Νέες δημαγωγίες και εμπόριο ελπίδων

Δημοσιεύτηκε στις: 14, Μαρ 2017

Διαδώστε αυτό το άρθρο



Διαβάστε επίσης:

Τελευταία άρθρα την ενότητα

» Οι "καθαρές" αντιλαϊκές συμφωνίες της συγκυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ

» Η προβοκατόρικη επίθεση στον Παπαδήμο ευκαιρία για την εξύμνηση της μνημονιακής πολιτικής που υλοποίησε σαν πρωθυπουργός

» Κώστας Μητσοτάκης Αδιάλλακτος εχθρός του λαού - Σταθερός και πιστός υπηρέτης της τάξης του

» Το χρέος, οι απάτες και οι... αυταπάτες τής «διευθέτησής» του

» Η επιθετική και φιλοπόλεμη πολιτική των ΗΠΑ απειλεί με γενική ανάφλεξη τη Μ. Ανατολή και διχάζει τη Δύση

» Το "εξιτήριο από το πρόγραμμα" κατέληξε μια ατέλειωτη μνημονιακή βαρβαρότητα

» Καθεστώς εργασιακού μεσαίωνα με την ολοκλήρωση της 2ης Αξιολόγησης

» Όταν οι δυνάστες του λαού και της εργατικής τάξης εμφανίζονται ως ευεργέτες της

» Στις ιμπεριαλιστικές Συμπληγάδες η "ρύθμιση" του χρέους

» Φαγωμάρες «υπέρ πατρίδος» και επιστροφή του ΠΑΣΟΚ στο μεγάλο φαγοπότι

Την ώρα που η κυβέρνηση προετοιμάζεται να πάρει νέα μέτρα αφαίμαξης και φοροληστείας του λαού

Σε μια συντεταγμένη επιχείρηση παραπλάνησης και χειραγώγησης του λαού έχει επιδοθεί η κυβέρνηση, με επικεφαλής τον πρωθυπουργό, για να καμουφλάρει το νέο βαρύ αντιλαϊκό πακέτο μέτρων που ετοιμάζει, αποδεχόμενη όλες τις εξωφρενικές απαιτήσεις των δανειστών. «Παλιά μου τέχνη κόσκινο» για τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ να διαστρεβλώνουν τη σημασία λέξεων και όρων. Ποιος δεν θυμάται το «πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης», το «παράλληλο πρόγραμμα», τη «δίκαιη ανάπτυξη», τον «13ο μισθό», τώρα τα «αντίμετρα» και άλλα; Ο πρωθυπουργός ισχυρίζεται μέσα από διάφορες παρεμβάσεις του ότι τα μέτρα είναι καλά για το λαό, «η κοινωνία αναγνωρίζει ότι παλεύουμε», και αν υπάρχουν κάποια αρνητικά, αυτά είναι αναγκαία για την ανάκαμψη της οικονομίας, που …όλο έρχεται. Αναπαράγει το κυβερνητικό παραμύθι «του μικρότερου κακού» και επιχειρεί να επαναφέρει το απατηλό προεκλογικό σύνθημα ότι «η ελπίδα έρχεται».

 

Με αφορμή τη συνταγματική αναθεώρηση, έσυρε από το παλιό δημαγωγικό Παπανδρεϊκό οπλοστάσιο τη «λαϊκή συμμετοχή», τη «λαϊκή κυριαρχία», την «κοινωνία των πολιτών», την «επαναθεμελίωση της Δημοκρατίας», τη «νέα μεταπολίτευση», τις «δημοκρατικές αλλαγές», την ίδια στιγμή που πετσοκόβει λαϊκά δικαιώματα. Με τον κουρνιαχτό των όρων αυτών επιχειρεί να συγκαλύψει τις σχεδιαζόμενες αντιδραστικές αλλαγές στο κράτος, να στρέψει το βλέμμα του λαού μακριά από τα σκληρά αντιλαϊκά μέτρα.

Στα πλαίσια της νέας ορολογίας της «Εθνικής Αναπτυξιακής Στρατηγικής», επανέφερε στο υπουργικό συμβούλιο το αφήγημα της «δίκαιης ανάπτυξης», ισχυρίστηκε ότι «η οικονομία ανέκαμψε», ότι αυτός μπορεί να εξασφαλίσει «αυτήν τη φορά τους καρπούς να μη τους γευτούν μονάχα λίγοι», την «επούλωση μεγάλων κοινωνικών πληγών» και την κάλυψη των «πραγματικών αναγκών της κοινωνικής πλειοψηφίας».

Θυμήθηκε τις συλλογικότητες, τους φορείς, τις οργανώσεις, την  αξιοποίηση όλων των μεθόδων, για το άπλωμα της διαβούλευσης, όπως το διαδίκτυο, τα δημοψηφίσματα κλπ, έτσι ώστε οι προωθούμενες αλλαγές να προσδώσουν νέο περιεχόμενο, και να είναι «θεσμικά κατοχυρωμένα τα «τρία Δέλτα», (...) «Δικαιώματα, Διαφάνεια, Δικαιοσύνη»». Όλοι αυτοί, ανέφερε, θα καταθέσουν τις απόψεις τους, «για να δώσουν και σε μας τους βουλευτές, που συντεταγμένα θα κληθούμε να πάρουμε αποφάσεις... τη «μυρωδιά», αν θέλετε, του πώς σκέφτεται η κοινωνία, τι ζητούν οι πολίτες από μας (...) όχι βεβαίως για να δεσμεύσουν τις αποφάσεις». Τόση πολλή Δημοκρατία!

Και μαζί με τον συνεταίρο του, Π. Καμμένο, σαν παλιός πολιτικάντης έκοψε κορδέλες, με την παραχώρηση του πρώην στρατοπέδου «Παύλου Μελά» στο Δήμο Παύλου Μελά, ενώ ανακοίνωσε, στην Κοζάνη, ένα νέο «πειραματικό» χρηματοδοτικό εργαλείο, μια νέα πομφόλυγα, το Ταμείο Ανάπτυξης Δυτικής Μακεδονίας.
Όλα αυτά τη στιγμή που πρόσφατα ο Γερμανός υφυπουργός Οικονομικών, αναγνωρίζοντας τις υπηρεσίες που ο Τσίπρας προσέφερε στους δανειστές, στο ξένο και στο ντόπιο κεφάλαιο, δήλωσε ότι ο Τσίπρας και η κυβέρνησή του έκαναν τις περισσότερες  και μεγαλύτερες μεταρρυθμίσεις από οποιαδήποτε άλλη ελληνική κυβέρνηση. Τον περασμένο Δεκέμβρη άλλωστε δημοσίευμα της γερμανικής «Ζιντόιτσε Τσάιτουνγκ», τον χαρακτήριζε ως τον «καλύτερο» :

«Όταν πρόσφατα έκανε ανασχηματισμό, το έκανε ακριβώς για να δείξει καλή διάθεση στις Βρυξέλλες. Όποιος ήταν αντίθετος με την εφαρμογή των μεταρρυθμιστικών μέτρων απομακρύνθηκε από την πρώτη γραμμή της κυβέρνησής του. Είναι η ειρωνεία της ιστορίας το γεγονός ότι οι διεθνείς πιστωτές δεν ήθελαν να τον δουν στην εξουσία και τώρα πρέπει να παραδεχτούμε ότι δεν θα υπήρχε καλύτερος».

Και είναι βέβαιο ότι πού ... θα βρουν καλύτερο απ' τον Τσίπρα, να περνάει ακριβώς ό,τι του παραγγέλνουν,  χωρίς να γίνεται το «έλα να δεις», που είναι το μόνο που υπόσχεται και μπορεί να προσφέρει η «εναλλακτική» π.χ. του Κυρ. Μητσοτάκη, ο οποίος ζητάει «εδώ που φτάσαμε, η συμφωνία πρέπει να κλείσει, γιατί σε κάθε άλλη περίπτωση οδηγούμαστε σε χρεωκοπία», αφού στην ουσία συμφωνεί με τα μέτρα που παίρνει η κυβέρνηση, ανεξάρτητα αν κομπορρημονεί ότι δεν πρόκειται να τα ψηφίσει, γιατί φαίνεται ότι είναι αρκετή για την ψήφισή των η κυβερνητική πλειοψηφία και «εκ του ασφαλούς κάνεις τον μάγκα και λες δεν τα ψηφίζω», όπως λέει και  ο πρώην αρχηγός της Ν. Δ. Μεϊμαράκης.

Αυτός υπόσχεται μια «φιλελεύθερη επανάσταση», με βαθιές μεταρρυθμίσεις, αφού όπως έχει δηλώσει στο παρελθόν οι μεταρρυθμίσεις είναι στο DNA της Ν. Δ. «Θα κοιτάξω να συγκροτήσω την καλύτερη κυβέρνηση (...), που να είναι 100% αφοσιωμένη στη μεταρρυθμιστική προσπάθεια». Βέβαια είναι γνωστό τι σόι είναι οι μεταρρυθμίσεις αυτές και από την προηγούμενη κυβερνητική του θητεία αλλά και από τον χαρακτήρα τους: «Επιτάχυνση των ιδιωτικοποιήσεων», «λιγότερο Δημόσιο», «μείωση φορολογικών συντελεστών και εργοδοτικών εισφορών για μεγάλες επιχειρήσεις», «παραπέρα μείωση του αριθμού των δημοσίων υπαλλήλων», «αξιολόγηση στο Δημόσιο» με «δυνατότητα επιβράβευσης του καλύτερου και συνετισμό όποιου δεν αποδίδει καλά»,  «συγχωνεύσεις» σε νοσοκομεία, μεγαλύτερη «εμπλοκή» του ιδιωτικού τομέα σε «δράσεις που μπορεί να τις κάνει καλύτερα από τον δημόσιο». Φτώχεια, απολύσεις, ξεπούλημα και νέες παροχές στο μεγάλο κεφάλαιο.

«Όλοι και όλα» λοιπόν, σύσσωμο το πολιτικό προσωπικό, παρά τις κοκορομαχίες του, «για το θεαθήναι», με όλα τα εργαλεία και τα όπλα του, στην υπηρεσία των δανειστών, του ξένου και ντόπιου κεφαλαίου. Έτσι δεν είναι καθόλου περίεργο που ο συναινετικός πρώην αρχηγός της ΝΔ Μεϊμαράκης ζητάει ...«συνεννόηση αφού οι πολιτικές είναι ίδιες»(!), αναδεικνύοντας και αυτός τις διεργασίες που γίνονται για την ανασύνθεση  του αστικού πολιτικού σκηνικού, μαζί με άλλους, Καμμένος («είναι κοινή η στρατηγική κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ και ΝΔ»),  Φίλης («συνεργασία του ΣΥΡΙΖΑ με το ΠΑΣΟΚ»), Φλωρίδης («Ώρα αποφάσεων με στόχο την αναδιάταξη της εγχώριας κεντροαριστεράς»), Ευ. Βενιζέλος, («επιθυμεί συνεργασία με τη ΝΔ»), Κ. Χατζηδάκης («Εμείς όταν προτείναμε κυβέρνηση συνεργασίας με τον Μεϊμαράκη, ο κος Τσίπρας την αρνήθηκε και αποφάσισε να συνεχίζει με τον Καμμένο») κλπ. Στόχος των κινήσεων αυτών η εξασφάλιση εφεδρειών και  εναλλακτικών λύσεων για το σύστημα και η ολοκλήρωση της επίθεσης ενάντια σε όλο το λαό και τη νεολαία.


Μεγάλη Προλεταριακή Πολιτιστική Επανάσταση