Στο πλευρό του λαού της Καταλωνίας ενάντια στην κυβέρνηση Ραχόι και τους ιμπεριαλιστές

Δημοσιεύτηκε στις: 08, Οκτ 2017

Κρίσιμες είναι οι εξελίξεις στην Ισπανία όπου  έχει ξεσπάσει  οξύτατη πολιτική  και εθνική κρίση. Καθημερινά νέα αντιδραστικά μέτρα παίρνει η κυβέρνηση Ραχόι για να αντιμετωπίσει το κύμα της ογκούμενης αγανάκτησης που ξέσπασε  με οργή στη Βαρκελώνη και την Καταλωνία μετά την αιματηρή καταστολή σε βάρος του λαού τη μέρα του δημοψηφίσματος για την αυτοδιάθεση της Καταλωνίας.

 

Απέναντι στο δημοψήφισμα που κήρυξε η τοπική κυβέρνηση της Καταλωνίας από την πρώτη στιγμή η ισπανική κυβέρνηση ξεδίπλωσε το αντιδραστικό της πρόσωπο, εξαπολύοντας κύμα τρομοκρατίας και εκβιασμών, συλλήψεων και διωγμών.

Αδυνατώντας να πετύχει το σκοπό της η κυβέρνηση του Ραχόι τη μέρα του δημοψηφίσματος εξαπέλυσε χιλιάδες άνδρες της αστυνομίας και της εθνοφρουράς, που κατέλαβαν δεκάδες κυβερνητικά και δημόσια κτίρια, χτυπώντας αδιάκριτα Καταλανούς πολίτες στα εκλογικά κέντρα και τους δρόμους της Βαρκελώνης, κάνοντας χρήση πλαστικών σφαιρών και ροπάλων, ρίχνοντας άφθονα χημικά και  αφήνοντας πίσω του εκατοντάδες τραυματίες.

Το πολύωρο εκτεταμένο και αιματηρό χτύπημα της ισπανικής αστυνομίας, έκφραση σκληρού αυταρχισμού και εθνικής καταπίεσης, ξεσήκωσε κύμα οργής και αγανάκτησης στην Καταλωνία όπως αποτυπώθηκε και στο ίδιο το δημοψήφισμα. Iδιαίτερα δε τις επόμενες μέρες, μέρες αναβρασμού και διαδηλώσεων του καταλανικού λαού, με κορύφωση την Τρίτη μετά το δημοψήφισμα, μέρα γενικής πολιτικής απεργίας, με την κινητοποίηση εκατοντάδων χιλιάδων Καταλανών.

Απέναντι στη δίκαιη οργή του λαού η ισπανική κυβέρνηση κλιμακώνει μια αντιδραστική πολιτική, στέλνει το μήνυμα της αυταρχικής της διακυβέρνησης, διαμηνύει στο τοπικό κοινοβούλιο την απαγόρευση της σύγκλισής του, κινητοποιεί προς τη Βαρκελώνη όχι μόνο την αστυνομία και την εθνοφρουρά αλλά και στρατιωτικά σώματα, ξεσκίζοντας τη μάσκα της ισπανικής δημοκρατίας, εγείροντας μνήμες από το φασιστικό φρανκικό παρελθόν.

Μετά την περιστολή της εθνικής αυτονομίας, απειλεί με συλλήψεις την πολιτική ηγεσία και με πραξικοπηματική αναστολή όλων των τοπικών εξουσιών και κάθε είδους αυτονομίας (άρθρο 155).

Πίσω από την κυβέρνηση συνασπίζονται όλες οι αντιδραστικές δυνάμεις. Σε σπάνια τηλεοπτική εμφάνιση το απομεινάρι της φεουδαρχίας, ο βασιλιάς της Ισπανίας, κήρυξε παράνομο το δημοψήφισμα και έκφρασε τη στήριξή του στην αντιδραστική πολιτική της ισπανικής κυβέρνησης.

Ωστόσο από τον πιο γαλαζοαίματο της τάξης των  ισπανών ευγενών δε βγήκε ούτε μια λέξη βασιλικού οίκτου για τους  εκατοντάδες τραυματίες καταλανούς υπηκόους του, ούτε ένα μειδίαμα μιας κάποιας ενόχλησης για την άφθονη βία των σωμάτων καταστολής.

Η ΕΕ, συντασσόμενη στο πλευρό της ισπανικής κυβέρνησης, κατέστησε σαφές εδώ και καιρό στους Καταλανούς πως αν υπερισχύσει το ναι στο δημοψήφισμα, θα βρεθούν αυτομάτως εκτός ΕΕ. Μετά την αιματηρή Κυριακή η “δημοκρατική” ΕΕ έκφρασε τη στήριξή της στον Ραχόι, κήρυξε παράνομο το  δημοψήφισμα και απέναντι στο πρωτοφανές κύμα βίας σφύριξε αδιάφορα, κάνοντας λόγο για εσωτερική υπόθεση της Ισπανίας.

Την ίδια ακριβώς  μέρα που 800 περίπου τραυματίες για τη «δημοκρατική» ΕΕ αποτελούν εσωτερική υπόθεση, η Κομισιόν στην Ελλάδα της επιτροπείας και της νεοαποικιακής επιτήρησης εξετάζει … ακόμη και την απόφαση του αρχαιολογικού συμβουλίου για το Ελληνικό και υπαγορεύει στην ελληνική κυβέρνηση εντολές για το προχώρημα άνευ όρων της επένδυσης. Τέτοια απροθυμία από μέρους της ΕΕ να επεμβαίνει στα εσωτερικά των χωρών της!

Αν όλα αυτά που διαδραματίστηκαν μπροστά στις τηλεοπτικές κάμερες στην Ισπανία και που σημειωτέον τα τηλεοπτικά μέσα της Ισπανίας για πολλές ώρες έθαψαν μέχρι που αναγκάστηκαν να παίξουν διότι δεν μπορούσαν να κάνουν αλλιώς, γίνονταν σε κάποιο άλλο μέρος του κόσμου π.χ στη Βενεζουέλα, στη Λ.Δ. Κορέας ή στην Κούβα, η ΕΕ και οι κυβερνήσεις της, τα ιμπεριαλιστικά κράτη και τα προπαγανδιστικά τούς επιτελεία θα έκρωζαν από το πρωί ως το βράδυ, θα ξεχείλιζαν από ψεύτικη οργή και θα απαιτούσαν την άμεση λήψη μέτρων και την επέμβαση της διεθνούς κοινότητας. Τώρα τηρούν σιγή και ανάβουν το πράσινο φως στον Ραχόι να οργιάζει σε βάρος του καταλωνικού λαού για να ολοκληρώσει το αντιδραστικό του έργο.

Από κοντά και ο πρόεδρος της Ελλάδας Παυλόπουλος, εκφράζοντας τα αισθήματα της ξενόδουλης ελληνικής ολιγαρχίας, αποδοκίμασε το “παράνομο δημοψήφισμα” των Καταλανών.

Ο καταλανικός λαός δεν έχει να περιμένει τίποτε από τις κυβερνήσεις της ΕΕ και από τις ιμπεριαλιστικές δυνάμεις, που είναι από την ίδια πολιτική σάρκα με την αντιδραστική κυβέρνηση της Ισπανίας.

Όπως δεν μπορεί και από την άλλη να βρει την πραγματική έκφραση των οικονομικών δημοκρατικών και εθνικών του διεκδικήσεων από τα αστικά κόμματα της Καταλωνίας που ηγεμονεύουν στο κίνημα της αυτοδιάθεσης και έχουν τους δικούς τους σκοπούς και τα δικά τους συμφέροντα.

Το ίδιο το δημοψήφισμα, κάτω από τους όρους που έγινε και χωρίς να είναι αντιπροσωπευτικό, εξέφρασε για ένα μεγάλο τμήμα του πληθυσμού τις εθνικές και δημοκρατικές του διαθέσεις.

Τώρα στην ημερήσια διάταξη βρίσκεται η μαζική αποδοκιμασία της αυταρχικής πολιτικής της ισπανικής κυβέρνησης, η πάλη για τα δημοκρατικά δικαιώματα, η πάλη ενάντια στην εθνική καταπίεση.

★★★

Επιζήμια από άλλη σκοπιά για το ζήτημα της Καταλωνίας είναι και η τοποθέτηση του ΚΚΕ.

Καταρχήν μέσω του Ριζοσπάστη (3/10) διαπιστώνει πως: «η ΕΕ με δήλωση του εκπροσώπου της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, Μαργαρίτη Σχοινά, κρατάει έως τώρα μια στάση σχετικής «ουδετερότητας».

Να  όμως τι λένε οι δηλώσεις του εκπροσώπου της ΕΕ, Σχοινά, την επόμενη μέρα σε συνέντευξη τύπου, εν μέσω παγκόσμιας αγανάκτησης που προκάλεσαν οι εικόνες της άγριας καταστολής:

«Σύμφωνα με το Ισπανικό Σύνταγμα, η χθεσινή ψηφοφορία στην Καταλωνία δεν ήταν νόμιμη …… για την Επιτροπή και για τον πρόεδρο Γιούνκερ, όπως έχει ειπωθεί επανειλημμένως, πρόκειται για εσωτερικό ζήτημα της Ισπανίας και πρέπει να αντιμετωπιστεί στο πλαίσιο της συνταγματικής τάξης στην Ισπανία …». 

Η τοποθέτηση του ΚΚΕ απέναντι στο ζήτημα της Καταλωνίας, πίσω από τόνους αντικαπιταλιστικής φλυαρίας και ανέξοδης επαναστατικής μεγαλοστομίας, είναι πως πρόκειται για ένα ενδοαστικό καυγά στους κόλπους της ισπανικής ολιγαρχίας και η στάση που υιοθετεί είναι η στάση των ίσων αποστάσεων.

Σ' αυτές όμως ιδιαίτερα τις συνθήκες της σκληρής τρομοκρατίας της ισπανικής κυβέρνησης, της καρατόμησης των δημοκρατικών δικαιωμάτων και της κατάλυσης  ελευθεριών, της κατάργησης της εθνικής αυτονομίας και της απειλής πραξικοπηματικών εκτροπών, σε βάρος του καταλανικού λαού και εν τέλει όλου του ισπανικού λαού, η γραμμή των ίσων αποστάσεων δεν είναι παρά στήριξη του Ραχόι.

Γράφει ο Ριζοσπάστης στις 5/10 «Η επίκληση του λεγόμενου εθνοτικού ζητήματος γίνεται το προκάλυμμα ώστε να εγκλωβίζονται (οι εργαζόμενοι σημ.Λ.Δ.) στις επιδιώξεις των εκμεταλλευτών τους, να μπαίνουν κάτω από ξένες σημαίες. Ενώ δηλαδή ο βασικός τους αντίπαλος  είναι η καπιταλιστική εξουσία να προτάσσεται η «καταπίεση από την Ισπανία» και να «βγαίνει λάδι» η καταλανική αστική τάξη, πολύ δε περισσότερο να καλλιεργείται η «εθνική ενότητα» και η ταξική συνεργασία».

Η καταπίεση από την Ισπανία στο παραπάνω απόσπασμα είναι καλά κλεισμένη σε εισαγωγικά, διότι από τα επιτελεία του ΚΚΕ  αποδίδεται όχι στην πραγματικότητα, αλλά σε αυτά που καλλιεργεί η αστική τάξη της Καταλωνίας για να βγει λάδι.

Αν δεν αποτελεί αυτό αντιστροφή της πραγματικότητας και συγκάλυψη της πολιτικής του Ραχόι τότε τί άλλο μπορεί να είναι;

Μέσα από ποικίλες τέτοιες αναφορές, καλυμμένες από «ταξικά αδιάλλακτο πνεύμα», οικοδομεί το ΚΚΕ στην πράξη την πιο συμφιλιωτική και αθωωτική στάση απέναντι στο βασικό εκφραστή ετούτη τη στιγμή της ισπανικής και ευρωπαικής αντίδρασης, που δεν είναι άλλος από την ισπανική κυβέρνηση.

 Όποτε αναφέρεται ο «Ριζοσπάστης» στο δημοψήφισμα των Καταλανών το αναφέρει ως το «λεγόμενο δημοψήφισμα» απαξιώνοντας το, συμπλέοντας με τους ισχυρισμούς του Ραχόι και όλης της αντίδρασης περί παράνομου δημοψηφίσματος.

Στο παραπάνω απόσπασμα το «εθνοτικό ζήτημα» για το ΚΚΕ είναι κι αυτό «λεγόμενο», μια επινόηση δηλ. της αστικής τάξης της Καταλωνίας και όχι ένα υπαρκτό ζήτημα της  πολιτικής πάλης με ιστορική καταγωγή που ασκεί επίδραση στο σήμερα και στην ανάπτυξη της ταξικής πάλης.

Μέσα από παρόμοιες αναφορές το ΚΚΕ  καταλήγει και πάλι στη γνωστή αναρχοτροτσκιστική άποψη του εθνικού μηδενισμού και  στη διαστρεβλωτική άρνηση της εθνικής καταπίεσης σε βάρος των Καταλανών.

Κάθε κλείσιμο όμως των ματιών απέναντι σε μια υπαρκτή εθνική καταπίεση που βιώνει ένας λαός στον ένα ή τον άλλο βαθμό, δρα ενισχυτικά απέναντι στις εθνικιστικές αστικές δυνάμεις που θα την αξιοποιήσουν προς το δικό τους όφελος.

Αυτό φιλοδοξούν και στην Καταλωνία τώρα να πράξουν οι αστικές δυνάμεις που ηγεμονεύουν στο κίνημα της εθνικής αυτονομίας και επιδιώκουν να εξυπηρετήσουν τους δικούς τους σκοπούς. Και απόψεις σαν κι αυτές του ΚΚΕ αποσιώπησης  από τα ψευτοαριστερά των εθνικών διαφορών, στην πραγματικότητα διευκολύνουν τις  ντόπιες αστικές δυνάμεις προς την ηγεμονία.

Ο καταλανικός λαός για τα πραγματικά οικονομικά, πολιτικά και εθνικά του αιτήματα δεν μπορεί να περιμένει τίποτε από αυτές τις δυνάμεις.

Τώρα, στην ημερήσια διάταξη απέναντι στην όξυνση της κυβερνητικής αντίδρασης και των συμμάχων της, είναι ανάγκη να εκφραστεί ένα παλλαϊκό ρεύμα δημοκρατικών διεκδικήσεων όλων των λαών της Ισπανίας, μαζικής καταγγελίας της πολιτικής του αυταρχισμού και της τρομοκρατίας. Αίτημα ενός τέτοιου αγώνα δεν μπορεί παρά να είναι και η άρση της εθνικής καταπίεσης και η δημοκρατική δυνατότητα  έκφρασης του καταλανικού λαού. 


100 χρόνια από την Οκτωβριανή επανάσταση


Πολιτικός Διάλογος στη ΛΑ-ΑΑΣ


Μακρόνησος 1947 - 2017