Στη μεγάλη οικονομική κρίση του καπιταλισμού οι αστικές δυνάμεις στη Δύση (ΗΠΑ-Ευρώπη) αλλά και στην Ιαπωνία, απαντούν με διπλό τρόπο. Στις ΗΠΑ ο Ρούσβελτ εφαρμόζει το New Deal ενώ σε Γερμανία-Ιταλία-Ιαπωνία επικρατεί ο φασισμός. Είδαμε (σε προηγούμενα φύλλα του Λ.Δ.) ότι η Σοβιετική Ένωση όχι μόνο βγαίνει αλώβητη από την οικονομική κρίση αλλά μέσα από τα πεντάχρονα πλάνα, τη συντριβή των κουλάκων (πλουσιοχωρικών) και τον κοινωνικοπολιτικό ενθουσιασμό των μαζών κατορθώνει να λύσει βασικά βιοποριστικά προβλήματα και να ανυψωθεί στη δεύτερη θέση της διεθνούς βιομηχανικής παραγωγής. Πού ακριβώς βρίσκεται το μυαλό του Τρότσκι; Το 1931 από την Τουρκία δημοσιεύει στο περιοδικό «The militant» και σε τρεις συνέχειες τα «Μαθήματα για το κόκκινο δημοψήφισμα ενάντια στον εθνικό κομμουνισμό», όπου επιτίθεται στη Σ.Ε. και στον Ι.Β. Στάλιν! Τόση διορατικότητα.

Oι τροτσκιστές πολλά λένε για το «κόκκινο δημοψήφισμα» το οποίο υποτίθεται ότι είναι η αρχή της συνεργασίας κομμουνιστών-φασιστών! Πρόκειται για ένα χονδροειδές ψέμα, αντάξιο των αντίστοιχων του Γκέμπελς. Τον Απρίλη του 1931 με την ευκαιρία ενός δημοψηφίσματος, το γερμανικό κομμουνιστικό κόμμα κάλεσε σε ψήφο ενάντια στη σοσιαλδημοκρατική κυβέρνηση. Αυτό έκανε και το εθνικοσοσιαλιστικό κόμμα. Από αυτό το γεγονός ο Τρότσκι και οι τροτσκιστές μίλησαν για έμπνευση του... Στάλιν. O τελευταίος, ωστόσο, αναλύοντας τα γεγονότα στη Γερμανία και την κατάληψη της εξουσίας από τους φασίστες το 1933 έλεγε (17ο συνέδριο ΚΚΣΕ - Το 17ο συνέδριο ονομάστηκε συνέδριο των νικητών και στην έκθεση της Κ.Ε. σημειώθηκαν οι τεράστιες επιτυχίες στον βιομηχανικό, αγροτικό και συνεταιριστικό τομέα):
«Τη νίκη του φασισμού στη Γερμανία δεν πρέπει να τη θεωρούμε μόνο σαν δείγμα αδυναμίας της εργατικής τάξης και αποτέλεσμα των προδοσιών της σοσιαλδημοκρατίας απέναντι στην εργατική τάξη που άνοιξαν το δρόμο στο φασισμό. Πρέπει να τη βλέπουμε ακόμα σαν δείγμα αδυναμίας της αστικής τάξης, σαν δείγμα ότι η αστική τάξη δεν μπορεί πια να κυβερνά με τις παλιές μεθόδους του κοινοβουλευτισμού και της αστικής δημοκρατίας, πράγμα που την αναγκάζει να καταφεύγει στην εσωτερική της πολιτική σε τρομοκρατικές μεθόδους διακυβέρνησης» (Στάλιν, Ζητήματα Λενινισμού, σελ. 545).

Στην πραγματικότητα δεν μπορούμε να καταλάβουμε τη νίκη του χιτλερισμού-φασισμού στη Γερμανία το 1933 (ο καγκελάριος Χίντεμπουργκ παρέδωσε τα κλειδιά στον Χίτλερ) παρά μόνον αν δούμε ότι η ρεφορμιστική σοσιαλδημοκρατία συντρίβοντας την αντίσταση της εργατικής τάξης άνοιξε το δρόμο στους εθνικοσοσιαλιστές. Oι σοσιαλδημοκράτες βεβαίωναν ότι ο κίνδυνος είναι στ' αριστερά και στα συνδικάτα και ότι η Γερμανία πρέπει «να σωθεί από τα μαντρόσκυλα του μπολσεβικισμού». O Χίτλερ στις εκλογές του 1918 παίρνει μόλις 800.000 ψήφους (παρά την ισχυρή χρηματοδότηση) έναντι 9.100.000 των σοσιαλδημοκρατών και 3.200.000 των κομμουνιστών. Φτάνει όμως σε συνθήκες οικονομικής κρίσης στις 13.418.547 ψήφους το 1932. Oι κομμουνιστές στη Γερμανία, παρά τα όσα ισχυρίζονται οι τροτσκιστές, πρότειναν ενιαίο μέτωπο και κοινή δράση με τους σοσιαλδημοκράτες σε τέσσερις στιγμές:
- Τον Απρίλη του 1932 ενάντια στη μείωση μισθών και μεροκαμάτων.
- Στις 29/6/1932 όταν η δικτατορία του Φον Πάπεν απομάκρυνε τους σοσιαλδημοκράτες από την κυβέρνηση της Πρωσίας.
- Στις 30/4/1933 όταν ο Χίτλερ έγινε καγκελάριος και
- Στις 1/3/1933 ύστερα από τον εμπρησμό του Ράιχσταγκ.
Αλλά οι σοσιαλδημοκράτες, στενά δεμένοι με την αστική τάξη που στρεφόταν αργά αλλά σταθερά στο φασισμό, απέρριψαν OΛΕΣ τις προτάσεις των κομμουνιστών της Γερμανίας.

Oι σοσιαλδημοκράτες την περίοδο της περίφημης κυβέρνησης της Βαϊμάρης και ενώ οι ναζιστές σκότωναν εργάτες στους δρόμους, απαγόρευσαν την οργάνωση «Αγωνιστές του Κόκκινου Μετώπου», αφόπλισαν τους εργάτες και βοήθησαν να μετατραπούν τα Τάγματα Εφόδου, τα ατσάλινα κράνη και η Μαύρη Ράιχσβερ σε ισχυρές ένοπλες δυνάμεις της αντίδρασης. O Χίντεπουργκ, ενώ νίκησε τον Χίτλερ το 1932 (98.500.000 ψήφοι έναντι 11.500.000 περίπου και 5.000.000 του κομμουνιστή Τέλμαν), παραδίδει στο φασισμό την εξουσία. Oι τροτκιστές μέχρι σήμερα καταφέρονται στο κομμουνιστικό κίνημα γιατί πρότεινε τα «λαϊκά μέτωπα» αντί του λεγόμενου «ενιαίου μετώπου» την περίοδο ανόδου του φασισμού στη Δύση. Είναι ακριβώς έτσι τα πράγματα;

Είδαμε πως ο καπιταλισμός στη δύση (ΗΠΑ) απαντάει στην κρίση του με το New Deal του Ρούσβελτ. O τελευταίος αναλαμβάνει καθήκοντα στις 4/3/1933 ακριβώς τριάντα πέντε ημέρες ύστερα από τη μέρα που ο Χίτλερ έγινε καγκελάριος της Γερμανίας. O Νέος Προσανατολισμός (New Deal) είχε σκοπό α) να ανορθώσει το ρημαγμένο οικονομικό και τραπεζικό σύστημα, β) να σώσει με δάνεια τις καπιταλιστικές επενδύσεις, γ) να ενθαρρύνει τους ιδιώτες καπιταλιστές σε επενδύσεις, δ) να ανεβάσει τις πεσμένες τιμές, ε) να περιορίσει τη γεωργική παραγωγή, ζ) να προστατεύσει τους φάρμερ-μεγαλοϊδιοκτήτες, στ) να διευρύνει τον κύκλο εργασιών του δημόσιου τομέα, η) να χορηγήσει στους ανέργους που πέθαιναν από πείνα ένα επίδομα βοήθειας και θ) να πάρει κάποια μέτρα προστασίας της εργασίας. Σε γενικές γραμμές ακολούθησε τη θεωρία του Kέινς που ήταν της μόδας.

O Ρούσβελτ, ένας φιλελεύθερος αστός καπιταλιστής, κράτησε αποστάσεις από τον Χίτλερ, εισήγαγε τη γραμμή της συνύπαρξης με τη ΕΣΣΔ, στήριξε το μονοπωλιακό κεφάλαιο, αν και στη συνέχεια η Γουώλ Στρητ εξαπέλυσε εναντίον του ισχυρή επίθεση χωρίς όμως ν' αποτρέψει την εκλογή του το 1936, 1940, 1944. Ωστόσο, στην άλλη άκρη του Ατλαντικού, ο φασισμός ανεβαίνει σαν πλημμυρίδα. Η Ιταλία εισβάλλει το 1935 στην Αιθιοπία, ο Χίτλερ καταγγέλλει τη Συνθήκη των Βερσαλλιών και προσαρτά το Σάαρ. O γερμανικός στρατός ανασυγκροτείται, ιδρύονται φασιστικά κόμματα, η Ιαπωνία επεμβαίνει στη Βόρεια Κίνα. Oι σοσιαλδημοκράτες προτιμούν να ανέχονται το φασισμό και σε συνεργασία με την αστική τάξη στρέφονται κόντρα στους κουμμουνιστές.

Σε όλη την κεντρική και ανατολική Ευρώπη συνεργάζονται ανοιχτά με τα φασιστικά κόμματα και κυβερνήσεις και αναγνωρίζουν τις φασιστικές πρακτικές. Η 2η Διεθνής αποδείχνεται αδύναμη μπροστά στην άνοδο του φασισμού. Oι τροτσκιστές που κάνουν σημαία τους την πάλη ενάντια στο «λαϊκό μέτωπο» των κομμουνιστών εκείνης της περιόδου διαπράττουν το ίδιο λάθος που συνεχίζουν σήμερα. Υποτιμούν το πολιτικό σε όφελος του κοινωνικού. Γι' αυτούς είχε και έχει περισσότερη σημασία η κοινωνική θέση από το πολιτικό πρόγραμμα. Έτσι μιλούν γενικά για εργάτες, χωρίς να παίρνουν υπόψη τους τον πολιτικό προσανατολισμό των εργατών. Αυτόματα η κοινωνική θέση παράγει προοδευτικότατα. Tο παραπάνω και σε συνδυασμό με το βαθύ μίσος ενάντια στη Σοβιετική Ένωση γεννάει τερατουργήματα. O Τρότσκι (1935) κλείνει τα μάτια στην άνοδο του φασισμού, ενώ γράφει πολλά για τη γραφειοκρατία και το σταλινισμό στην ΕΣΣΔ.

Το 1935 στο 7ο συνέδριό της η Γ' Διεθνής με εισήγηση του Γ. Δημητρόφ εισηγείται ολοκληρωτικά το Λαϊκό Μέτωπο. Πρόκειται για μια πολιτική συμμαχία μαζικών φορέων και των κομμουνιστών με το κομμάτι της αστικής και μικροαστικής τάξης που αντιτίθεται στο φασισμό και τις φασιστικές εκτροπές. O Τρότσκι αφού «συνέτριψε» τη λεγόμενη «τρίτη περίοδο» (1928-1934) και η οποία είχε στόχο να ατσαλώσει και να μπολσεβικοποιήσει τα κομμουνιστικά κόμματα που παρέπεαν ως γκρούπες μακριά από τις μάζες, επιτίθεται στα λαϊκά μέτωπα υποτιμώντας σοβαρότατα όχι μόνο τον κίνδυνο του φασισμού αλλά και τα μέτρα αντιμετώπισής του.

Στα γραπτά του Τρότσκι και των τροτσκιστών αυτό που τίθεται σε ημερήσια διάταξη είναι το θέμα της παγκόσμιας επανάστασης.
Να τι γράφει τον Απρίλη 1936 (περιοδικό New Militant):
«Eίναι ψέμα και τριπλό ψέμα να ισχυρίζεται κανείς ότι ο σοσιαλισμός έχει πραγματοποιηθεί στην ΕΣΣΔ. Η άνθιση της γραφειοκρατίας είναι μια βάρβαρη απόδειξη ότι ο σοσιαλισμός είναι ακόμα πολύ μακριά. Είναι απαραίτητο να εκπαιδεύσουμε νέα στελέχη που θα αντικαταστήσουν το αποσυντιθεμένο γραφειοκρατικό καθεστώς... δεν υπάρχει χώρος για αυταπάτες σχετικά με το σταλινικό σύνταγμα».
O Tρότσκι εδώ εισάγει μια νέα σύλληψη για τα καθεστώτα, που έμελλε να χρησιμοποιήσουν σωρηδόν οι αστοί δημοσιολόγοι. Είναι αυτή της «γραφειοκρατίας». Ανεξάρτητα από την ευρηματικότητα του όρου, η γραφειοκρατία δε σημαίνει απολύτως τίποτα. Είναι κενή περιεχομένου και αν χρησιμοποιείται σήμερα είναι γιατί έγινε του πολιτικού συρμού. Τα κοινωνικά-οικονομικά συστήματα έχουν πολιτικό, ιστορικό περιεχόμενο, έχουν οικονομική βάση και εποικοδόμημα. Με τον όρο γραφειοκρατία ο Τρότσκι αναγκάζεται να παραδεχτεί την οικονομική βάση του σοσιαλισμού στην ΕΣΣΔ για να καταγγείλει τον «Σταλινισμό». Θέλει να έχει μαζί του τους κομμουνιστές του μεσοπολέμου και τους εργάτες της ΕΣΣΔ, αλλά να καταγγέλλει τα στελέχη της ΕΣΣΔ και τον Στάλιν. Γι' αυτό και στο άρθρο του «Θερμιδώρ και Αντισημιτισμός» (1937, περιοδ. Νέα Διεθνής) ανακαλύπτει συνομωσίες και αντισημιτισμό όχι στη Γερμανία του Χίτλερ αλλά στην ΕΣΣΔ του Στάλιν.

O αναγνώστης που θα έχει το κουράγιο να διαβάσει τα μυθιστορηματικά σχοινοτενή παραληρήματα του Τρότσκι θα ανακαλύψει πως ένα μέρος της συνωμοσιολογίας είναι γιατί οι Σοβιετικοί γράφουν το γιο του «Μπρονστάιν» (είναι το επώνυμο του Τρότσκι), πράγμα το οποίο παραπέμπει στην εβραϊκή καταγωγή του, εξ ου και ο σοβιετικός αντισημιτισμός!