Ο Τσίπρας παίρνει σβάρνα τις επιχειρήσεις  και πλέκει ύμνους στους "καλούς καπιταλιστές"

Δημοσιεύτηκε στις: 10, Σεπ 2017


Διαβάστε επίσης:

Τελευταία άρθρα την ενότητα

» Αντικομμουνιστική εκστρατεία και αντισταλινισμός 

» Ο Τσίπρας παίρνει σβάρνα τις επιχειρήσεις  και πλέκει ύμνους στους "καλούς καπιταλιστές"

» Οι βλέψεις του Μακρόν για ενίσχυση της θέσης του γαλλικού ιμπεριαλισμού περνούν από τις στάχτες των εργατολαϊκών κατακτήσεων

» Βαπτίζουν ανάπτυξη το ξεπούλημα των υποδομών  και την πιο στυγνή καπιταλιστική εκμετάλλευση

» Τρίτη αξιολόγηση με μπαράζ αντιλαϊκών προαπαιτούμενων  και προσπάθεια ανατροπής του δικαιώματος της απεργίας 

» Το νέο «succes story» Τσίπρα για τη «δίκαιη ανάπτυξη» και το «τέλος των μνημονίων»

» Κεντροαριστερά αλληλοκαρφώματα

» «Δίκαιη ανάπτυξη» ή το άσπρο, μαύρο

» Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ προχωρά με γοργούς ρυθμούς στο ξεχαρβάλωμα και την ιδιωτικοποίηση της ΔΕΗ

» Πίσω από μια φτηνή αντιπολιτευτική δημαγωγία η ΝΔ συγκαλύπτει την αντιδραστική πολιτική της

“...με την ολοκλήρωση της δεύτερης αξιολόγησης... διαμορφώνεται μια προοπτική... που εμάς μας ενδιαφέρει που την έχουν χαιρετίσει η πλειοψηφία των επενδυτών έξω και μέσα στην Ελλάδα.” 
                                                                                                (Τσίπρας 29/8)

Με έπαινους και λιβανωτούς στους “επενδυτές” ο Τσίπρας συνεχίζει την, όχι συνηθισμένη, περιοδεία του στους επιχειρηματικούς ομίλους που δραστηριοποιούνται στη χώρα. Με λόγο που το περιεχόμενο του αντιστοιχεί σε κοινό γιάπη των χρηματαγορών, και με θράσος που χαρακτηρίζει τους νεόκοπους διαχειριστές του ΣΥΡΙΖΑ, με σαφή πρόθεση εξωραϊσμού και αγιοποίησης του ρόλου των επενδυτών και των μονοπωλίων, αλλά και αναλαμβάνοντας ρόλο διαφημιστή(!) των προϊόντων τους, ο Τσίπρας δίνει μαθήματα πλήρους υποταγής στην οικονομία της αγοράς και των καπιταλιστικών  επιχειρήσεων.

 

Στα παραπάνω λόγια του Τσίπρα στο εργοστάσιο του Παπαστράτου (29/8) μπορεί να αποτυπωθεί η ουσία και ο στόχος των επισκέψεων και των μακροσκελών ομιλιών που εκφώνησε κατά τη διάρκεια τους, στους χώρους μεγάλων επιχειρήσεων όπως η Παπαστράτος και η Apivita. Το ζητούμενο είναι η εφαρμοζόμενη πολιτική και η προοπτική της να ικανοποιεί τους επενδυτές! Όπως πολλές φορές επανέλαβε ο Τσίπρας στις ομιλίες του, η Ελλάδα γίνεται ένας “ελκυστικός επενδυτικός τόπος”, ταυτίζοντας με την προσέλκυση των ξένων επενδύσεων τον ερχομό της ανάπτυξης και της ευημερίας. Πρόκειται για το αφήγημα που χρόνια τώρα παρουσιάζουν στον ελληνικό λαό το ΠΑΣΟΚ και οι “νεοφιλελεύθεροι” της ΝΔ (όπως και τα κακέκτυπα τους Ποτάμι ΑΝΕΛ κλπ) το οποίο δεν μπορεί παρά να έχει βαθιά αντιδραστικό περιεχόμενο.
Γιατί οι “επενδυτές”, δυστυχώς για τον Τσίπρα και κάθε άλλο επίδοξο σοσιαλδημοκράτη διαχειριστή, δεν ψάχνουν τόπους με σταθερές εργασιακές σχέσεις και κοινωνική ασφάλιση. Κάθε άλλο! Τα επενδυτικά Ελντοράντο, όπως αυτό που επιχειρούν να μετατρέψουν την Ελλάδα, παρέχουν μισθούς πείνας και υποβαθμισμένες έως ανύπαρκτες κοινωνικές παροχές για τους εργαζόμενους και φοροαπαλλαγές και καθεστώς ασυδοσίας για τους επιχειρηματίες. Γι' αυτό και οι χώρες που προσελκύουν τεράστιες επενδύσεις και παρουσιάζουν τους υψηλότερους ρυθμούς ανάπτυξης, όπως το Μπαγκλαντές, η Ινδία και η Νιγηρία, είναι συνώνυμα της κόλασης για τους εργαζόμενους και τους λαούς τους. Ένα τέτοιο Ελντοράντο, ένας τέτοιος “ελκυστικός τόπος” μέσα στο γεωγραφικό χώρο της ΕΕ, είναι το ζητούμενο της εφαρμοζόμενης μνημονιακής πολιτικής που υπηρετεί και ο Τσίπρας και για τον οποίο πανηγυρίζει.
Η επιτυχία της ακολουθούμενης πολιτικής σύμφωνα με τον Τσίπρα αποτυπώνεται στην ραγδαία αύξηση των ξένων επενδύσεων, που ξεπέρασε το 1δις ευρώ στο πρώτο επτάμηνο του 2017, όταν την αντίστοιχη περίοδο του 2016 ήταν 200 εκατομύρια. Αυτή η επιτυχία όμως δεν αποτυπώνει τίποτε άλλο από την επιτάχυνση του ξεπουλήματος της δημόσιας περιουσίας (Ελληνικό, ΔΕΗ κλπ) και τις εργασιακές σχέσεις που προώθησε και η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ, που με οποιοδήποτε πρόσχημα γίνονται όλο και πιο ελαστικές, όλο και πιο κακοπληρωμένες (διάβαζε μαθητεία). Μαζί με αυτές τις “καινοτομίες”, στο όνομα της καταπολέμησης της γραφειοκρατίας και της υπερφορολόγησης, προωθείται ένα θεσμικό πλαίσιο ασυδοσίας και φοροαπαλλαγών για το μεγάλο κεφάλαιο το οποίο υποτίθεται ότι ήρθε να πολεμήσει ο ΣΥΡΙΖΑ. Την επιτυχημένη εφαρμογή αυτής της πολιτικής, μαζί με τη σταθερότητα που πρόσκαιρα εξασφαλίζει ο ΣΥΡΙΖΑ στη χώρα, σε σχέση τουλάχιστον με τις προηγούμενες κυβερνήσεις, “επιβραβεύουν” τα ξένα μεγάλα μονοπώλια αρπάζοντας ό,τι -και κερδοσκοπώντας όσο- μπορούν σε βάρος του λαού και του τόπου.
Αυτά τα μονοπώλια, στα οποία ο Τσίπρας από προεκλογικός “πολέμιος”, βρέθηκε να κάνει τεμενάδες, μια και η Παπαστράτος δεν είναι σήμερα τίποτε άλλο παρά η θυγατρική της Philip Morris International, ενώ η Apivita εξαγοράστηκε πρόσφατα από τον ισπανικό όμιλο Puig. Και οι ύμνοι και οι επαναλαμβανόμενες ευχαριστίες ενός πρωθυπουργού προς τα μονοπώλια και τους εκπροσώπους τους, που “ρίσκαραν” την τοποθέτηση των κεφαλαίων τους στην Ελλάδα, δεν έχουν κανένα άλλο περιεχόμενο παρά να παρουσιάσουν τις πλανητικές ύαινες ως αθώες φιλανθρωπικές αλληλέγγυες οργανώσεις. Δεν κάνουν τίποτε άλλο παρά να αναπαράγουν το απατηλό σενάριο των χυδαίων απολογητών του καπιταλισμού, σύμφωνα με το οποίο οι εργαζόμενοι χρωστάνε τη δουλειά και την ύπαρξή τους στους κεφαλαιοκράτες. Δε δίστασε μάλιστα ο Τσίπρας να μιλήσει στο όνομα της Philip Morris κάνοντας λόγο για την “εμπιστοσύνη της εταιρίας προς τους Έλληνες εργαζόμενους” και “της σχέσης που έχουν οικοδομήσει με αυτούς”, αλλά και στο όνομα των εργαζομένων να εκθειάσει τις “εξαιρετικές εργασιακές συνθήκες” που επικρατούν στο εργοστάσιο της Παπαστράτος, αναπαράγοντας και αυτός την αυταπάτη της κοινής πορείας και των κοινών συμφερόντων εργαζόμενων και εργοδοτών.
Μετά από όλα αυτά, οι αναφορές του Τσίπρα στην καταπολέμηση της ελαστικής, αδήλωτης, ανασφάλιστης και απλήρωτης εργασίας, από το ίδιο βήμα, ηχεί σαν ανέκδοτο για έναν λαό που υφίσταται για 8ο χρόνο τις επιπτώσεις της μνημονιακής πολιτικής τους. Γιατί οι επενδύσεις που ευαγγελίζεται ο Τσίπρας και οι παλιές καραβάνες της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ, χτίζονται πάνω στη διαρκή επέκταση της ελαστικής και κακοπληρωμένης εργασίας, που με τις πολιτικές τους κατάφεραν να εδραιώσουν στην ελληνική κοινωνία τα τελευταία χρόνια. Χτίζονται πάνω στην κατεδάφιση της δημόσιας υγείας, παιδείας και πρόνοιας και στο ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας. Και είναι τουλάχιστον πρόκληση, όταν βαδίζοντας από τη δεύτερη στην τρίτη αξιολόγηση και από το ένα μνημόνιο στο άλλο, που προϋποθέτουν την ψήφιση και εφαρμογή δεκάδων αντεργατικών-αντιλαϊκών και αντισυνδικαλιστικών νόμων, να καμώνονται τους εγγυητές των εργασιακών δικαιωμάτων.
“... για να γυρίσει σελίδα αυτός ο τόπος πρέπει να πιστέψουμε στις δυνάμεις μας” , θα δηλώσει στον Παπαστράτο ο Τσίπρας, κλέ¬βοντας την μπουκιά μιας χιλιοειπωμένης υπερταξικής ανοησίας από το στόμα του Κυριάκου και της Φώφης. Για να γυρίσει σελίδα αυτός ο τόπος πρέπει να πιστέψουμε στη δύναμη της οργάνωσης και του αγώνα της εργατικής τάξης και του λαού μας, λέμε εμείς.
 


Πολιτικός Διάλογος στη ΛΑ-ΑΑΣ


Μακρόνησος 1947 - 2017