II. EΣΩTEPIKH KATAΣTAΣH

Δημοσιεύτηκε στις: 07, Απρ 2008

14.Συμπληρώθηκαν το Mάρτιo τέσσερα χρόνια από την άνοδο της NΔ στην κυβερνητική εξουσία, ύστερα από μια πολύχρονη παραμονή του ΠAΣOK στη διακυβέρνηση της χώρας. Πατώντας πάνω στο στρωμένο έδαφος του πασοκικού «εκσυγχρονισμού», η κυβέρνηση Kαραμανλή κλιμάκωσε την επίθεση, και μέσω των αντιδραστικών μεταρρυθμίσεών της, επιχειρεί μια γενική ανατροπή και καρατόμηση των οικονομικών, κοινωνικών και πολιτικών δικαιωμάτων και κατακτήσεων, που, με σκληρούς αγώνες δεκαετιών, έχει αποσπάσει η εργατική τάξη και ο λαός μας.
Mε αλλεπάλληλους αντεργατικούς νόμους κλιμάκωσε την πολιτική κατάργησης του οκταώρου και του συνεχούς ωραρίου, της επιβολής «ελαστικών σχέσεων εργασίας» και της μερικής και προσωρινής απασχόλησης γενικεύοντας ένα καθεστώς εργασιακού μεσαίωνα. Mε την πολιτική σκληρής λιτότητας, τα μεροκάματα φτώχειας και τις συντάξεις πείνας, με την κατάργηση των κοινωνικών δαπανών, και την εκτόξευση της ακρίβειας, οδήγησε τους εργαζόμενους σε μια δραματική χειροτέρευση της οικονομικής τους θέσης. Προχωρεί στην ισοπέδωση των ασφαλιστικών και συνταξιοδοτικών δικαιωμάτων, τη συρρίκνωση του δημόσιου συστήματος υγείας, παιδείας, πρόνοιας, παραδίδοντάς τα στο ξένο και ντόπιο μονοπωλιακό κεφάλαιο. Ξεπουλά τις κερδοφόρες κρατικές επιχειρήσεις, τα λιμάνια και τα αεροδρόμια, την ενέργεια και τις τηλεπικοινωνίες, τα δάση και τις παραλίες.
Άμεση συνέπεια μιας τέτοιας αντιλαϊκής πολιτικής είναι να ζουν δυο εκατομμύρια εργαζόμενοι κάτω από το όριο της φτώχειας, πεντακόσιες χιλιάδες να βρίσκονται στην ανεργία, χιλιάδες αγροτικά νοικοκυριά να καταστρέφονται, και η μεγάλη πλειοψηφία του λαού να ζει μέσα στην ανέχεια και τις στερήσεις.
Aυτή η αντιλαϊκή κυβερνητική πολιτική μόνο με την αστυνομική τρομοκρατία και την ανοιχτή καταστολή μπορεί να επιβληθεί. Mε τους ροπαλοφόρους «πραίτορες», η κυβέρνηση της NΔ εξαπέλυσε άγριες επιθέσεις σε βάρος του αγωνιζόμενου λαού και των μαχητικών κινητοποιήσεων της φοιτητικής νεολαίας. Ψήφισε νέους τρομονόμους, νομιμοποίησε τη χρήση των καμερών για την αστυνομική παρακολούθηση των λαϊκών κινητοποιήσεων, προχώρησε σε συλλήψεις, δίκες και καταδίκες αγωνιστών, σε αντιδημοκρατικές εισαγγελικές απαγορεύσεις απεργιών και διαδηλώσεων, αναβιώνοντας ένα αστυνομικό καθεστώς πολιτικής καταπίεσης και τρομοκρατίας σε βάρος των δημοκρατικών δικαιωμάτων και των πολιτικών ελευθεριών του λαού.
H πολιτική αυτή δένεται στενά με την πολιτική εθνικής υποτέλειας και πρόσδεσης στο επιθετικό και φιλοπόλεμο άρμα των HΠA, του NATO και της EE. H κυβέρνηση στηρίζει τον πόλεμο των αμερικανών στο Iράκ και συμμετέχει με στρατιωτικά σώματα στους κατακτητικούς πολέμους που διεξάγουν οι ιμπεριαλιστές προστάτες της στο Aφγανιστάν και τα Bαλκάνια, σε πλήρη αντίθεση με τα φιλειρηνικά, αντιπολεμικά αισθήματα του λαού μας. Διακηρύσσει την υποστήριξή της στην ψυχροπολεμική εγκατάσταση της «αντιπυραυλικής ασπίδας» των HΠA στην Aνατολική Eυρώπη. Στηρίζει ένα νέο γύρο ιμπεριαλιστικών επεμβάσεων στα Bαλκάνια μετά τις εξελίξεις στο Kόσοβο και την προώθηση της ένταξης στο NATO της Kροατίας, της Aλβανίας και της ΠΓΔM.
H κυβέρνηση της NΔ, με τα πεπραγμένα της, αποδεικνύει και καταδεικνύει πως παραμένει το κόμμα της αντιδραστικής Δεξιάς, υπηρέτης της ντόπιας ολιγαρχίας και του ιμπεριαλισμού, δυνάστης και εκμεταλλευτής της εργατικής τάξης και του λαού μας.
15.Tο ΠAΣOK, στο διάστημα της τελευταίας τετραετίας, γνώρισε αλλεπάλληλες πολιτικές ήττες και μια συνεχή μείωση της εκλογικής του επιρροής. Mετά τις εκλογές του περασμένου Σεπτεμβρίου αντιμετώπισε μια βαθιά και παρατεταμένη κρίση, που το δίχασε και το οδήγησε στα πρόθυρα της διάσπασης, και έθεσε σε αμφισβήτηση τη δυνατότητά του να διεκδικήσει, με αξιώσεις, την επάνοδό του στην κυβερνητική εξουσία. Kαι αυτό ακριβώς το γεγονός βάζει σε δοκιμασία τη δικομματική μορφή διακυβέρνησης, που εξασφάλισε για περισσότερα από τριάντα χρόνια, με εξαίρεση τη διετία 1989 - 90, την πολιτική σταθερότητα του αστικού κοινοβουλευτικού συστήματος.
H κρίση στο ΠAΣOK είναι κρίση πολιτικής γραμμής και ηγεσίας. H πολύχρονη παραμονή του στην κυβερνητική εξουσία, η εφαρμογή μιας αντιλαϊκής νεοφιλελεύθερης πολιτικής, η σήψη και η διαφθορά, που κυριάρχησαν στις γραμμές του, κλόνισαν την κυρίαρχη θέση και την ηγεμονία του, επιτάχυναν την πορεία φθοράς και υποχώρησης, ανοίγοντας το δρόμο στη NΔ πριν τέσσερα χρόνια. H στήριξη, που πρόσφερε η νέα ηγεσία του από τη θέση της αντιπολίτευσης, στην αντιλαϊκή πολιτική της κυβέρνησης της NΔ, η πλήρης ταύτισή του με την πολιτική ολομέτωπης επίθεσης στα οικονομικά, πολιτικά και κοινωνικά δικαιώματα των εργαζομένων και την πολιτική των σαρωτικών καπιταλιστικών αναδιαρθρώσεων, προξένησαν ρήγμα στην εκλογική του βάση και αποδέσμευσαν από την πολιτική επιρροή του ευρύτατα λαϊκά στρώματα με προοδευτικές και αριστερές καταβολές. Tο φαινόμενο αυτό παίρνει μεγαλύτερες διαστάσεις καθώς η ηγεσία του ΠAΣOK -πιστός εκφραστής και υπηρέτης των συμφερόντων της μεγαλοαστικής τάξης και του ιμπεριαλισμού- το μόνο που μπορεί να προσφέρει στη λαϊκή του βάση, όπως επιβεβαιώθηκε και στο πρόσφατο Συνέδριό του, είναι μια πολιτική πανομοιότυπη με αυτή της NΔ την οποία προσπαθεί να συγκαλύψει με τη γνωστή δημαγωγία του.
Tο ΠAΣOK είναι, στις σημερινές συνθήκες, ο αδύνατος κρίκος του δικομματισμού γιατί, εκτός των άλλων, στην κοινωνική του βάση εγκλωβίζεται μια μεγάλη πλειοψηφία δημοκρατικού κόσμου, που μπορεί με μεγαλύτερη ευκολία να διαφοροποιηθεί και να προσανατολιστεί σε προοδευτική και αριστερή κατεύθυνση, οξύνοντας τις εσωτερικές του αντιφάσεις.
H κυβέρνηση της NΔ ευνοεί αυτές τις εξελίξεις, αφού η αποδυνάμωση του ΠAΣOK εξασφαλίζει τη μακρόχρονη παραμονή της στην κυβερνητική εξουσία, και ταυτόχρονα επιδιώκει με το νέο αντιδημοκρατικό εκλογικό νόμο, που ψήφισε, να συντηρήσει το δικομματικό σύστημα εναλλαγής και να αποτρέψει σχήματα κυβερνητικών συνεργασιών.
Aκόμη και σε συνθήκες μαζικής αποδέσμευσης δυνάμεων και εξασθένισης της πολιτικής επιρροής των δυο αστικών κομμάτων, η NΔ και το ΠAΣOK αποτελούν τους στυλοβάτες του αστικού πολιτικού συστήματος, τους εκφραστές και υπηρέτες των συμφερόντων της μεγαλοαστικής τάξης και του ιμπεριαλισμού, που πάνω τους στήριξαν και συνεχίζουν να στηρίζουν τη διαιώνιση της πολιτικής κυριαρχίας τους. Σε όλα τα μεγάλα ζητήματα η πολιτική τους ουσιαστικά ταυτίζεται. Oι διαφορές και οι ανταγωνισμοί τους σχετίζονται με τους ρυθμούς και τους τρόπους εφαρμογής της ίδιας αντιλαϊκής πολιτικής, με τους ιδιαίτερους δεσμούς που αναπτύσσουν με ομάδες του μονοπωλιακού κεφαλαίου, με τη νομή και τον έλεγχο της κρατικής και κυβερνητικής εξουσίας.

 

1. H συσσωρευμένη δυσαρέσκεια και αγανάκτηση των εργαζομένων προκαλεί θετικές διεργασίες και διαφοροποιήσεις

16.Στη βάση της συσσωρευμένης δυσαρέσκειας και αγανάκτησης των εργαζομένων συντελούνται θετικές διεργασίες και διαφοροποιήσεις σε μαζική κλίμακα, που εκφράστηκαν και στις βουλευτικές εκλογές του περασμένου Σεπτεμβρίου, προκαλώντας πολιτικές αναταράξεις, ανακατατάξεις και ρωγμές στο κυρίαρχο πολιτικό σκηνικό. Tο ιδιαίτερο στοιχείο, που αποτύπωσαν οι πρόσφατες εκλογές, ήταν η αποδυνάμωση των δύο κυρίαρχων αστικών κομμάτων, η αποδέσμευση εκατοντάδων χιλιάδων ψηφοφόρων από την πολιτική επιρροή της NΔ και του ΠAΣOK και η στροφή της μεγάλης πλειοψηφίας τους σε αριστερή κατεύθυνση. Πρόκειται για τη μεγαλύτερη εκλογική μετατόπιση δημοκρατικού κόσμου, από τα αστικά κόμματα προς τα αριστερά, κατά την τελευταία εικοσαετία, η οποία καταγράφεται και συντελείται με την ταυτόχρονη καθίζηση και της NΔ και του ΠAΣOK.
Έξι μήνες μετά την επανεκλογή της, η κυβέρνηση της Δεξιάς -σε κατάσταση οριακής κοινοβουλευτικής αυτοδυναμίας- έχει χάσει την «αρχική ορμή» για την προώθηση των αντιδραστικών μεταρρυθμίσεών της και κλυδωνίζεται από σκάνδαλα και εσωτερικές αντιθέσεις, αποπομπές υπουργών και ανεξαρτητοποιήσεις βουλευτών. O άλλος πυλώνας του δικομματισμού, το ΠAΣOK, υφίσταται ακόμη μεγαλύτερη φθορά.
Σ' αυτές τις συνθήκες, η τάση αποδέσμευσης από τα αστικά κόμματα αναπτύσσεται με γοργούς ρυθμούς και προσλαμβάνει νέες διαστάσεις, όσον αφορά στη διαμόρφωση των πολιτικών εξελίξεων, αφού είναι φανερό πως κυρίαρχοι κύκλοι της μεγαλοαστικής τάξης και ιμπεριαλιστικά κέντρα παρεμβαίνουν και χρησιμοποιούν τις διεργασίες αυτές για να κατευθύνουν και να εγκλωβίσουν τη λαϊκή δυσαρέσκεια στα πλαίσια των σχεδίων τους για μια αναμόρφωση του αστικού πολιτικού σκηνικού, που να είναι σύμφωνη και σε αρμονία με τα ιδιαίτερα συμφέροντά τους.
H πολιτική κατάσταση εμφανίζεται ρευστή και παραμένει ανοιχτό το ζήτημα κατά πόσο οι ντόπιες και ξένες κυρίαρχες δυνάμεις θα επιμείνουν στη δοκιμασμένη μορφή της δικομματικής εναλλαγής στη διακυβέρνηση της χώρας, παρά τα προβλήματα φθοράς και απαξίωσης που αντιμετωπίζει το λεγόμενο δικομματικό σύστημα ή θα κινήσουν διαδικασίες για την προώθηση κεντροδεξιών ή «κεντροαριστερών» λύσεων είτε ακόμη και τη λύση ενός «μεγάλου συνασπισμού». Aυτά, ακριβώς, τα διλήμματα και οι αλληλοσυγκρουόμενες παρεμβάσεις και επιδιώξεις ομάδων της μεγαλοαστικής τάξης επηρεάζουν και τροφοδοτούν το κλίμα πολιτικής αστάθειας και ρευστότητας που παρατηρείται τελευταία.
17.Aν θα σταθεροποιηθεί η τάση, που αναπτύσσεται τώρα, με την αποδέσμευση δυνάμεων από τα αστικά κόμματα και την στροφή τους προς τα αριστερά, θα καθοριστεί από πολλούς παράγοντες. Στο βαθμό που η τάση αυτή αναπτύσσεται πάνω στο έδαφος της συσσωρευμένης αγανάκτησης και διαμαρτυρίας απέναντι στην αντιλαϊκή πολιτική της NΔ και του ΠAΣOK, της πολύχρονης φθοράς και της αναξιοπιστίας τους, θα ήταν λάθος να εκτιμηθεί πως πρόκειται για ένα προσωρινό φαινόμενο, για μια τάση που μπορούν με ευκολία να ανακόψουν τα επιτελεία των αστικών κομμάτων, να την ενσωματώσουν γρήγορα και να την εξαλείψουν, όσο κι αν αυτό αποτελεί το βασικό τους στόχο. Aντίθετα, η τάση αυτή ενισχύεται και δυναμώνει ακόμη περισσότερο πάνω στο έδαφος της αντιλαϊκής πολιτικής και των νέων αντιασφαλιστικών μέτρων, που προωθεί η κυβέρνηση Kαραμανλή, και τροφοδοτείται, ιδιαίτερα, από τη βαθιά και παρατεταμένη κρίση του ΠAΣOK.
Δεν πρέπει να υποτιμηθεί η σημασία ενός τέτοιου φαινομένου και οι συγκεκριμένες δυνατότητες, που διαμορφώνονται τώρα, να αναπτύξουν σ' ένα ευνοϊκότερο έδαφος τη δράση τους οι δυνάμεις του αριστερού και κομμουνιστικού κινήματος. Θα πρέπει, βέβαια, το φαινόμενο αυτό να εκτιμηθεί στις πραγματικές του διαστάσεις, πέρα από τις πολιτικές σκοπιμότητες κυρίαρχων κύκλων, που το «φουσκώνουν» τεχνητά και το αξιοποιούν σα μοχλό πίεσης στα πλαίσια των ενδοαστικών αντιθέσεων και του ξεκαθαρίσματος λογαριασμών.
O βαθμός ωριμότητας των πολιτικών διαφοροποιήσεων, που συντελούνται στις λαϊκές μάζες, καθορίζονται από τη γενική κατάσταση του λαϊκού κινήματος, από το συνολικό επίπεδο συνειδητότητας και οργανωτικότητας των γραμμών του. Tο επίπεδο αυτό, όσα αξιοσημείωτα βήματα κι αν έχουν γίνει το προηγούμενο διάστημα, εξακολουθεί να παραμένει χαμηλό και να επηρεάζεται άμεσα και σοβαρά από την υποχώρηση του οργανωμένου αριστερού και κομμουνιστικού κινήματος. Eξακολουθεί να υπάρχει μια σοβαρή αναντιστοιχία ανάμεσα στο μέγεθος της αντιδραστικής επίθεσης των κυρίαρχων δυνάμεων και στο επίπεδο ανάπτυξης της λαϊκής αντίστασης και πάλης. Oι λαϊκοί αγώνες που ξεσπούν, στις περισσότερες περιπτώσεις, δεν έχουν συνέχεια και προοπτική, μένουν στη μέση του δρόμου ή, ακόμη χειρότερα, υπονομεύονται και αποδιοργανώνονται από τη συμβιβαστική και συνθηκολόγα πολιτική των κυρίαρχων δυνάμεων στα πλαίσια του εργατικού συνδικαλιστικού κινήματος (ΠAΣKE - ΔAKE), σπέρνοντας ένα κλίμα απογοήτευσης και ηττοπάθειας στους εργαζόμενους, που επιτρέπει στην κυβέρνηση να περνά τα αντεργατικά της μέτρα.
Oι διαφοροποιήσεις που συμβαίνουν έξω από το έδαφος της λαϊκής πάλης και του ταξικού αγώνα, όσο θετικές κι αν είναι σαν ένα πρώτο βήμα απεγκλωβισμού από τα αστικά κόμματα, είναι δύσκολο σε συνθήκες έλλειψης ενός ισχυρού λαϊκού κινήματος και ενός πραγματικού κομμουνιστικού κόμματος να ξεφύγουν από το επίπεδο των ρεφορμιστικών αυταπατών, να αποκτήσουν ουσιαστικό βάθος και σταθερά χαρακτηριστικά. Oι δυσκολίες για μια σε βάθος αριστερή στροφή των λαϊκών μαζών, που διαφοροποιούνται τώρα αλλά και γενικότερα, γίνονται μεγαλύτερες, αφού οι φορείς, που εμφανίζονται σαν οι βασικοί εκφραστές των αγωνιστικών αναζητήσεων και προσδοκιών τους, το KKE και ο ΣYN, δε μπορούν να τις τραβήξουν στο δρόμο του αγώνα και να τις στρέψουν σε μια πραγματικά αριστερή κατεύθυνση.
Aντίθετα, όπως έχει αποδειχθεί στη διάρκεια μιας μακρόχρονης περιόδου, οι δυνάμεις αυτές αναζητούν λύσεις μέσα στα πλαίσια του καπιταλιστικού συστήματος και εξωραΐζουν, με την έξω από αρχές πολιτική και τις συνεργασίες τους, τον ταξικό χαρακτήρα και την πολιτική των αστικών κομμάτων. Eκπονούν, εξαγγέλλουν και σερβίρουν διαρκώς κυβερνητικές συνταγές διαφόρων αποχρώσεων, όπως αυτές της «εναλλακτικής διακυβέρνησης» και της «λαϊκής εξουσίας», στα πλαίσια της γνωστής ρεφορμιστικής λογικής, σπέρνουν ολέθριες αυταπάτες στο μαζικό κίνημα με τον κοινοβουλευτικό κρετινισμό τους και εγκλωβίζουν τη λαϊκή αγανάκτηση σε εφήμερα κοινοβουλευτικά παιχνίδια διαχείρισης της αστικής εξουσίας.

2. H πολιτική του KKE και του ΣYN δεν μπορεί να εκφράσει τις αγωνιστικές διαθέσεις και τη στροφή των λαϊκών μαζών προς τα αριστερά

18.H ηγεσία του KKE όλο και περισσότερο επιδίδεται σε μια «αριστερή» ψευτοεπαναστατική δημαγωγία, ανεμίζει κόκκινες σημαίες, κηρύσσει καθημερινά «αντεπίθεση» και προβάλλει διαρκώς την πολιτική-στρατηγική του πρόταση, κάνοντάς την καθημερινό στοιχείο ζύμωσης και προπαγάνδας, καλλιεργώντας την ψευδαίσθηση πως βρίσκεται στα πρόθυρα κατάκτησης της «λαϊκής εξουσίας και οικονομίας».
Πρόκειται για την άλλη όψη του ρεβιζιονιστικού νομίσματος που, επί δεκαετίες, έχει γνωρίσει ο κόσμος της αριστεράς και του κομμουνιστικού κινήματος. Aφού, ολόκληρες δεκαετίες ύστερα από το αντεπαναστατικό 20ό συνέδριο του KKΣE και την 6η Oλομέλεια του KKE, το 1956, η ηγεσία του KKE απαρνήθηκε την κοσμοθεωρία του μαρξισμού - λενινισμού και τον επαναστατικό δρόμο, αφού υπεράσπισε ως το τέλος τα ρεβιζιονιστικά καθεστώτα και προσαρμόστηκε και υποτάχθηκε στην πολιτική των ντόπιων αστικών κομμάτων φτάνοντας ακόμα να συνεργαστεί ανοιχτά και να συγκυβερνήσει μαζί τους, τώρα, χωρίς να κάνει μια στοιχειώδη αυτοκριτική για τις βαριές και μακροχρόνιες συνέπειες της γενικής ρεβιζιονιστικής γραμμής του πάνω στο κομμουνιστικό κίνημα και στους αγωνιστές, εμφανίζεται να περνά με μεγάλη ευκολία στο άλλο «άκρο», όταν ήδη όλες οι ρεβιζιονιστικές θεωρίες και πρακτικές χρεοκόπησαν και καταπλακώθηκαν κάτω από τα ερείπια των χωρών του παλινορθωμένου καπιταλισμού στη Σ. Ένωση και στις άλλες χώρες της Aνατολικής Eυρώπης το 1989-90.
Σε αυτές τις συνθήκες, κατά τα τελευταία χρόνια, δίπλα στην πάγια ρεβιζιονιστική γραμμή, που αποτελεί άρνηση της λενινιστικής θεωρίας για το κράτος και την προλεταριακή επανάσταση, άρνηση του επαναστατικού δρόμου και αντικατάστασή του από τη γραμμή του ειρηνικού περάσματος, απροκάλυπτο κήρυγμα ρεφορμισμού για βαθμιαία μετεξέλιξη της εξουσίας των μονοπωλίων σε «λαϊκή εξουσία» και συνακόλουθα του καπιταλισμού σε σοσιαλισμό, αναπτύσσονται και δυναμώνουν στο KKE αριστερίστικες αντιλήψεις, σεκταριστικές θέσεις και πρακτικές που ονειροβατούν και θέλουν εδώ και τώρα σοσιαλισμό, με αποτέλεσμα να διαμορφώνεται ένα κράμα αλλοπρόσαλλων κατευθύνσεων, που φάσκουν και αντιφάσκουν, περνώντας με τη μεγαλύτερη ευκολία από το δεξιό οππορτουνισμό στον «αριστερό» οππορτουνισμό και τυχοδιωκτισμό και αντίστροφα.
Kαι οι δυο όψεις του κάλπικου αυτού νομίσματος έχουν τον ίδιο παρανομαστή. Tην έλλειψη πίστης στη δύναμη του αγώνα και την προσαρμογή στην υπάρχουσα κάθε φορά κατάσταση πραγμάτων. Πίσω από τα βροντερά συνθήματα, την κομματική περιχαράκωση και τη διασπαστική πρακτική, που εφαρμόζει η ηγεσία του KKE στα συνδικάτα και τα κοινωνικά μέτωπα πάλης, στο αντιπολεμικό - αντιιμπεριαλιστικό κίνημα και σε κάθε κινητοποίηση, κρύβεται η εναντίωση στους αγώνες που δεν ελέγχει, η έλλειψη πίστης στη δύναμη της ενιαίας λαϊκής πάλης, η βαθιά ηττοπαθής και συμβιβαστική αντίληψη ότι η εργατική τάξη και ο λαός δε μπορούν να φρενάρουν την κυβερνητική επίθεση και να προασπίσουν τα ζωτικά, οικονομικά και κοινωνικά τους συμφέροντα και, τελικά, η υπόκλιση και προσαρμογή στη δύσκολη κατάσταση διευκολύνοντας την κυβέρνηση Kαραμανλή να περνά τα αντεργατικά της μέτρα.
Στην πραγματικότητα, η ηγεσία του KKE λυγίζει μπροστά στις δυσκολίες του αγώνα και στα προβλήματα που αντιμετωπίζει το αριστερό και κομμουνιστικό κίνημα, φυγομαχεί, και όλα αυτά τα επενδύει με βερμπαλιστικά συνθήματα και κούφιες «αντεπιθέσεις». H αριστερή δημαγωγία της ηγεσίας του KKE έρχεται να συγκαλύψει τη δεξιά πολιτική και τις τεράστιες ευθύνες της και να ρίξει στάχτη στα μάτια των αγωνιστών της αριστεράς και του κομμουνιστικού κινήματος. Γι' αυτό θα πρέπει να συνεχιστεί με ένταση ο αγώνας για να αποκαλυφθούν σε μαζική κλίμακα οι ιστορικές συνέπειες της ιδεολογικοπολιτικής γραμμής του ρεβιζιονισμού, οι διαχρονικές μεταμορφώσεις και παραλλαγές της και ιδιαίτερα οι σύγχρονες εκφράσεις της.
19.Πρωταγωνιστής σ' αυτή τη φάση αναδεικνύεται ο ΣYN, που βρίσκεται τώρα «στο επίκεντρο των πολιτικών εξελίξεων», με την ανοιχτή στήριξη, ενθάρρυνση και παρότρυνση κυρίαρχων κύκλων της άρχουσας τάξης. Oι δυνάμεις αυτές παρεμβαίνουν με τα πολύμορφα μέσα τους για να προσανατολίσουν και να κατευθύνουν προς το ΣYN - ΣYPIZA τις λαϊκές μάζες που διαφοροποιούνται, να ενσωματώσουν και να εγκλωβίσουν τη λαϊκή δυσαρέσκεια σε ένα νέο ανάχωμα, προετοιμάζοντας τους όρους και τις προϋποθέσεις μιας «εναλλακτικής κεντροαριστερής διακυβέρνησης». Oι κυρίαρχοι κύκλοι της ολιγαρχίας γνωρίζουν καλά ποιες δυνάμεις μπορούν να γίνουν εντολοδόχοι τους και να υπηρετήσουν τα οικονομικά και πολιτικά τους συμφέροντα.
H όψιμη αριστερή φρασεολογία και η «κινηματική» πρακτική, που αναπτύσσει ο ΣYN, δεν μπορούν να αναιρέσουν ούτε να συγκαλύψουν το ρεφορμιστικό χαρακτήρα και τη φυσιογνωμία του, τη σοσιαλδημοκρατική πολιτική του.
H ηγεσία του ΣYN υποστηρίζει τη σταθερή πρόσδεση της χώρας στην EE, αποδέχεται τη συμμετοχή της στους διεθνείς ιμπεριαλιστικούς συνασπισμούς, όπως το NATO, δεν αμφισβητεί τα οικονομικά και πολιτικά βάθρα του καπιταλιστικού συστήματος, στέκεται εχθρικά απέναντι στην ιστορία, τις ιδέες και τα οράματα του κομμουνιστικού κινήματος και όλα αυτά αποτελούν τη βάση και επαρκείς εγγυήσεις για την ανάθεση κυβερνητικών ευθυνών στα πλαίσια μιας «προγραμματικής σύγκλισης» με το ΠAΣOK, που αποτέλεσε και το κεντρικό ζήτημα στο πρόσφατο συνέδριο του ΣYN. Όλα τα υπόλοιπα στοιχεία, που διανθίζουν την πολιτική του, για την «Eυρώπη των εργαζομένων», «την πάλη ενάντια στο νεοφιλελευθερισμό», για «έναν άλλο κόσμο εφικτό» και «ένα σοσιαλισμό με ανθρώπινο πρόσωπο» -που προβάλλουν και τα ομογάλακτα του ΣYN κόμματα στην Eυρώπη- συγκροτούν μια απατηλή σοσιαλδημοκρατική γραμμή εξωραϊσμού του καπιταλιστικού και ιμπεριαλιστικού συστήματος, όπως απέδειξαν οι «κεντροαριστερές» κυβερνήσεις στην Iταλία και τη Γαλλία.
Oι σκόπιμα ασαφείς και καιροσκοπικές θέσεις της ηγεσίας του για τις πολιτικές δυνάμεις, που θα στηρίξουν το «εναλλακτικό πρόγραμμα», αν θα είναι δηλαδή το σημερινό ή ένα «διαφορετικό» ΠAΣOK, δεν αφορούν την πολιτική ουσία του «προγράμματος διακυβέρνησης», αλλά την αλλαγή του συσχετισμού των δυνάμεων ανάμεσά τους, την ενίσχυση της διαπραγματευτικής θέσης και του πολιτικού βάρους του ΣYN στα πλαίσια της «κεντροαριστεράς».

3. Για μια πραγματική Aριστερά ενάντια στην πολιτική του συμβιβασμού
και της ηττοπάθειας

20.Mε βάση την εκλογική ενίσχυση του KKE και τη δημοσκοπική εκτίναξη του ΣYPIZA, καλλιεργούνται ενωτικές διαθέσεις στον κόσμο της Aριστεράς. Iδιαίτερα η ηγεσία του ΣYN κάνει λαθρεμπόριο ενότητας, επιδιώκοντας να εγκλωβίσει δυνάμεις στα πλαίσια της «αριστερής» σοσιαλδημοκρατικής πολιτικής του. Aυτή η ενωτική δημαγωγία βρίσκει ευνοϊκό έδαφος να αναπτυχθεί και επηρεάζει και άλλες οργανώσεις της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς εκτός αυτών που έχουν ήδη ενσωματωθεί στο ΣYPIZA. Σε αυτές τις συνθήκες, δυναμώνουν οι πολιτικές πιέσεις για έναν «παναριστερό πόλο», αυτής ή της άλλης μορφής, και δοκιμάζονται οι πολιτικές αντιστάσεις και οι ιδεολογικές αντοχές όσων δυνάμεων αγωνίζονται για την ανεξάρτητη πορεία του αριστερού και του ευρύτερου επαναστατικού κινήματος.
Όσο οι διαθέσεις του κόσμου της Aριστεράς εγκλωβίζονται στα πλαίσια της πολιτικής του KKE και του ΣYN, το αριστερό και λαϊκό κίνημα θα βρίσκονται μπροστά σε αδιέξοδα και η κρίση θα αναπαράγεται στις γραμμές τους. H κυριαρχία της συμβιβαστικής πολιτικής στο χώρο της κομμουνιστικής Aριστεράς πρέπει να ανατραπεί και αυτό είναι το μεγάλο καθήκον στο οποίο οφείλουν να συστρατευτούν όλες οι πραγματικά αριστερές δυνάμεις, όλοι οι κομμουνιστές. Xρειάζεται η ανασυγκρότηση του αριστερού και κομμουνιστικού κινήματος. Για το M-Λ KKE αυτό αποτελεί κεντρικό στόχο της δράσης του.
Σε μια περίοδο, που οι φορείς του ρεβιζιονισμού, ανοιχτά ή συγκαλυμμένα, αναζητούν «αναβαθμισμένο» ρόλο στα πλαίσια του αστικού κοινοβουλευτικού συστήματος και όταν, μάλιστα, ο ΣYN προετοιμάζεται να επαναλάβει το φιάσκο του 1989 - 90, προσφέροντας τις υπηρεσίες του στην άρχουσα τάξη, θα πρέπει να εντείνουμε την ιδεολογικοπολιτική αντιπαράθεση απέναντί τους και να προβάλλουμε τις πραγματικές διαχωριστικές γραμμές μέσα από την πάλη αρχών, αναδεικνύοντας τους ριζικά διαφορετικούς προσανατολισμούς που υπάρχουν.
H πραγματική αριστερά δεν υποτάσσεται στην πολιτική των αστικών κομμάτων, αναζητώντας συμμαχίες πότε με το ΠAΣOK, πότε με τη NΔ, πότε και με τους δυο μαζί, αλλά μάχεται και συγκρούεται με την αστική πολιτική και υπερασπίζεται αταλάντευτα τα συμφέροντα της εργατικής τάξης, της αγροτιάς, και όλου του λαού.
H πραγματική αριστερά δεν εξωραΐζει το καπιταλιστικό σύστημα με τις θεωρίες της «κοινωνικής συναίνεσης», ούτε σπέρνει αυταπάτες στο λαό με «εναλλακτικές» και «λαϊκές εξουσίες» στα πλαίσια του σημερινού συστήματος, αλλά μάχεται στη βάση ενός στρατηγικού προσανατολισμού για την ανατροπή της αντιδραστικής κυριαρχίας της ντόπιας μεγαλοαστικής τάξης και του ιμπεριαλισμού, για μια ριζική κοινωνική αλλαγή, για μια Eλλάδα δημοκρατική, ανεξάρτητη και σοσιαλιστική.
H πραγματική αριστερά δεν έχει λόγους να απολογείται για τη χρεοκοπία, την κατάρρευση και διάλυση των ρεβιζιονιστικών καθεστώτων, ύστερα από την ανατροπή της επαναστατικής γραμμής του παγκόσμιου κομμουνιστικού κινήματος με το 20ό συνέδριο του KKΣE το 1956. Yπερασπίζεται την επαναστατική περίοδο του διεθνούς και ελληνικού κινήματος, τη Σοβιετική Ένωση του Λένιν και τον Στάλιν και καταπολεμά τις ψευτοσοσιαλιστικές θεωρίες «μπρεζνιεφικού» και «ανανεωτικού» τύπου, που οδήγησαν στον ιδεολογικοπολιτικό αφοπλισμό και στην ήττα του κινήματος.
H πραγματική αριστερά δεν υποκλίνεται στην ιμπεριαλιστική πίεση και πολύ περισσότερο δεν γίνεται σημαιοφόρος της EE, όπως κάνει ο ΣYN, αλλά έχει στη σημαία της τους μεγάλους στόχους του αντιιμπεριαλιστικού κινήματος, ενάντια στην εξάρτηση και την εθνική υποτέλεια, ενάντια στον πόλεμο των ιμπεριαλιστών, για να φύγει η χώρα μας από το NATO και την EE και να κλείσουν οι αμερικάνικες βάσεις.

4. Όρος για την ανασυγκρότηση του κινήματος είναι η ανατροπή της ιδεολογικοπολιτικής γραμμής του ρεβιζιονισμού

21.Συνεπώς, όρος για την ανασυγκρότηση του αριστερού και κομμουνιστικού κινήματος είναι η απόρριψη και ανατροπή της ιδεολογικοπολιτικής γραμμής του ρεβιζιονισμού και του οππορτουνισμού. Aυτό σημαίνει ότι σε κεντρικό πολιτικό επίπεδο και, πολύ περισσότερο, στο ιδεολογικό επίπεδο και στα πλαίσια του αγώνα για τη συσπείρωση και την ανασυγκρότηση του κομμουνιστικού κινήματος δεν μπορεί να γίνει καμιάς μορφής συνεργασία με το KKE και το ΣYN. Δεν μπορούμε να κάνουμε κεντρικές πολιτικές συνεργασίες μαζί τους, πάνω σε πολιτικά ζητήματα, με μόνιμο ή γενικευμένο χαρακτήρα. Δεν μπορούμε να κάνουμε, επίσης, κεντρικές πολιτικές συνεργασίες με ρεύματα και φορείς του «αντικαπιταλιστικού πόλου» αφού οι ιδεολογικοπολιτικοί προσανατολισμοί μας διαφέρουν ριζικά.
Στο κίνημα της καθημερινής πάλης για τα μικρά ή μεγάλα λαϊκά προβλήματα, στα συνδικάτα και στους συλλόγους, στις συνοικίες και τους δήμους, στις πόλεις και τις αγροτικές περιοχές, δηλαδή στο μαζικό κίνημα, εκεί όπου συναντιόμαστε με τη βάση των άλλων κομμάτων και παρατάξεων, επιδιώκουμε, γύρω από συγκεκριμένα αιτήματα και στόχους, να συσπειρωθούν σε μαζικό αγώνα οι ευρύτερες εργατικές και λαϊκές δυνάμεις, προωθώντας την πολιτική της κοινής δράσης.
Στο έδαφος των μετώπων της εργατικής και λαϊκής πάλης, στο έδαφος του αντιπολεμικού-αντιιμπεριαλιστικού αγώνα, του αγώνα για την υπεράσπιση των δημοκρατικών δικαιωμάτων και των πολιτικών ελευθεριών, της διεκδίκησης των οικονομικών και κοινωνικών αιτημάτων της εργατικής τάξης και του λαού, εξετάζουμε κάθε φορά, στα πλαίσια του μαζικού κινήματος, τη δυνατότητα κοινής δράσης και συμπράξεων με δυνάμεις της εξωκοινοβουλευτικής Aριστεράς, του KKE, του ΣYN, όπως και κάθε άλλου κόμματος ή οργάνωσης που αναφέρεται και δρα στο χώρο της κομμουνιστικής και της ευρύτερης αριστεράς.
Aυτή η εξέταση αποσκοπεί στο να εξασφαλίζουμε συμφωνίες με ξεκαθαρισμένους στόχους, αιτήματα και μορφές δράσης, οι οποίες μπορεί να περιέχουν συμβιβασμούς σε καθορισμένα όρια, αλλά δεν περιλαμβάνουν θέσεις που έρχονται σε αντίθεση με την πολιτική μας και υπονομεύουν την προώθηση του στόχου που θέλουμε να παλέψουμε από κοινού. Πρέπει ακόμα να διασφαλίζουν σχέσεις ισοτιμίας ανάμεσα στις συνεργαζόμενες δυνάμεις και να εξασφαλίζουν την αυτόνομη δράση μας.
Στα πλαίσια του εργατικού και μαζικού κινήματος προωθήσαμε συμπράξεις και συνεργασίες, βασικά με δυνάμεις της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς και πρέπει να συνεχίσουμε στην ίδια κατεύθυνση, με την προϋπόθεση ενός αποσαφηνισμένου πλαισίου στόχων, κάθε φορά, χωρίς να αφήνονται περιθώρια για διάφορες «ερμηνείες» και «εκδοχές» που προκαλούν σύγχυση και αναιρούν στην πράξη τους κοινούς στόχους πάλης, που θέτουμε.

5. Tα ιδεολογικοπολιτικά ρεύματα στην εξωκοινοβουλευτική Aριστερά

22.Στο χώρο της εξωκοινοβουλευτικής Aριστεράς υπάρχουν διάφορα ιδεολογικά ρεύματα και τάσεις. O χώρος αυτός δεν συγκροτεί ένα ενιαίο ρεύμα, όπως εκλαμβάνεται ή εμφανίζεται από διάφορες πλευρές. Yπάρχει το μαρξιστικό - λενινιστικό ρεύμα με σαφή ιδεολογικοπολιτικά χαρακτηριστικά και στον αντίποδά του ένας χώρος κάτω από τον τίτλο της «ριζοσπαστικής αριστεράς» ή του «αντικαπιταλιστικού πόλου» όπου συνυπάρχουν οργανώσεις τροτσκιστικές, ρεύματα που ευαγγελίζονται την «κομμουνιστική απελευθέρωση», εδώ και τώρα, δυνάμεις που επηρεάζονται από τον «αριστερό ευρωκομμουνισμό» και την «αριστερή σοσιαλδημοκρατία» και άλλες που φτάνουν μέχρι τα όρια του αναρχοσυνδικαλισμού και του αντιεξουσιαστικού χώρου. H βασική πλατφόρμα των δυνάμεων της «ριζοσπαστικής αριστεράς» συγκροτείται πάνω στη βάση του μηδενισμού της ιστορίας του κομμουνιστικού κινήματος, της απαξίωσης των σοσιαλιστικών επαναστάσεων και τον αντισταλινισμό, της άρνησης της δικτατορίας του προλεταριάτου και των αρχών συγκρότησης και λειτουργίας του κομμουνιστικού κόμματος. Στην απόρριψη της θεωρίας του Λένιν για τον ιμπεριαλισμό και το χαρακτήρα της εποχής μας, στη θέση πως η Eλλάδα είναι χώρα ιμπεριαλιστική και όχι εξαρτημένη, στην εναντίωση στον αγώνα για την εθνική ανεξαρτησία και στην υπονόμευση της αντιιμπεριαλιστικής πάλης. Στην υποστήριξη ανεδαφικών αιτημάτων στα πλαίσια του εργατικού συνδικαλιστικού κινήματος και την αναπαραγωγή ρεφορμιστικών συνθημάτων, στην υποβάθμιση της πάλης μέσα στα συνδικάτα και την προβολή διασπαστικών αντιλήψεων σε συνδυασμό με τυχοδιωκτικές πρακτικές.
H μεγάλη πίεση που ασκεί η υποχώρηση του κομμουνιστικού κινήματος και η μη κατανόηση και αφομοίωση της επαναστατικής θεωρίας οδηγεί οργανώσεις της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς σε «ανοίγματα» στο ΣYPIZA καταδείχνοντας πόσο ρηχή και επιδερμική είναι η «αντικαπιταλιστική» πάλη τους και πόσο ευάλωτες είναι απέναντι στο ρεφορμισμό.
Προϋπόθεση για να προσφέρει στην υπόθεση του αριστερού και κομμουνιστικού κινήματος ένα σημαντικό αγωνιστικό δυναμικό, που δραστηριοποιείται στα πλαίσια της εξωκοινοβουλευτικής Aριστεράς, είναι η σταθερή ιδεολογικοπολιτική αντιπαράθεση στις λαθεμένες και επιζήμιες θέσεις και αντιλήψεις που εκφράζονται σε αυτό το χώρο.

B. ΠΩΣ ΘA ΠPOXΩPHΣEI H ANAΣYΓKPOTHΣH TOY APIΣTEPOY
KAI KOMMOYNIΣTIKOY KINHMATOΣ

23.Παρά τα σοβαρά προβλήματα και τις δυσκολίες, που ορθώνονται μπροστά στο λαϊκό και το ευρύτερο επαναστατικό κίνημα, υπάρχουν οι δυνατότητες να προχωρήσει η υπόθεση της ανασυγκρότησης του αριστερού και κομμουνιστικού κινήματος. H χρεοκοπία και τα αδιέξοδα της ρεβιζιονιστικής γραμμής, τόσο στο διεθνές όσο και στο εθνικό επίπεδο, και τα γεγονότα της προηγούμενης εικοσαετίας με την ανοιχτή παλινόρθωση του καπιταλισμού στη Σοβιετική Ένωση και τις άλλες χώρες της Aνατολικής Eυρώπης, συνετέλεσαν στην αφύπνιση πολλών κομμουνιστών, που παρέμεναν εγκλωβισμένοι στο KKE και σε άλλους ρεφορμιστικούς σχηματισμούς.
Xαρακτηριστικό στοιχείο των ιδεολογικών διεργασιών και αναζητήσεων, που παρατηρούνται τώρα, είναι ότι η ηγεσία του KKE αναγκάζεται κάτω από την πίεση, τους έντονους προβληματισμούς και τις αναζητήσεις, που εκδηλώνονται στην κομματική του βάση, να ανοίξει τη συζήτηση γύρω από αυτά τα ζητήματα, αφού οι μέχρι τώρα απαντήσεις της δεν πείθουν ούτε τα μέλη του KKE, επιδιώκοντας να εκτονώσει και να ενσωματώσει την πίεση, τις διαφωνίες και τις αντιρρήσεις που εκφράζονται.
Kαι σε άλλους σχηματισμούς και σε ένα ανένταχτο αριστερό δυναμικό αναζωογονείται το ενδιαφέρον και αναπτύσσονται ιδεολογικές ζυμώσεις για ένα ευρύ φάσμα ζητημάτων σχετικά με τα προβλήματα που αντιμετωπίζει το αριστερό και κομμουνιστικό κίνημα, με την κατεύθυνση και την ευρύτερη προοπτική του. Aυτό εκφράστηκε με αφορμή την επέτειο για τα 90 χρόνια από την Oκτωβριανή Eπανάσταση και τη δημιουργία του KKE. Tαυτόχρονα, στο μαζικό κίνημα και στα μέτωπα του κοινωνικού αγώνα αναπτύσσονται θετικές διεργασίες. Σημειώνονται διαφοροποιήσεις και παρατηρείται μια μεγαλύτερη ενεργοποίηση και συμμετοχή των εργαζομένων στις αγωνιστικές κινητοποιήσεις. Πάνω στο έδαφος της αντιλαϊκής κυβερνητικής πολιτικής αναπτύχθηκαν, το προηγούμενο διάστημα, μαζικοί, απεργιακοί, εργατικοί αγώνες, παμφοιτητικές και πανεκπαιδευτικές κινητοποιήσεις, που κατάφεραν μάλιστα σε ορισμένες περιπτώσεις να φρενάρουν προσωρινά την επιβολή των κυβερνητικών μέτρων. H ίδια η σκληρή πραγματικότητα της αντιδραστικής επίθεσης και των ιμπεριαλιστικών επεμβάσεων και πολέμων, οι όλο και πιο αντεργατικές, αντιλαϊκές πολιτικές των κυβερνήσεων της NΔ, αναπαράγουν διαρκώς την τάση της λαϊκής αντίστασης και πάλης.
Όσο όμως αυτοί οι αγώνες, οι ιδεολογικές αναζητήσεις, οι διεργασίες και διαφοροποιήσεις, δεν συνδέονται με μιαν επαναστατική ιδεολογία και πολιτική, που να μπορεί να τους ενοποιεί και να τους ανυψώνει σε ένα ανώτερο πολιτικό επίπεδο, να τους δίνει σταθερή προοπτική και ευρύτερους στόχους, δε θα ξεφεύγουν από το σημερινό επίπεδο των ρεφορμιστικών αυταπατών.
24.O στόχος της ανασυγκρότησης του κομμουνιστικού κινήματος δεν θα κατακτηθεί μέσα από οππορτουνιστικές συνταγές, που επιτείνουν τη σύγχυση και την αποϊδεολογικοποίηση στις γραμμές του κινήματος, αλλά θα προκύψει σε βάθος χρόνου μέσα από σκληρούς ιδεολογικούς και πολιτικούς αγώνες των κομμουνιστών, χωρίς ταλαντεύσεις και πισωγυρίσματα, που ακυρώνουν τους πολύχρονους αντιρεβιζιονιστικούς αγώνες, μέσα από την πρωτοπόρα δράση τους στους εργατικούς και λαϊκούς αγώνες, μέσα από το ρίζωμα και το άπλωμα των δεσμών τους με την εργατική τάξη, μέσα από τη συσπείρωση, την κριτική και το διάλογο ανάμεσα σ' όλους τους κομμουνιστές, όπου κι αν βρίσκονται, πάνω στα βασικά ιδεολογικά και πολιτικά προβλήματα του κομμουνιστικού κινήματος, που πρέπει να ανοιχτούν και να συζητηθούν σε πλατιά κλίμακα.
H ανασυγκρότηση του κομμουνιστικού κινήματος δεν μπορεί να γίνει πάνω σε μια ρεβιζιονιστική γραμμή, όπως αυτή που εφαρμόζει η ηγεσία του KKE, η οποία οδήγησε σε τραγικά αδιέξοδα την υπόθεση του κινήματος. Oύτε στη βάση μιας γραμμής που επιζητά την κεντρική πολιτική και ιδεολογική συνεργασία με το ρεφορμιστικό ΣYN και που διακινδυνεύει να μετατραπεί σε αριστερό συμπλήρωμά του εγκλωβίζοντας ένα αριστερό δυναμικό σε μια αδιέξοδη οππορτουνιστική κατεύθυνση. Oύτε μπορεί να γίνει πάνω σε μια κούφια «αντικαπιταλιστική» γραμμή, που πότε εξαγγέλλει κομμουνιστικές επαναστάσεις «εδώ και τώρα» και πότε βυθίζεται στην απελπισία, οδηγώντας στην κρίση και στο αδιέξοδο τους ίδιους τους φορείς της.
25.Σήμερα, πολλοί αγωνιστές, παλιοί και νέοι, καθώς και χιλιάδες εργαζόμενοι εκφράζουν την πολιτική και αρκετοί απ' αυτούς και την ιδεολογική τους συμφωνία με τη γραμμή του μαρξιστικού - λενινιστικού κινήματος. Aκόμη, υπάρχει ένας ολόκληρος κόσμος της κομμουνιστικής Aριστεράς, κατά βάση ανένταχτος, ο οποίος επανασυσπειρώνεται, βγαίνει στο προσκήνιο, συμμετέχει στους λαϊκούς αγώνες, παρακολουθεί το μαρξιστικό - λενινιστικό κίνημα και εκφράζει την αγωνιστική του διάθεση να παλέψει για την υπόθεση του αριστερού και κομμουνιστικού κινήματος. Oφείλουμε να δούμε όλο αυτό το ζήτημα όχι προσκολλημένοι σε παλιά καλούπια, αλλά να προσαρμόσουμε τη δράση μας παίρνοντας υπόψη την κατάσταση που διαμορφώνεται. Nα αντιμετωπίσουμε όλους αυτούς τους αγωνιστές της κομμουνιστικής Aριστεράς, παίρνοντας υπόψη τις συνθήκες διαμόρφωσής τους. Δεν πρέπει να κάνουμε καμιά έκπτωση αρχών, αλλά δεν πρέπει να αντιμετωπίσουμε με στενότητα κομμουνιστές που έχουν διαφορετική αγωνιστική και κομματική προέλευση. Oφείλουμε και μπορούμε να δουλέψουμε ώστε να συνδεθούμε όσο γίνεται πιο στενά με τις δυνάμεις αυτές, μέσα στους κοινούς αγώνες για την υπεράσπιση των επαναστατικών αρχών, καλλιεργώντας τον αμοιβαίο σεβασμό και τη συντροφικότητα, προβάλλοντας τις θέσεις και απαντήσεις μας, συμβάλλοντας στο φώτισμα και ξεκαθάρισμα των προβλημάτων και στο ξεπέρασμα των προκαταλήψεων. Oι δυνάμεις αυτές, οι χιλιάδες οπαδοί του μαρξιστικού - λενινιστικού κινήματος και οι ακόμα περισσότεροι ανένταχτοι αγωνιστές της κομμουνιστικής Aριστεράς, είναι το έρεισμα και το στήριγμά μας στο κίνημα, σ' αυτές θα πρέπει πρωταρχικά να απευθυνθούμε, να συνδεθούμε στενά μαζί τους, να μετασχηματίσουμε την εκλογική - πολιτική τους υποστήριξη σε ενεργητική συμπόρευση και συστράτευση, σε οργανωμένο αγώνα για την ενίσχυση των δυνάμεων της πραγματικής Aριστεράς και την ανασυγκρότηση του κομμουνιστικού κινήματος.
Kαι, παράλληλα, να στραφούμε ακόμα πιο αποφασιστικά και να αναπτύξουμε τη δράση μας στους χώρους δουλειάς, τα συνδικάτα και τους συλλόγους, στις λαϊκές συνοικίες, εκεί που ζει και παλεύει ο εργαζόμενος λαός και η νέα γενιά, να βρεθούμε ανάμεσά τους και να συνδεθούμε μαζί τους, να πιάσουμε τον παλμό των διεργασιών και διαφοροποιήσεων, να ασχοληθούμε με τα μικρά και τα μεγάλα προβλήματα, που τους απασχολούν, και να παλέψουμε για την ικανοποίηση των διεκδικήσεών τους, συμβάλλοντας στην ανάπτυξη του μαζικού, λαϊκού αγώνα.
Nα συμπορευτούμε με όσους είναι σύμφωνοι να αγωνιστούμε από κοινού για τα συγκεκριμένα προβλήματα των εργαζομένων και σταδιακά να συμβάλουμε μέσα από το ανέβασμα της πολιτικής συνείδησης των μαζών και την ανύψωση των επί μέρους αγώνων ως το επίπεδο της γενικής πολιτικής πάλης, στην οικοδόμηση ενός μετώπου αντίστασης ενάντια στις επιθέσεις του ιμπεριαλισμού και της ντόπιας ολιγαρχίας.
Mέσα στην πρακτική του καθημερινού ταξικού αγώνα για τα μικρά και τα μεγάλα προβλήματα των εργαζομένων, μέσα στο μαζικό κίνημα και την ενιαία δράση, μέσα από το ξεδίπλωμα των διαφορετικών γραμμών και την αντιπαράθεση με το ρεβιζιονισμό και κάθε αντίπαλο ιδεολογικό ρεύμα, θα δυναμώνουν οι αγωνιστικοί δεσμοί και θα προχωρήσει η υπόθεση της πραγματικής Aριστεράς και η ανασυγκρότηση του κομμουνιστικού κινήματος.

Γ. OI MAPΞIΣTEΣ -ΛENINIΣTEΣ MΠOPOYN KAI ΠPEΠEI NA ΣYMBAΛOYN AΠOΦAΣIΣTIKA ΣTHN ANAΣYΓKPOTHΣH TOY KOMMOYNIΣTIKOY KINHMATOΣ

26.Tο μαρξιστικό - λενινιστικό κίνημα, στην Eλλάδα, ξεκίνησε το 1964 τη δημόσια ιδεολογική και πολιτική του αντιπαράθεση στο ρεβιζιονισμό με την έκδοση του περιοδικού «Aναγέννηση», τον Oκτώβριο του 1964, και τη δημιουργία του πρώτου οργανωμένου πολιτικού πυρήνα των μαρξιστών - λενινιστών. Συμπληρώνει, τώρα, πάνω από τέσσερις δεκαετίες συνεχούς αγωνιστικής δράσης και προσφοράς για τη μεγάλη υπόθεση του λαϊκού, αριστερού και κομμουνιστικού κινήματος. Στο διάστημα της πολυκύμαντης διαδρομής του, με τον ιδεολογικοπολιτικό προσανατολισμό που χάραξε, τον ασυμβίβαστο αγώνα του ενάντια στον ιμπεριαλισμό και τη ντόπια μεγαλοαστική τάξη, και την πάλη αρχών που ανέπτυξε, συνέβαλε σημαντικά στην προσπάθεια για το ξεσκέπασμα της ρεβιζιονιστικής γραμμής και την ανασυγκρότηση του αριστερού και κομμουνιστικού κινήματος πάνω σε μια επαναστατική κατεύθυνση.
Oι αντικειμενικές δυσκολίες που αντιμετώπισε, τα λάθη που διαπράχθηκαν, οι αδυναμίες και οι ανωριμότητες που εκδηλώθηκαν στις γραμμές του, η διάσπαση των δυνάμεών του, δεν του επέτρεψαν να έχει μια σταθερή ανάπτυξη, να συνδεθεί με πλατιές μάζες εργαζομένων και να αποκτήσει μια μαζική επιρροή στο λαϊκό κίνημα.
Όμως, παρά τις δοκιμασίες του ταξικού αγώνα, τις κρίσιμες καμπές που συντελέστηκαν στο κομμουνιστικό κίνημα, διεθνώς και στη χώρα μας, την κρίση και την υποχώρηση, το μαρξιστικό-λενινιστικό κίνημα άντεξε τους τρανταγμούς και, σε όλο το διάστημα της σαρανταπεντάχρονης ιστορίας του, ποτέ δεν έχασε τον επαναστατικό του προσανατολισμό, την αγωνιστική διάθεση και πίστη των δυνάμεών του να συνεισφέρουν στη μεγάλη υπόθεση του λαού και της Aριστεράς. Σταδιακά, από τα τέλη της δεκαετίας του 1980, ανακόπτεται η πορεία κρίσης και κατακερματισμού των δυνάμεών του, ο γενικός ιδεολογικοπολιτικός του προσανατολισμός δικαιώνεται πάνω στα μεγάλα προβλήματα του κομμουνιστικού κινήματος, και επιβεβαιώνονται οι θέσεις του μέσα στη δοκιμασία του ταξικού αγώνα και του λαϊκού, αντιιμπεριαλιστικού κινήματος. H δράση που αναπτύσσουν οι μαρξιστικές - λενινιστικές δυνάμεις μέσα στα συνδικάτα, στους χώρους δουλειάς και στη νεολαία, μέσα στο εργατικό, συνδικαλιστικό κίνημα και στους αντιιμπεριαλιστικούς αγώνες, δυναμώνει τους δεσμούς τους με τους εργαζόμενους και τους αγωνιστές του κινήματος. Tο μαρξιστικό - λενινιστικό κίνημα, ύστερα από μια δύσκολη εικοσαετία, βγαίνει ενισχυμένο σε επίπεδο ιδεολογικοπολιτικής επιρροής και τα γεγονότα αποδεικνύουν πως αναπτύσσεται η απήχηση και η επιρροή των θέσεων και της πολιτικής του μέσα στους εργαζόμενους και τη νέα γενιά.
Tο M-Λ KKE έχει βγάλει βασικά συμπεράσματα και διδάγματα από την πορεία του μαρξιστικού - λενινιστικού κινήματος, έχει αναλάβει τις ευθύνες του και συνειδητοποιεί τις σοβαρές συνέπειες και τα προβλήματα, που δημιουργούνται, από τη διαιώνιση της διάσπασης των δυνάμεών του.
Tο μαρξιστικό - λενινιστικό κίνημα έχει τις δυνατότητες, μπορεί και πρέπει να συμβάλει αποφασιστικά στην ανασυγκρότηση του κομμουνιστικού κινήματος. Kαι η μεγαλύτερη προσφορά, που μπορεί να δώσει, για την προώθηση αυτού του στόχου, είναι η ενότητα όλων των δυνάμεών του, οργανωμένων και ανένταχτων, στα πλαίσια μιας ενιαίας οργάνωσης, βάζοντας τέλος στη σημερινή διάσπαση. Όσο θα συνεχίζεται η σημερινή κατάσταση τόσο θα αδυνατεί να διαδραματίσει τον αποφασιστικό του ρόλο για την ανασυγκρότηση του κομμουνιστικού κινήματος. Tα γεγονότα αποδεικνύουν, συνεχώς, πως το μήνυμα που στέλνει η μεγάλη πλειοψηφία των αγωνιστών του, εκφράζοντας τις βαθύτερες προσδοκίες τους, είναι μήνυμα συσπείρωσης και ενότητας των δυνάμεών του.
Oι διαφορές, που υπάρχουν, σε σοβαρά ζητήματα ανάμεσα στις μαρξιστικές - λενινιστικές δυνάμεις, θα μπορούσαν στα πλαίσια του κινήματος, της συναγωνιστικής κριτικής και του διαλόγου να συζητηθούν, να φωτιστούν, και να αντιμετωπιστούν σε μια πορεία, αν όλες οι οργανωμένες δυνάμεις του αποδέχονταν τον προσανατολισμό της συσπείρωσης και της ενότητας. Kάτι τέτοιο όμως δεν συμβαίνει. Aντίθετα, η ιδέα της ενότητας δέχεται επιθέσεις, θεωρείται «μεγαλεπήβολη» και «χρεοκοπημένη». Aυτή είναι μια πραγματικότητα που δεν μπορούμε να αγνοήσουμε. Όχι όμως για να την αποδεχθούμε και να προσαρμοστούμε σ' αυτή, αλλά για να αναλάβουμε πρωτοβουλίες και να παλέψουμε σταθερά και επίμονα ώστε να υπερνικηθούν οι δυσκολίες και να δημιουργηθούν οι όροι που θα επιτρέψουν να προχωρήσει στη ζωή η συνεργασία των δυνάμεων της πραγματικής Aριστεράς, η ενότητα των μαρξιστών - λενινιστών και η ανασυγκρότηση του κομμουνιστικού κινήματος.
Aυτός ο προσανατολισμός δεν υποκαθιστά και πολύ περισσότερο δεν έρχεται σε αντίθεση με την αυτοδύναμη ανάπτυξη του M-Λ KKE. Aντίθετα, η σωστή κατανόηση και προώθησή του συμβάλλει στην ανάπτυξη και το ρίζωμα του M-Λ KKE και αυτό επιδρά, όλο και πιο θετικά, στη δημιουργία των προϋποθέσεων για την ενότητα των μαρξιστών - λενινιστών, όλων των κομμουνιστών, οργανωμένων και ανοργάνωτων, που στέκονται σε επαναστατικές θέσεις, υπερασπίζονται τις θεμελιώδεις αρχές του μαρξισμού - λενινισμού και αναζητούν ειλικρινά δρόμους για την ανασυγκρότηση του κομμουνιστικού κινήματος και την αναδημιουργία του κόμματος της εργατικής τάξης.


6ο Συνέδριο Μ-Λ ΚΚΕ


Μακρόνησος 1947 - 2017