΟΚ μετά τη χρεωκοπία της πολιτικής του. Μια “επανασυγκόλληση” που επιχειρείται να γίνει με “νέο προσωπείο” και,  ως συνήθως, με μπόλικους παραπλανητικούς αυτοχαρακτηρισμούς, έτσι ώστε με το ξανασήκωμα δημαγωγικής σκόνης να επιδιωχθεί ο επα­νεγκλωβισμός κόσμου σε ένα  “ανακαινισμένο” σχήμα του πάλαι ποτέ ΠΑΣΟΚικού χώρου.

Στον στόχο αυτό υπάγεται και η διαδικασία εκλογής αρχηγού μεταξύ 9 υποψηφίων,  η οποία, τελικά, δρομολογήθηκε να γίνει στις 12 Νοεμβρίου. Με την οργάνωση πριν απ’ αυτήν τηλεοπτικών συζητήσεων και προεκλογικών ομιλιών των υποψηφίων, σε μια προσπάθεια και μ’αυτό τον τρόπο να “διεγείρουν” το “ενδιαφέρον” ενός κόσμου να πάει στις κάλπες και να φτιαχτούν οι εντυπώσεις ανασύστασης “μαζικού” κόμματος.

Ενός κόμματος που καθένας υποψήφιος το παρουσιάζει ανάλογα με τη δική του σκοπιμότητα είτε σαν “μετεξέλιξη της Δημοκρατικής Συμπαρατάξης (ΔΗΣΥ) ως το τελικό στάδιο επανένωσης των δυνάμεων του χώρου της Κεντροαριστεράς με κορμό το ΠΑΣΟΚ” (Φ.Γεννηματά) είτε σαν “ένα εντελώς νέο φορέα στο χώρο του Κέντρου” (Στ. Θεοδωράκης) κ.ο.κ. Γι’ αυτό και στην πρόσφατη τηλεοπτική συζήτηση των υποψηφίων αρχηγών στην ερώτηση “σε ποιο σημείο του πολιτικού φάσματος τοποθετούν τον εαυτό τους” δόθηκε μια ποικιλία απαντήσεων με άλλον να περιγράφει το “νέο φορέα” σαν “συνεργασία φιλελεύθερων και κεντροαριστερών” (Στ.Θεοδωράκης), άλλον να λέει ότι “δεν είμαστε ένα εκκρεμές πολιτικό κέντρο” (Φ.Γεννηματα), άλλον να προτείνει ότι “πρέπει να μιλήσουμε για έναν άξονα που τέμνει τη Δεξιά και την Αριστερά” (Καμίνης), άλλον να ισχυρίζεται ότι είναι “σοσιαλδημοκρατία” (Γ.Μανιάτης), άλλον να διατείνεται οτι “φτιάχνουμε μια προοδευτική και όχι συντηρητική παράταξη” (Ραγκούσης) και άλλον να μιλά για “παράταξη της νέας γενιάς” (Ν.Ανδρουλάκης).

Στην πραγματικότητα το είδος και η μορφή των ερωτήσεων - με τις οποίες στήνονται αυτές οι συζητήσεις-  και πολύ περισσότερο οι απαντήσεις, που δίνονται από τους υποψηφίους, είναι “δομημένες” έτσι ώστε μέσα από μια γενικολογία να ασκείται δημαγωγία,  να αποφεύγεται η συγκεκριμένη τοποθέτηση απέναντι στα κρίσιμα πολιτικά ζητήματα και να συγκαλύπτεται η στήριξη που δίνουν στην αντιλαϊκή - μνημονιακή πολιτική,  που άλλωστε από διάφορες θέσεις οι ίδιοι τα προηγούμενα χρόνια υπηρέτησαν και προώθησαν.

Ο “νέος φορέας”, παρά τη μάσκα της “ανανέωσης”,  της “προοδευτικότητας” με την οποία επιχειρείται να πλασαριστεί, δεν αποτελεί παρά μια επανέκδοση της πολιτικής του ΠΑΣΟΚ, που στάθηκε μαζί με τη ΝΔ στυλοβάτης της αντιλαϊκής πολιτικής και της επιβολής στη χώρα μας της μνημονιακής εποπτείας. Και σ' έναν τέτοιο ρόλο θέλει να ανταποκριθεί και η δημιουργία του, σε ένα τέτοιο ρόλο τον προορίζουν και επιτελεία της ντόπιας ολιγαρχίας, που πιέζουν και μεριμνούν για την επιτυχία του εγχειρήματος. Γεγονός που, άλλωστε, καταμαρτυρά και η καταφατική θέση των υποψηφίων αρχηγών στο ζήτημα “αν θα συνεργαστούν με τη ΝΔ ή το ΣΥΡΙΖΑ”.

Μπορεί αυτή να προβάλλεται, τώρα, από τους υποψήφιους αρχηγούς με επιτηδευμένες διατυπώσεις (κατά τη Φ. Γεννηματά το ερώτημα απευθύνεται “στη ΝΔ και το ΣΥΡΙΖΑ αν είναι διατεθειμένοι να συμβάλουν στην πολιτική σταθερότητα”, ο Στ.Θεοδωράκης απαντά πως “θα συνεργαστώ με όποιες δυνάμεις θέλουν να αλλάξουν το νόμο της απλής αναλογικής”, ο Καμίνης και ο Ανδρουλάκης δηλώνουν υπέρ των συνεργασιών κομμάτων “με προγραμματική συμφωνία” γιατί γνωρίζουν ότι η απάντησή τους έχει επιπτώσεις στην ψηφοφορία για εκλογή του αρχηγού, αλλά και στην αυριανή διαπραγμάτευση για μια κυβερνητική συνεργασία του “νέου φορέα”. Ωστόσο, όπως το είπε και η Φ. Γεννηματά   “θέτοντας ως στόχο την αλλαγή πολιτικών συσχετισμών στις επόμενες εκλογές θα είμαστε σε θέση να απευθυνθούμε στους δύο άλλους πόλους και από ενισχυμένη θέση πλέον να στοχεύουμε με κάποιες αξιώσεις στην προοδευτική διακυβέρνηση του τόπου”.

“Ταγμένος” να παίξει έναν τέτοιο ρόλο ο “νέος φορέας”, οι  δε αρχηγοί του με τη φιλοδοξία να γίνουν, με αξιώσεις,  συνεταίροι σε μια διακυβέρνηση συνέχισης της αντιλαϊκής πολιτικής δεν έχουν διαφωνίες γι’ αυτή την πολιτική, αλλά αντίθετα κοιτούν πώς να υπερασπισθούν την προγενέστερη συμβολή τους σε αυτήν ή να εμφανισθούν ως “καλύτεροι” διαχειριστές της.

Οι όποιες εκατέρωθεν βολές έχουν επικεντρωθεί στο πώς να αποσπάσουν ψήφους για την εκλογική αναμέτρηση της 12 Νοέμβρη, άλλοι στηριζόμενοι στις οργανώσεις του ΠΑΣΟΚ, στις προσβάσεις που έχουν σ’ αυτές και στον δελεασμό οπαδών με αναφορές στα “καλά” και στις “επιτυχίες” των κυβερνήσεων του ΠΑΣΟΚ και άλλοι ποντάροντας και σε κριτικές στη “στάχτη που έφερε το ΠΑΣΟΚ μαζί με καλά του” για την προσέλκυση ενός ευρύτερου ακροατήριου, η προσέγγιση του οποίου υπήρξε και αντικείμενο των κονταροχτυπημάτων για την εξ αποστάσεως ψηφοφορία.

Αν θα κλείσουν οι λογαριασμοί μεταξύ τους στις 12 Νοέμβρη ή θα συνεχιστούν οι φαγωμάρες τους και μετά την εκλογή αρχηγού και θα συνεχιστεί η κρίση που μαστίζει τα τελευταία χρόνια όλον αυτό τον χώρο μένει να φανεί τις επόμενες μέρες και μήνες.


100 χρόνια από την Οκτωβριανή επανάσταση


Πολιτικός Διάλογος στη ΛΑ-ΑΑΣ


Μακρόνησος 1947 - 2017