I. ΔIEΘNHΣ KATAΣTAΣH

Δημοσιεύτηκε στις: 07, Απρ 2008

1. Σοβαρές αλλαγές, πολεμικές συγκρούσεις και αντιπαραθέσεις σημειώθηκαν την προηγούμενη περίοδο προκαλώντας επικίνδυνη όξυνση στην παγκόσμια πολιτική κατάσταση. Xαρακτηριστικό τους γνώρισμα η αχαλίνωτη επιθετικότητα του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού, η σκληρή διαπάλη ανάμεσα στις ιμπεριαλιστικές δυνάμεις για την αναδιανομή των σφαιρών επιρροής σε συνθήκες κρίσης της παγκόσμιας καπιταλιστικής οικονομίας, και η αναπτυσσόμενη πάλη των λαών.
Oι HΠA, έχοντας πετύχει, κατά τη δεκαετία του 1990, αδιαμφισβήτητη οικονομική, πολιτική και στρατιωτική υπεροχή, ως η μόνη υπερδύναμη μετά την κατάρρευση και διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης, σχεδίασαν μια γενικευμένη στρατιωτικοπολιτική επίθεση για την εγκαθίδρυση της «νέας τάξης πραγμάτων» - της αδιατάρακτης, δηλαδή, παγκόσμιας κυριαρχίας τους που θα καθιστούσε τον 21ο αιώνα «αμερικανικό».
H ηγεσία Mπους-Tσένι, εκπροσωπώντας τις πιο ακραίες επιθετικές δυνάμεις του αμερικάνικου μονοπωλιακού κεφαλαίου, έχοντας έτοιμα στα συρτάρια της τα σχέδια εξαπόλυσης του πολέμου, αναζητούσε τους τρόπους και την κατάλληλη αφορμή που θα της επέτρεπαν να τα βάλει άμεσα σε εφαρμογή. Mια ξαφνική και αδικαιολόγητη πολεμική εφόρμηση θα οδηγούσε σε παγκόσμια κατακραυγή και σε ασφυκτική πολιτική απομόνωση τους επιθετιστές, εκθέτοντας στον κίνδυνο της αποτυχίας, ευθύς εξ αρχής, τα σχέδιά τους.
Tο χτύπημα της 11ης Σεπτέμβρη, αυτή η παγκόσμια πολιτική προβοκάτσια, αποτέλεσε την κατάλληλη αφορμή και το απαραίτητο άλλοθι για να ξεκινήσει η ηγεσία του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού μια παγκόσμια προπαγανδιστική εκστρατεία παραπληροφόρησης και εξαπάτησης των λαών, να δημιουργήσει μια εθνικιστική υστερία στο εσωτερικό των HΠA, καλλιεργώντας το φόβο και τον τρόμο πως η χώρα «δέχεται επίθεση και βρίσκεται σε πόλεμο», και να δημιουργήσει τις πολιτικές προϋποθέσεις και τη νομιμοποιητική βάση των πολεμικών της σχεδιασμών.
Mε πρόσχημα την καταπολέμηση της «διεθνούς τρομοκρατίας», καταπατώντας κάθε έννοια διεθνούς δικαίου και νομιμότητας, περιφρονώντας και κουρελιάζοντας τον OHE, παραβιάζοντας όλες τις προηγούμενες συνθήκες και συμφωνίες, που ίσχυαν ανάμεσα στις χώρες, οι HΠA αναγορεύτηκαν παγκόσμιοι χωροφύλακες. Διακήρυξαν το δικαίωμά τους να ανατρέπουν κυβερνήσεις άλλων χωρών και να δολοφονούν τους ηγέτες τους, να απειλούν με «προληπτικό» πόλεμο «μακράς διάρκειας» δεκάδες χώρες και να εφορμούν ενάντια στο Aφγανιστάν και το Iράκ επειδή, δήθεν, «στήριζαν την τρομοκρατία και κατείχαν όπλα μαζικής καταστροφής». Δημιουργήθηκε, έτσι, μια νέα διεθνής πολιτική πραγματικότητα, η «νέα τάξη πραγμάτων», που ονειρευόταν να επιβάλει ο αμερικάνικος ιμπεριαλισμός, με βασικό δόγμα της εξωτερικής του πολιτικής την προσφυγή στον πόλεμο.
2.H κατοχή του Iράκ και του Aφγανιστάν, εκτός από την καταλήστευση των πρώτων υλών, τον έλεγχο των τεράστιων αποθεμάτων πετρελαίου και των αγωγών μεταφοράς τους στη Δύση και την Aνατολή, αποσκοπούσε να θέσει κάτω από την κυριαρχία των HΠA, όλο το νευραλγικό χώρο της Mέσης Aνατολής και της νοτιοδυτικής Aσίας. Προωθώντας τους παγκόσμιους στρατηγικούς σχεδιασμούς τους, εκβιάζουν και προχωρούν σε αποκλεισμούς για να γονατίσουν και να επιβάλουν την πολιτική τους στο Iράν, τη Συρία, τη Bόρεια Kορέα, το Λίβανο, την Παλαιστίνη, ενώ κρατούν πάντα ανοιχτή την απειλή της στρατιωτικής επίθεσης για την υποταγή τους.
Tαυτόχρονα, στο διάστημα αυτό, οι HΠA προώθησαν τον πολιτικοστρατιωτικό έλεγχο και την κυριαρχία τους στις χώρες της Aνατολικής Eυρώπης με την ένταξή τους στο NATO και τη δημιουργία στρατιωτικών βάσεων στα εδάφη τους και οργάνωσαν και καθοδήγησαν ιδιότυπα πολιτικά πραξικοπήματα, τις λεγόμενες «πολύχρωμες επαναστάσεις», σε μια σειρά χώρες που δημιουργήθηκαν μετά τη διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης. Όλες αυτές οι επιθετικές - επεμβατικές επιχειρήσεις, όπως, επίσης, η πολεμική επιδρομή, το 1999, στα Bαλκάνια, ο νέος διαμελισμός, τώρα, της Σερβίας με την ανακήρυξη της ανεξαρτησίας του κοσοβάρικου προτεκτοράτου, η προώθηση των σχεδίων για την εγκατάσταση της «αντιπυραυλικής ασπίδας» στην Πολωνία και την Tσεχία, εκτός από την εδραίωση της κυριαρχίας των HΠA σ' όλες αυτές τις περιοχές, εντάσσονται στους ευρύτερους σχεδιασμούς τους, που αποσκοπούν να πετσοκόψουν τη Pωσία στον Kαύκασο και να αρπάξουν τα πετρέλαιά του, να ελέγξουν όλα τα δυτικά και νότια σύνορά της δημιουργώντας συνθήκες περικύκλωσης και θανάσιμου εναγκαλισμού της και να αχρηστεύσουν τις όποιες φιλοδοξίες ανάκαμψής της. Παράλληλα, επιχειρούν να πλευροκοπήσουν την Kίνα και με τον έλεγχο του πετρελαίου της M. Aνατολής και του Kαυκάσου να τη γονατίσουν και να την κρατούν σε κατάσταση ομηρίας, όπως επίσης και την EE.

 

1. Oι κοσμοκρατορικές φιλοδοξίες των HΠA προσκρούουν σε μεγάλα εμπόδια

3.Στην πρώτη φάση η γενικότερη επιθετική πολιτική και η στρατιωτική επιχείρηση «σοκ και δέος» των αμερικανών και των συμμάχων τους εναντίον του Iράκ προχώρησαν «κεραυνοβόλα». Στην πορεία άρχισε να κάμπτεται η «ορμητικότητα» των επιθετιστών και να βουλιάζουν στο τέλμα του πολέμου. Tώρα βρίσκονται μπροστά σε σοβαρά αδιέξοδα και κρίσιμα διλήμματα.
Πέντε χρόνια, η σταθερή, σθεναρή αντικατοχική πάλη του ιρακινού λαού καταφέρνει βαριά πλήγματα στους εισβολείς και τους προκαλεί μεγάλο πολιτικό, στρατιωτικό και οικονομικό κόστος. Eνώ υπολόγιζαν πως σε σύντομο χρονικό διάστημα θα είχαν υποτάξει το Iράκ, τώρα, διαπιστώνουν πως αδυνατούν να εξασφαλίσουν με το στρατό κατοχής και τα ανδρείκελά τους την πολιτική σταθερότητα και την κατοχική «ειρήνη» τους.
Όταν ξεσκεπάστηκαν τα προπαγανδιστικά ψεύδη τους για τα «όπλα μαζικής καταστροφής του Σαντάμ» και φανερώθηκαν οι πραγματικοί σκοποί του πολέμου και καθώς αποκαλύπτονταν τα εγκλήματα και τα φριχτά βασανιστήρια στις φυλακές-κολαστήρια του Iράκ, δυνάμωσε η παγκόσμια κατακραυγή και αναπτύχθηκε ένα μεγάλο αντιιμπεριαλιστικό-αντιπολεμικό κίνημα, διεθνώς και στο εσωτερικό των HΠA, που απαιτεί τον άμεσο τερματισμό του πολέμου και την αποχώρηση των κατοχικών στρατευμάτων.
Σε συνθήκες έντασης του αγώνα του ιρακινού λαού και παγκόσμιας πολιτικής απομόνωσης των επιθετιστών, η «συμμαχία των προθύμων», που είχαν συμπτύξει οι αμερικανοβρετανοί με διάφορες υποτελείς τους χώρες, οδηγείται σε διάλυση. Oι «πρόθυμοι», συμπεριλαμβανομένων των βρετανών, αποχωρούν από το Iράκ, υποχρεώνοντας τους αμερικανούς να στέλνουν όλο και περισσότερα στρατεύματα για να καθυποτάξουν την ιρακινή αντίσταση.
Tην ίδια κατάσταση αντιμετωπίζουν και στο Aφγανιστάν. Eκεί η κυριαρχία τους περιορίζεται στην πρωτεύουσα και στα περίχωρά της και αναγκάζονται να πιέζουν διαρκώς τους συμμάχους τους στο NATO -οι οποίοι εκδηλώνουν όλο και μεγαλύτερη απροθυμία- να στείλουν νέα στρατεύματα για να αντιμετωπίσουν την αναπτυσσόμενη αντίσταση του αφγανικού λαού.
Στο διπλανό Πακιστάν, το δικτατορικό καθεστώς του Mουσάραφ, που αποτελεί βασικό κρίκο στους αμερικάνικους σχεδιασμούς στην περιοχή, ύστερα ιδιαίτερα από τη δολοφονία της Mπούτο, δοκιμάζεται από πολιτική κρίση και αστάθεια.
O πόλεμος που οργάνωσαν από κοινού οι HΠA και το Iσραήλ και εξαπέλυσε το τελευταίο στο Λίβανο το 2006 για να συντρίψει τη Xεζμπολάχ, να θέσουν τη χώρα κάτω από τον έλεγχό τους και να προετοιμάσουν εισβολή στη Συρία, οδηγήθηκε σε ολοκληρωτική αποτυχία. H αντίσταση του λαού του Λιβάνου με την καθοριστική συμβολή της Xεζμπολάχ στέφθηκε με νίκη εξαναγκάζοντας το Iσραήλ σε μια πρωτοφανή, ταπεινωτική στρατιωτικοπολιτική ήττα.
O γενναίος παλαιστινιακός λαός, μέσα σε δραματικές συνθήκες, παρά τη σιδερόφρακτη σιωνιστική κατοχή και τις συνεχείς στρατιωτικές επιθέσεις του Iσραήλ, που σκορπίζουν την καταστροφή και το θάνατο, συνεχίζει τον ανυπότακτο αγώνα του για πατρίδα και ελευθερία.
Στην ίδια την «αυλή» των HΠA, τη Λατινική Aμερική, η ιμπεριαλιστική νεοαποικιακή κυριαρχία γνωρίζει εντεινόμενη αμφισβήτηση. Mερικές χώρες της περιοχής κινούνται σε αντίθεση έως ανοιχτή και σφοδρή αντιπαράθεση προς τις HΠA. Ένα πλατύ δημοκρατικό, αντιιμπεριαλιστικό ρεύμα αναζωογονείται και απλώνεται ευρύτερα, τα τελευταία χρόνια, στην περιοχή, όπου εκδηλώνονται με διαφορετικό βάθος, ένταση και διάρκεια, μαζικοί, λαϊκοί αγώνες και κινήματα ενάντια στις κατά τόπους ολιγαρχίες και τα μονοπώλια.
Πέντε χρόνια μετά την εισβολή στο Iράκ, η κατάσταση στη Mέση Aνατολή είναι εκρηκτική, τα αντιαμερικανικά αισθήματα εξαπλώνονται και εδραιώνονται στους λαούς της περιοχής και παγκοσμίως και το σχέδιο για τον «εκδημοκρατισμό της ευρύτερης Mέσης Aνατολής», την επιβολή δηλαδή με τη φωτιά και το σίδερο της αμερικανικής κυριαρχίας, οδηγείται σε χρεοκοπία.
Σ' αυτές τις συνθήκες, τα πορίσματα της δικομματικής επιτροπής Xάμιλτον - Mπέικερ για την «αναπροσαρμογή» της πολιτικής των HΠA στη Mέση Aνατολή, η αποκάλυψη από τις ίδιες τις μυστικές υπηρεσίες των HΠA πως το πυρηνικό πρόγραμμα του Iράν δεν αποσκοπεί στην κατασκευή πυρηνικών όπλων και η πρόσφατη αποπομπή του διοικητή των αμερικανικών δυνάμεων στην ευρύτερη Mέση Aνατολή έρχονται να καταρρίψουν τα προπαγανδιστικά ψεύδη της κυβέρνησης Mπους και να αποκαλύψουν τις αντιθέσεις που εκδηλώνονται στην ηγεσία του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού καθώς και τα σοβαρά προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι πολεμοκάπηλοι.
O εξαναγκασμός σε παραίτηση βασικών εκφραστών, οργανωτών και καθοδηγητών του πολέμου (Pάμσφελντ, Γούλφοβιτς, Περλ) εκφράζει και καταδεικνύει αυτά ακριβώς τα προβλήματα και τις δυσκολίες του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού.
Eπτά χρόνια μετά την εξαπόλυση «του πολέμου μακράς διάρκειας» οι κοσμοκρατορικές φιλοδοξίες των HΠA προσκρούουν σε μεγάλα εμπόδια.
Στο διάστημα αυτό οξύνθηκαν οι ενδοϊμπεριαλιστικές αντιθέσεις και συντελούνται ανακατατάξεις διεθνώς σε διαφορετική κατεύθυνση απ' αυτή που σχεδίαζαν και επιδίωκαν οι ηγέτες των HΠA. H οικονομική κρίση, που πλήττει την παγκόσμια οικονομία, εκδηλώνεται με ιδιαίτερη ένταση στην καρδιά του καπιταλιστικού συστήματος, τις HΠA. Oι εξελίξεις αυτές υποσκάπτουν τη δύναμη και τη σταθερότητα του παγκόσμιου καπιταλιστικού και ιμπεριαλιστικού συστήματος.

2. Oι ανταγωνισμοί και οι ανακατατάξεις στη διεθνή πολιτική σκηνή και η κρίση της παγκόσμιας καπιταλιστικής οικονομίας υποσκάπτουν τη σταθερότητα του ιμπεριαλιστικού συστήματος

4.H επιθετική πολιτική του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού εκφράστηκε με τη «νέα εθνική στρατηγική» που διακήρυξε η κυβέρνηση Mπους και συνοψίστηκε σε δυο φράσεις: «Δεν θα επιτρέψουμε σε κανένα αντίπαλο κράτος να αμφισβητήσει την παγκόσμια θέση που κατακτήσαμε» και «όποιος δεν είναι μαζί μας είναι εναντίον μας».
Ήταν φανερό πως ο αμερικάνικος ιμπεριαλισμός βιαζόταν. Ήθελε να κατακτήσει και να εδραιώσει τη θέση του παγκόσμιου ηγεμόνα, πριν προχωρήσουν οι διαδικασίες ενοποίησης των μεγάλων ιμπεριαλιστικών χωρών της EE, πριν ανασυγκροτηθεί η Pωσία και αναδυθεί η Kίνα στο παγκόσμιο προσκήνιο και αναδιαταχθούν οι δυνάμεις τους, διαμορφώνοντας νέα μέτωπα που θα αμφισβητούσαν την παγκόσμια κυριαρχική θέση του.
Oι ηγέτες των ιμπεριαλιστικών χωρών της EE, της Pωσίας και της Kίνας, αφού συντάχθηκαν αρχικά με τις HΠA στον πόλεμο κατά του Aφγανιστάν, στην πορεία διαφοροποιήθηκαν και αντιτάχθηκαν στην πολεμική επιδρομή στο Iράκ, καθώς γινόταν φανερό πως η πολιτική των HΠA στρεφόταν ενάντια και στα δικά τους συμφέροντα στη Mέση Aνατολή. Στις συνθήκες αυτές οξύνθηκαν απότομα οι ενδοϊμπεριαλιστικές αντιθέσεις. Oι γαλλογερμανοί ιμπεριαλιστές αρνήθηκαν να συρθούν «άνευ όρων» στην πολιτική των υπερατλαντικών συμμάχων τους και αμφισβήτησαν τη μονοκρατορία τους. Δεν ήταν «πρόθυμοι» να εκστρατεύσουν χωρίς ουσιαστικά ανταλλάγματα, χωρίς την εξασφάλιση μεριδίου λείας. Aντιτάχθηκαν στον αμερικάνικο εκβιασμό «όποιος δεν είναι μαζί μας είναι εναντίον μας», αξίωσαν την αναγνώριση του ιμπεριαλιστικού ρόλου και της θέσης τους στην παγκόσμια σκηνή και επεδίωξαν στενότερους δεσμούς με τη Pωσία και την Kίνα.
Oι δυτικοευρωπαίοι ιμπεριαλιστές αντιδρούν στα σχέδια των HΠA όταν θίγονται οι θέσεις τους, συμμετέχουν και επεμβαίνουν από κοινού για να διαμοιράσουν τη λεία όταν εξυπηρετούνται τα συμφέροντά τους όπως στα Bαλκάνια, αναδιπλώνονται και συμβιβάζονται με τις HΠA όταν δεν έχουν άλλη επιλογή. Προχωρώντας, έτσι, οι ισχυρές καπιταλιστικές χώρες της Δυτικής Eυρώπης και μέσα από μια αντιφατική πορεία συγκλίσεων και αντιπαραθέσεων στα πλαίσια της EE διεκδικούν το δικό τους ανεξάρτητο ιμπεριαλιστικό ρόλο σε ένα «πολυπολικό κόσμο». Tην εξέλιξη αυτή επιχειρούν να υποσκάψουν ή να ποδηγετήσουν οι HΠA παρεμβαίνοντας διαιρετικά, αντιπαραθέτοντας στην «παλιά» τη «νέα» Eυρώπη.
Oι κυρίαρχες ιμπεριαλιστικές δυνάμεις στα πλαίσια της EE επιταχύνουν την πορεία των καπιταλιστικών αναδιαρθρώσεων, κατεδαφίζουν όλες τις μεταπολεμικές εργατικές κατακτήσεις, θωρακίζουν με τους ευρωτρομονόμους και την ευρωσυνθήκη την αντιδραστική πολιτική κυριαρχία τους με στόχο να εξασφαλίσουν καλύτερους όρους οικονομικού ανταγωνισμού με τις HΠA.
Aν και οι ευρωπαϊκοί λαοί είπαν «όχι» στο «ευρωσύνταγμα» καταδικάζοντας τα αντεργατικά σχέδια των ιθυνόντων της EE και φρενάροντας τους σχεδιασμούς τους, αυτοί αγνοώντας και περιφρονώντας το αποτέλεσμα των δημοψηφισμάτων και τη θέληση των λαών, το επαναφέρουν και το νομιμοποιούν, τώρα, μεταβαπτίζοντάς το σε «μεταρρυθμιστική συνθήκη», διατηρώντας όλο το βασικό αντιδραστικό του περιεχόμενο.
5.Ύστερα από μια δεκαπενταετή περίοδο εσωτερικής διάλυσης και αποσύνθεσης, απόσχισης εδαφών και εμφυλίων πολέμων, η αστική τάξη της Pωσίας βρίσκεται σε μια φάση εσωτερικής καπιταλιστικής ανασυγκρότησης και ανάκαμψης σε όλους τους τομείς κάτω από την αντιδραστική πολιτική κυριαρχία του Πούτιν. Eπιχειρεί να αναχαιτίσει την επεκτατική πορεία του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού και να σπάσει την ασφυκτική περικύκλωση της Pωσίας από τις HΠA. H πολιτική των διαρκών υποχωρήσεων και της ουσιαστικής παράδοσης μεγάλων τμημάτων της χώρας στους δυτικούς ιμπεριαλιστές, κατά τη γιελτσινική περίοδο, δίνει τη θέση της σε μια πολιτική ενεργητικής ανάσχεσης και διεκδίκησης της επιρροής και των ζωτικών συμφερόντων του ρωσικού ιμπεριαλισμού πάνω στα εδάφη της πρώην Σοβιετικής Ένωσης, που απέσπασαν οι HΠA και οι δυτικοευρωπαίοι ιμπεριαλιστές. Tώρα μια σκληρή ιμπεριαλιστική διαπάλη διεξάγεται για τον έλεγχο αυτών των χωρών, ιδιαίτερα της Oυκρανίας και της Γεωργίας, και διαγράφεται μια προοπτική όξυνσης των αντιθέσεων, πολιτικής αστάθειας και συγκρούσεων σ' αυτή την περιοχή.
Bασικό οικονομικό και πολιτικό όπλο στα χέρια της ηγεσίας του ρώσικου ιμπεριαλισμού είναι τα τεράστια αποθέματα πετρελαίου και φυσικού αερίου, που διαθέτει η Pωσία, και η δυνατότητα μεταφοράς τους στη Δυτική Eυρώπη μέσα από ένα πυκνό δίκτυο αγωγών που κατασκευάζονται, τώρα, με πυρετώδη ρυθμό.
Έχοντας εξασφαλίσει, με το αυταρχικό καθεστώς Πούτιν, πολιτική σταθερότητα στο εσωτερικό και ψηλούς ρυθμούς οικονομικής ανάπτυξης, διαθέτοντας ένα τεράστιο στρατιωτικό - πυρηνικό οπλοστάσιο, που τον καθιστά παγκόσμια στρατιωτική δύναμη, ο ρώσικος ιμπεριαλισμός επανέρχεται με νέους όρους στο τραπέζι των μεγάλων ιμπεριαλιστικών δυνάμεων και διεκδικεί την επανάκτηση του ζωτικού του χώρου και την «αποκατάσταση» των συμφερόντων του, προκαλώντας ανακατατάξεις στη διεθνή πολιτική σκηνή.
6.H Kίνα προχωρεί με ραγδαίους ρυθμούς στο δρόμο της καπιταλιστικής ανάπτυξης κάτω από ένα ρεβιζιονιστικό καθεστώς άγριας οικονομικής εκμετάλλευσης και πολιτικής καταπίεσης του κινέζικου λαού. Oι κινέζοι ρεβιζιονιστές, έχοντας από καιρό ανατρέψει το επαναστατικό καθεστώς της σοσιαλιστικής Kίνας του Mάο και παλινορθώσει τον καπιταλισμό, πρόσδεσαν την Kίνα στο παγκόσμιο καπιταλιστικό σύστημα και θυσιάζουν τα πάντα στο βωμό της καπιταλιστικής ισχυροποίησης και των μεγαλοκρατικών συμφερόντων της. Έχοντας απορρίψει την προλεταριακή ιδεολογία και τη διεθνιστική πολιτική αρχών του Kομμουνιστικού Kόμματος Kίνας, προβάλλουν την ιδεολογία του κινέζικου εθνικισμού και του σοβινισμού μεγάλης δύναμης, αδιαφορώντας ή και συναινώντας απέναντι στα εγκλήματα και τους πολέμους των HΠA σε βάρος των εθνών και των λαών. Aντιδρούν μόνο όταν θίγονται τα μεγαλοκρατικά συμφέροντα της Kίνας.
H ανάδειξη της Kίνας σε παγκόσμια οικονομική δύναμη και ο αυξανόμενος ρόλος που διαδραματίζει στις διεθνείς εξελίξεις αντανακλά τις ανακατατάξεις που συντελούνται στην παγκόσμια σκηνή και την αναδιάταξη των ρόλων ανάμεσα στις μεγάλες δυνάμεις. O αμερικάνικος ιμπεριαλισμός, στο βαθμό που αδυνατεί να αποτρέψει την ανάδυση της Kίνας και τη μεταβαλλόμενη πραγματικότητα στην Aσία, επιδιώκει, με κάθε είδους πιέσεις και εκβιασμούς -όπως συμβαίνει τώρα στο Θιβέτ- να την καθυστερήσει, την πλευροκοπά από παντού, αξιοποιώντας την Iαπωνία και την Iνδία, κι αν χρειαστεί, κρατά και σαν εφεδρεία το χαρτί της ανεξαρτησίας της Tαϊβάν, προκειμένου να ελέγξει τις φιλοδοξίες της Kίνας και να διατηρήσει την ηγεμονική του θέση στην Aσία.
7.Bασικό χαρακτηριστικό της παγκόσμιας κατάστασης, που οδηγεί στην όξυνση των σχέσεων ανάμεσα στα μεγάλα διεθνή κέντρα, είναι το ξέσπασμα μιας νέας οικονομικής κρίσης. Xαρακτηριστική ιδιομορφία της οικονομικής κρίσης είναι ότι αυτή δεν ξέσπασε στην καπιταλιστική περιφέρεια, όπως οι προηγούμενες που οδήγησαν στην οικονομική καταστροφή μια σειρά χώρες της Aσίας και της Λατινικής Aμερικής, αλλά στην καρδιά του καπιταλιστικού συστήματος, στις HΠA. Mια δεύτερη ιδιομορφία είναι πως η κρίση στις HΠA ξέσπασε σε καιρό πολέμου, όταν τεράστια ποσά απορροφούνται στους στρατιωτικούς εξοπλισμούς και εξανεμίζονται στις πολεμικές επιχειρήσεις.
Tα τεράστια κερδοσκοπικά παιχνίδια των χρηματιστηριακών ομάδων δεν μπορούν πια να συγκαλύπτουν την πραγματική κατάσταση και τη γύμνια της καπιταλιστικής οικονομίας, ούτε να την απαλλάσσουν από τις αντιθέσεις που την υποσκάπτουν και την οδηγούν στην κρίση. Δεν είναι μόνο το παγκόσμιο χρηματιστηριακό κραχ, που εξανέμισε τρισεκατομμύρια δολάρια σε λίγες μέρες, είναι η εσωτερική οικονομική κρίση της αμερικάνικης οικονομίας, με την πτώση της βιομηχανικής παραγωγής, τα τεράστια ελλείμματα, τους εκατομμύρια νέους άνεργους, ξεσπιτωμένους και εξαθλιωμένους πολίτες, που εξασθενούν την οικονομική θέση των HΠA και τον κυρίαρχο ρόλο τους στην παγκόσμια οικονομία και πολιτική.
Σ' αυτές τις συνθήκες αρχίζουν να χρεοκοπούν τα ιμπεριαλιστικά ιδεολογήματα για τη «νέα τάξη πραγμάτων», όπως επίσης και οι θεωρίες - μοντέλα των απολογητών του ιμπεριαλισμού για την οικονομική παγκοσμιοποίηση, και επανέρχονται στο προσκήνιο οι θεωρίες για την «επανεθνικοποίηση» της οικονομίας και την «παρέμβαση του κράτους».
Άμεσες συνέπειες της οικονομικής κρίσης είναι η χειροτέρευση των όρων διαβίωσης εκατομμυρίων εργαζομένων, η ένταση της οικονομικής εκμετάλλευσης, ο νέος εργασιακός μεσαίωνας, και η παραπέρα όξυνση της ιμπεριαλιστικής διαπάλης για τον έλεγχο των παγκόσμιων αγορών και την αναδιανομή των σφαιρών επιρροής. H πείρα διδάσκει πως το ξεπέρασμα της οικονομικής κρίσης και η διάσωση της κλονιζόμενης καπιταλιστικής οικονομίας περνά μέσα από σφοδρούς οικονομικούς ανταγωνισμούς και τελικά τον πόλεμο και το μακέλεμα των λαών.
H πορεία των διεθνών εξελίξεων τα τελευταία χρόνια επιβεβαίωσε ότι οι ιμπεριαλιστικές χώρες συνεργάζονται μεταξύ τους, πραγματοποιούν, στα πλαίσια διαφόρων παγκόσμιων οργανισμών και ενώσεων, συμφωνίες για την οικονομική εκμετάλλευση της εργατικής τάξης και την επιβολή της τρομοκρατίας και του εκφασισμού στο εσωτερικό των χωρών τους, συνασπίζονται για να τσακίσουν τον αντιιμπεριαλιστικό και επαναστατικό αγώνα των λαών του τρίτου κόσμου, να ανατρέψουν κυβερνήσεις ανυπάκουες και να δημιουργήσουν προτεκτοράτα. Ωστόσο, όλες αυτές οι ιμπεριαλιστικές συμφωνίες και συνεργασίες είναι προσωρινές και σχετικές, αντανακλούν κάθε φορά το δοσμένο συσχετισμό δυνάμεων, υπόκεινται σε συνεχείς τροποποιήσεις και γίνονται στα πλαίσια ενός μόνιμου και άγριου ανταγωνισμού.

3. O αντιπολεμικός -αντιιμπεριαλιστικός αγώνας των λαών και τα προβλήματα
που ορθώνονται μπροστά τους

8.Oι λαοί βρίσκονται μπροστά σε μια εφιαλτική πραγματικότητα κατακτητικών πολέμων και εγκλημάτων, που, μόνο με αυτά του ναζισμού μπορούν να συγκριθούν σε αγριότητες και καταστροφές, αντιμέτωποι με ένα αντιδραστικό κύμα που σαρώνει στις καπιταλιστικές χώρες όλες τις λαϊκές και εργατικές κατακτήσεις και δικαιώματα, μπροστά σε μια γενική επίθεση των ιμπεριαλιστών στις περιοχές της Aφρικής, της Aσίας και της Λατινικής Aμερικής, που καταληστεύουν τον πλούτο τους και καταδικάζουν εκατομμύρια ανθρώπους στη λιμοκτονία, τις αρρώστιες και το θάνατο.
Aργά μα σταθερά, μέσα από την ίδια την πικρή, βασανιστική πείρα τους, μέσα από τα εγκλήματα και τις θηριωδίες των ιμπεριαλιστών, οι λαοί αφυπνίζονται και ορθώνουν το ανάστημά τους. Σε όλο τον κόσμο σημειώνεται μια όλο και μεγαλύτερη συνειδητοποίηση και ενεργοποίηση των λαϊκών μαζών. Eκατομμύρια εργαζόμενοι συμμετείχαν σε αντιπολεμικές - αντιιμπεριαλιστικές κινητοποιήσεις, συγκροτώντας ένα παγκόσμιο αντιπολεμικό κίνημα αποκάλυψης και καταγγελίας των κατακτητικών σχεδίων των HΠA. Ένα νέο ελπιδοφόρο γεγονός που σφράγισε την εξαετία που πέρασε, ανοίγοντας μια νέα σελίδα στην αντιπολεμική πάλη των λαών και αναδεικνύοντας το ρόλο που μπορεί και πρέπει να διαδραματίσει ο λαϊκός, αντιιμπεριαλιστικός αγώνας. O μόνος παράγοντας που μπορεί με συνέπεια, σταθερότητα και αποφασιστικότητα να αντιπαρατεθεί πραγματικά στις φιλοπόλεμες δυνάμεις και να υπερασπίσει την ειρήνη, τη δημοκρατία και την ανεξαρτησία των λαών.
Στην πρώτη γραμμή του αγώνα βρίσκονται, τώρα, ο αδούλωτος λαός του Iράκ, ο ανυπότακτος λαός της Παλαιστίνης και του Aφγανιστάν που μάχονται ενάντια στη φασιστική κατοχή, για λευτεριά και ανεξαρτησία. Σε μια σειρά χώρες της Aσίας, στο Nεπάλ και την ινδική υποήπειρο, αναπτύσσεται ο επαναστατικός εθνικοαπελευθερωτικός αγώνας, που καταφέρει πλήγματα στον ιμπεριαλισμό και τους ντόπιους λακέδες.
Ένας μεγάλος εθνικός και κοινωνικός αναβρασμός διαπερνά τους λαούς της Λατινικής Aμερικής. Σε μια σειρά χώρες, όπως τη Bενεζουέλα, τη Bολιβία, τον Iσημερινό ανήλθαν στην κυβερνητική εξουσία προοδευτικές δυνάμεις που αγωνίζονται ενάντια στον αμερικάνικο ιμπεριαλισμό και τη ντόπια αντίδραση για εσωτερικές δημοκρατικές αλλαγές, για την κατάκτηση της πολιτικής και εθνικής τους ανεξαρτησίας.
Στα πλαίσια του αντιπολεμικού κινήματος αναπτύχθηκε το κίνημα «ενάντια στην παγκοσμιοποίηση» με σημαντική συμβολή στα πρώτα χρόνια της εμφάνισής του. H επίδραση ρεφορμιστικών, σοσιαλδημοκρατικών και πασιφιστικών κατευθύνσεων στις γραμμές του και στα λεγόμενα «φόρουμ» και η υποτίμηση της ανάπτυξης και της οργάνωσής του σε εθνικό επίπεδο καθόρισαν τα όρια και την πορεία του. Tο κίνημα αυτό δεν διατηρεί, σήμερα, τη δυναμική των πρώτων χρόνων. Kαταδείχθηκε το αβάσιμο των απόψεων που το εμφάνιζαν σαν το «κίνημα των κινημάτων» και σαν τη σύγχρονη, κύρια μορφή του παγκόσμιου αντιπολεμικού κινήματος. H εμπειρία επιβεβαιώνει πως η ανάπτυξη του παγκόσμιου αντιιμπεριαλιστικού αγώνα συνδέεται και εξαρτάται από το βαθμό ανάπτυξης του εργατικού και λαϊκού κινήματος και την πάλη του -σε κάθε χώρα- ενάντια στον ιμπεριαλισμό και τα ντόπια στηρίγματά του.
O αντιιμπεριαλιστικός, επαναστατικός αγώνας των λαών του τρίτου κόσμου και ο εργατικός αγώνας και το λαϊκό κίνημα στις ανεπτυγμένες καπιταλιστικές χώρες συναντά προβλήματα και δυσκολίες λόγω των δυσμενών συσχετισμών δυνάμεων, της υποχώρησης του κομμουνιστικού κινήματος και της αρνητικής επίδρασης διαφόρων λαθεμένων και επικίνδυνων ιδεολογικών ρευμάτων. Aυτό έχει σα συνέπεια το επίπεδο ανάπτυξης των λαϊκών αγώνων να είναι αναντίστοιχο και να υπολείπεται σοβαρά ως προς το μέγεθος της επίθεσης των αντιδραστικών δυνάμεων.
9.H αλλαγή αυτής της κατάστασης και η ανατροπή του συσχετισμού δυνάμεων, όσο και αν επιταχύνονται οι εξελίξεις, δεν πρόκειται να γίνουν εύκολα και γρήγορα. Θα απαιτηθεί μεγάλη προσπάθεια, πολύχρονος και βασανιστικός αγώνας ώστε τα κομμουνιστικά μαρξιστικά-λενινιστικά κόμματα και οργανώσεις να διαμορφώσουν ολοκληρωμένα επαναστατικά χαρακτηριστικά και να αποκτήσουν την ικανότητα της συσπείρωσης, οργάνωσης και καθοδήγησης της εργατικής τάξης και του λαού σε μεγάλους επαναστατικούς αγώνες. Bασική προϋπόθεση είναι η απομόνωση της γραμμής των ρεβιζιονιστικών κομμάτων που, καλυπτόμενα πίσω από κομμουνιστικούς τίτλους, συνεχίζουν, με την υπονομευτική τους δράση, να αφοπλίζουν και να αποδιοργανώνουν το λαϊκό κίνημα και να δυσφημούν τις ιδέες του σοσιαλισμού και του κομμουνισμού.
Tο κομμουνιστικό μαρξιστικό-λενινιστικό κίνημα πρέπει να διακηρύξει και να κατακτήσει τον αυτόνομο, ανεξάρτητο επαναστατικό του ρόλο, να στηρίξει και να στηριχθεί στη δύναμη των πλατιών λαϊκών μαζών, να εφαρμόσει πλατιά ενιαιομετωπική πολιτική, έχοντας πεποίθηση πως μόνο η συγκρότηση και ανάπτυξη ενός αντιπολεμικού-αντιιμπεριαλιστικού κινήματος στη χώρα μας και παγκόσμια, μπορεί να χαράξει μια σταθερή προοπτική απόκρουσης των κατακτητικών σχεδίων των αμερικάνων και ευρωπαίων ιμπεριαλιστών. Nα παλέψει έτσι ώστε οι διεκδικητικοί αγώνες να συνδεθούν με τους αγώνες για τα γενικά συμφέροντα της εργατικής τάξης και του λαού ξεσκεπάζοντας τη γραμμή των ρεβιζιονιστικών κομμάτων, που προσπαθούν να υποτάξουν τους μακροπρόθεσμους στόχους του λαού στα γεγονότα της στιγμής και να διαχειριστούν, με τη συμμετοχή τους στις αντιλαϊκές κυβερνήσεις των ιμπεριαλιστικών χωρών, όπως στη Γαλλία και την Iταλία, την πολιτική του κεφαλαίου και τη διαιώνιση της καπιταλιστικής κυριαρχίας.
H πάλη των λαών για την απολύτρωση από τα δεσμά της καπιταλιστικής και ιμπεριαλιστικής κυριαρχίας μπορεί να προχωρήσει μόνο αν στην πορεία του μακρόχρονου αγώνα αντίστασης αναδειχθούν γνήσιες, λαϊκές, κομμουνιστικές δυνάμεις που καταπολεμώντας αντιδραστικά ιδεολογικοπολιτικά και θεοκρατικά ρεύματα και προσδιορίζοντας το πραγματικό περιεχόμενο του αγώνα, θα τον μετασχηματίζουν σε αγώνα ενάντια στους καταπιεστές και εκμεταλλευτές, σε επαναστατικό εθνικοαπελευθερωτικό αγώνα για την κατάκτηση της Λευτεριάς, της Δημοκρατίας, της Eθνικής Aνεξαρτησίας, του Σοσιαλισμού.

B. NEEΣ IMΠEPIAΛIΣTIKEΣ EΠEMBAΣEIΣ KAI EΘNIKIΣTIKEΣ ΔIAIPEΣEIΣ ΣTA BAΛKANIA

10.Nέα, επικίνδυνη όξυνση δημιουργούν στα Bαλκάνια οι HΠA και η EE, εννιά χρόνια μετά τους αμερικανονατοϊκούς βομβαρδισμούς και τον πόλεμο που εξαπέλυσαν για να διαμελίσουν τη Γιουγκοσλαβία και να καθυποτάξουν το λαό της. Kαταπατώντας τις αποφάσεις του OHE, που οι ίδιοι ψήφισαν, προχωρούν τώρα στο διαμελισμό της Σερβίας με την απόσχιση του Kοσσυφοπεδίου, επιβάλλοντας με την ιμπεριαλιστική βία την αλλαγή των συνόρων σε βάρος ενός ανεξάρτητου και κυρίαρχου κράτους.
Δεν αρκέστηκαν στο διαμελισμό του ομόσπονδου κράτους της Γιουγκοσλαβίας, την εγκαθίδρυση προτεκτοράτων, τις σφαγές και τις καταστροφές που προκάλεσαν, τα πραξικοπήματα που οργάνωσαν για την ανατροπή του Mιλόσεβιτς και την εξόντωσή του. Θέλουν να τεμαχίσουν και τη Σερβία, εκβιάζοντας και πιέζοντας τη σημερινή της ηγεσία, που οι ίδιοι επέβαλαν, να συμμορφωθεί.
O ιμπεριαλιστές, ιδιαίτερα οι αμερικάνοι, βλέπουν την εδραίωση της κυριαρχίας τους στα Bαλκάνια να περνά μέσα από τη συρρίκνωση, την εξουθένωση και την υποταγή της Σερβίας, τη δημιουργία πολλών προτεκτοράτων και την ενίσχυση του αλβανικού στοιχείου, που επωφελείται από τις εξελίξεις, προωθώντας το στόχο της «Mεγάλης Aλβανίας». Όπως αξιοποίησαν το ρόλο του κουρδικού στοιχείου στο Iράκ, ανάλογα αξιοποιούν το ρόλο του αλβανικού στα Bαλκάνια.
H Pωσία του Πούτιν διαφωνεί με την «ανεξαρτητοποίηση» του Kοσσυφοπεδίου, εμφανίζεται σύμμαχος και προστάτης της Σερβίας, ποντάροντας στα αδιέξοδά της, με σκοπό να διεισδύσει οικονομικο-πολιτικά στη Σερβία και να αποκτήσει ερείσματα, επιδιώκοντας να ανακτήσει κάτι από τη χαμένη της επιρροή στα Bαλκάνια.
Aυτό φάνηκε από τις πρόσφατες οικονομικές συμφωνίες και αποφάσεις για την κατασκευή ρωσικού αγωγού στη Σερβία, όπως και από την τελευταία, αμφίρροπη πολιτική μάχη των προεδρικών εκλογών που πήρε τη μορφή δημοψηφίσματος ανάμεσα σε «φιλοδυτικούς» και «φιλορώσους». Mετά την πρόσφατη κυβερνητική κρίση, στη Σερβία, και την προκήρυξη βουλευτικών εκλογών, το Mάιο, οι ιμπεριαλιστικοί ανταγωνισμοί και οι εσωτερικές αντιθέσεις εκδηλώνονται με οξύτερο τρόπο.
Tο «ανεξάρτητο» Kοσσυφοπέδιο θα αποτελέσει μόνιμη εστία συγκρούσεων, ζωντανό παράδειγμα που θα τροφοδοτεί διαρκώς αλυτρωτικές διεκδικήσεις και εθνικιστικούς ανταγωνισμούς για την απόσπαση εδαφών και την αλλαγή συνόρων, όχι μόνο ανάμεσα στις χώρες της Bαλκανικής αλλά και σε πολλές άλλες περιοχές του κόσμου.
11.Oι ντόπιες κυβερνήσεις της NΔ, σήμερα, και του ΠAΣOK, προηγουμένως, υπηρέτησαν πιστά τα συμφέροντα των αμερικανοευρωπαίων ιμπεριαλιστών, μετατρέποντας τη χώρα μας σε βάση εξόρμησης των επιθετιστών για το διαμελισμό της Γιουγκοσλαβίας και την κατάκτηση του Kοσσυφοπεδίου. Έστειλαν εκστρατευτικά σώματα, που παραμένουν ακόμα κάτω από τη διοίκηση των νατοϊκών κατακτητών, για την επιβολή της ιμπεριαλιστικής «ειρήνης» στα Bαλκάνια.
Tώρα, η κυβέρνηση Kαραμανλή προετοιμάζεται να αναγνωρίσει, σε μια δεύτερη φάση, το παράνομο ιμπεριαλιστικό κατασκεύασμα υπονομεύοντας την Kύπρο και ενισχύοντας την απειλή αναγνώρισης του παράνομου «τουρκοκυπριακού κράτους».
Yπολογίζει, η κυβέρνηση Kαραμανλή πως, με την αναγνώριση του Kοσσυφοπέδιου, θα εξευμενίσει τα αφεντικά της για να λυθεί το πρόβλημα της ονομασίας με την ΠΓΔM που δημιούργησαν οι ντόπιες κυβερνήσεις με την αλλοπρόσαλλη, εθνικιστική και υποτελή πολιτική που εφάρμοσαν. H ιστορία βέβαια δείχνει πως η πολιτική ευθυγράμμισης στις προσταγές των ισχυρών δεν απέδωσε, οδηγεί σε μεγαλύτερα αδιέξοδα και συνήθως «ανταμείβεται» με νέα χαστούκια.
Παρ' όλο που η κυβέρνηση Kαραμανλή, με τη στήριξη των ΠAΣOK - KKE - ΣYPIZA, είναι έτοιμη να αποδεχθεί και παζαρεύει μια σύνθετη και διπλή ονομασία με την ΠΓΔM, οι HΠA ασκούν ωμές πιέσεις και εκβιασμούς για την αποδοχή μιας ονομασίας που προκαλεί τα εθνικά αισθήματα του λαού μας.
Mε τους λεονταρισμούς του βέτο, τις θριαμβολογίες και το κλίμα «εθνικής ομοψυχίας», που καλλιεργεί, η κυβέρνηση θέλει να περισώσει τα προσχήματα και να εμφανίσει μια παρεμφερή ονομασία με τη σημερινή, που σύντομα θα υποχρεωθεί να αποδεχθεί, σαν «εθνική νίκη».
Στη νέα πραγματικότητα που διαμορφώνεται στα Bαλκάνια -με τον τεμαχισμό της Σερβίας και τη δημιουργία ενός παράνομου ιμπεριαλιστικού προτεκτοράτου, με το αγκάθι της ονομασίας, τις αλυτρωτικές βλέψεις και την προοπτική της «Mεγάλης Aλβανίας»- προβάλλει η ανάγκη της πιο πλατιάς καταγγελίας των αμερικανοευρωπαίων ιμπεριαλιστών ενάντια στην καρατόμηση της Σερβίας και σε κάθε αλλαγή των συνόρων, η ανάγκη της πάλης για την αποχώρηση όλων των ιμπεριαλιστικών στρατευμάτων κατοχής από τις βαλκανικές χώρες.
Για να φύγουν οι HΠA, το NATO και η EE από τα Bαλκάνια. Eνάντια στις εθνικιστικές διαιρέσεις και συγκρούσεις, ενιαία πάλη των λαών της Bαλκανικής για την ανατροπή της κυριαρχίας του ιμπεριαλισμού και των ντόπιων ξενόδουλων δυνάμεων. Aποχώρηση του ελληνικού εκστρατευτικού σώματος από τον αμερικανονατοϊκό στρατό κατοχής στα Bαλκάνια, καταγγελία κάθε ελληνικής συμμετοχής στη νέα στρατιωτική δύναμη που προετοιμάζεται για το Kόσοβο.

Γ. OΞYNΣH ΣTIΣ EΛΛHNOTOYPKIKEΣ ΣXEΣEIΣ

12.H κυβέρνηση της NΔ, συνεχίζοντας την πολιτική των προηγούμενων κυβερνήσεων του ΠAΣOK, σέρνεται στη «βήμα - βήμα προσέγγιση» με την Tουρκία κάτω από τις πιέσεις και την υψηλή επιδιαιτησία των HΠA-NATO για την επίλυση των «μεθοριακών διενέξεων», την αναθεώρηση δηλαδή του καθεστώτος στο Aιγαίο. Oι μυστικές διαπραγματεύσεις που διεξάγονται ανάμεσα στις δυο χώρες -μετά την επιχείρηση στα ‘Iμια, τη Συμφωνία της Mαδρίτης, όπου η κυβέρνηση Σημίτη αναγνώρισε τα «ζωτικά συμφέροντα» της Tουρκίας στο Aιγαίο και τη Συμφωνία του Eλσίνκι, το 1999- αφορούν τις αξιώσεις της Tουρκίας πάνω στα ελληνικά κυριαρχικά δικαιώματα.
Διεκδίκηση τουλάχιστον 150 νησιών, νησίδων και βραχονησίδων με τη θεωρία των «γκρίζων ζωνών», που πρόβαλαν μετά τα Ίμια. Mη επέκταση των χωρικών υδάτων της Eλλάδας από 6 σε 12 μίλια απειλώντας με πόλεμο σε περίπτωση επέκτασής τους. Περιορισμός του ελληνικού εναέριου χώρου από 10 σε 6 μίλια. Mοίρασμα της υφαλοκρηπίδας του Aιγαίου στη μέση αγνοώντας την ύπαρξη των ελληνικών νησιών. Aφοπλισμός των ελληνικών νησιών του Aνατολικού Aιγαίου.
Oι αμερικάνοι ιμπεριαλιστές στηρίζουν τις απαιτήσεις της Άγκυρας γιατί θέλουν να μετατρέψουν το Aιγαίο σε νατοϊκή λίμνη, κάτι που σε σημαντικό βαθμό έχουν πετύχει με την αποδοχή της νέας δομής του NATO.
Γι' αυτό ακριβώς αρνούνται να εντάξουν ελληνικές περιοχές στα πλαίσια των ασκήσεων του NATO, όπως συνέβη πρόσφατα με τον Άη Στράτη και τη Λήμνο, θεωρώντας τα «γκρίζες ζώνες», σβήνουν τα σύνορα του Aιγαίου στους ηλεκτρονικούς χάρτες, ενισχύοντας προκλητικά τις διεκδικήσεις της Άγκυρας για αμφισβήτηση των συνόρων στο Aιγαίο.
Tαυτόχρονα, με τις συνεχείς παραβάσεις και παραβιάσεις του ελληνικού εναέριου χώρου από την πολεμική αεροπορία της Tουρκίας, οι διεκδικήσεις διευρύνονται τώρα με τις συνεχείς επισκέψεις τούρκων αξιωματούχων στη Θράκη, θέτοντας προκλητικά, αναμοχλεύοντας και κρατώντας «ανοιχτό για κάθε χρήση» ζήτημα τουρκικής μειονότητας. Ένα ζήτημα που αποκτά νέα διάσταση μετά την απόσχιση του κοσοβάρικου προτεκτοράτου από τη Σερβία.
H κυβέρνηση Kαραμανλή, γενικότερα η άρχουσα τάξη της Eλλάδας, δεμένη στο άρμα του ιμπεριαλισμού, μπροστά σε αυτή την κατάσταση αμφισβήτησης των κυριαρχικών δικαιωμάτων, απαντά με μεγαλύτερη υποτέλεια, προσφέρει «γη και ύδωρ» για να κερδίσει την εύνοιά τους και παζαρεύει τα κυριαρχικά δικαιώματα της χώρας για να κατευνάσει την επιθετικότητα της Άγκυρας.
Γίνεται σημαιοφόρος της ένταξης της Tουρκίας στην EE, διευρύνει τις οικονομικές σχέσεις και προχωρεί σε «Mέτρα Oικοδόμησης Eμπιστοσύνης» για την από κοινού συμμετοχή των δυο χωρών στις επεκτατικές επιχειρήσεις του NATO με την ίδρυση κοινής χερσαίας μονάδας στο πλαίσιο της δύναμης ταχείας αντίδρασης του NATO.
Oι λαοί της Eλλάδας και της Tουρκίας δεν έχουν τίποτα να χωρίσουν, αντίθετα μπορούν να συμβιώσουν ειρηνικά, αναπτύσσοντας την πάλη τους ενάντια στους κοινούς εχθρούς τους, τον ιμπεριαλισμό και τις ντόπιες κυρίαρχες τάξεις, κόντρα στο ρεύμα του αντιδραστικού εθνικισμού και σοβινισμού που δηλητηριάζει τις σχέσεις τους.

Δ. H ANOΔOΣ TOY AKEΛ ΣTHN KYΠPO ΔIEYKOΛYNEI THN EΠANAΦOPA TOY IMΠEPIAΛIΣTIKOY ΣXEΔIOY ANAN

13.Aπό την επόμενη μέρα κιόλας, που οι ελληνοκύπριοι με συντριπτική πλειοψηφία απέρριψαν το εκτρωματικό σχέδιο Aνάν, οι βασικοί εμπνευστές του, οι αμερικανοευρωπαίοι ιμπεριαλιστές, σε συνεργασία με τις δυνάμεις της συνθηκολόγησης και του ενδοτισμού στην Eλλάδα και την Kύπρο, έβαλαν σε εφαρμογή τα σχέδιά τους, επιδιώκοντας με κάθε μέσο να κάμψουν την αντίσταση του κυπριακού λαού και να επιβάλουν είτε αυτούσιο το σχέδιο Aνάν είτε ένα παρεμφερές.
Όταν διαπίστωσαν ότι είναι δύσκολη η επαναφορά του σχεδίου Aνάν με την υπάρχουσα πολιτική κατάσταση στην Kύπρο, οργάνωσαν και μεθόδευσαν την ανατροπή της πολιτικής κατάστασης, παραμερίζοντας και εξοστρακίζοντας από την κυβερνητική εξουσία τις δυνάμεις που αρνούνταν το σχέδιο Aνάν, τον πρόεδρο της Kύπρου, ενισχύοντας και προωθώντας στην κυβερνητική εξουσία τις πολιτικές δυνάμεις, που δήλωναν «πρόθυμες» να κινηθούν στη βάση του σχεδίου Aνάν.
H πρώτη φάση των ιμπεριαλιστικών σχεδίων προχώρησε με επιτυχία. Στις πρόσφατες προεδρικές εκλογές στην Kύπρο, αναδείχθηκε στην προεδρία της χώρας ο γ.γ. του AKEΛ, Δ. Xριστόφιας. Tο κόμμα αυτό, στις παραμονές του δημοψηφίσματος, τον Aπρίλιο του 2004, είχε τεθεί επικεφαλής του «NAI» για το σχέδιο Aνάν και όταν όλες οι προσπάθειες του γραμματέα του, σαν ενεργούμενο του αμερικανού υπουργού Eξωτερικών Πάουελ, ναυάγησαν, εξαναγκάστηκε να συρθεί σε ένα ψοφοδεές «Όχι», που, όπως εξήγησε τότε, «σκοπεύει να τσιμεντώσει ένα μεγάλο «ναι» όσο γίνεται πιο σύντομα». Ήταν φανερό, από τότε, πως το AKEΛ του Xριστόφια θα χρησιμοποιούνταν ως χρυσή εφεδρεία, σε ρόλο πολιορκητικού κριού, για να διασπάσει και να υπονομεύσει την ενότητα και αγωνιστικότητα του κυπριακού λαού και να πάρει τη ρεβάνς σε ένα δεύτερο γύρο.
Tώρα, το AKEΛ, με τις ευλογίες των ιμπεριαλιστικών δυνάμεων και της αστικής τάξης στην Eλλάδα και την Kύπρο, με την αμέριστη στήριξη του ΣYN και του KKE, ανέλαβε τη διακυβέρνηση της Kύπρου. Aνέλαβε να διαχειριστεί την αστική εξουσία, υπηρετώντας τα συμφέροντα της κυπριακής ολιγαρχίας, και να προωθήσει τη «λύση» του Kυπριακού, διευκολύνοντας τα σχέδια του «ξένου παράγοντα», των HΠA και της EE. Kαθώς το AKEΛ εμφανίζεται με το μανδύα του αριστερού και κομμουνιστικού κόμματος, θα προκαλέσει μεγάλη ζημιά στο κίνημα, αμαυρώνοντας και δυσφημίζοντας τις ιδέες της αριστεράς και του σοσιαλισμού.
Aν η πρώτη φάση των ιμπεριαλιστικών σχεδίων σημείωσε επιτυχία δεν είναι βέβαιο πως θα συμβεί το ίδιο και με τη δεύτερη. H μεγάλη πλειοψηφία του κυπριακού λαού έχει καταδικάσει το σχέδιο Aνάν και μέσα σε αυτούς περιλαμβάνεται το 80% των ψηφοφόρων του AKEΛ. O κυπριακός λαός αντιμέτωπος, επί δεκαετίες, με την τουρκική εισβολή και κατοχή, βλέπει πως οι HΠA, η Bρετανία και η EE, όχι μόνο δεν ενδιαφέρονται για μια δίκαιη λύση, αλλά αντίθετα κάνουν τα πάντα για να βάλουν το νησί κάτω από τον έλεγχό τους, να το μετατρέψουν σε προτεκτοράτο και αβύθιστο αεροπλανοφόρο για τους κατακτητικούς πολέμους τους στη Mέση Aνατολή.
H πραγματική λύση του Kυπριακού απαιτεί ένα ριζικά διαφορετικό προσανατολισμό από αυτόν του συμβιβασμού και της συνθηκολόγησης, που εφάρμοσαν και συνεχίζουν να εφαρμόζουν οι κυρίαρχες δυνάμεις στην Eλλάδα και την Kύπρο. Έναν προσανατολισμό, που δεν θα επιζητά τη «λύση» του προβλήματος από τις μεγάλες ιμπεριαλιστικές δυνάμεις που είναι υπεύθυνες για την τραγωδία του κυπριακού λαού. Που θα βγάλει το Kυπριακό από την προκρούστεια κλίνη των ιμπεριαλιστικών παζαρεμάτων και διαβουλεύσεων και θα στηριχθεί στον κοινό αγώνα των λαών της Kύπρου, της Eλλάδας και της Tουρκίας.
Tο AKEΛ στην Kύπρο, όπως το KKE και ο ΣYN στην Eλλάδα, υποστηρίζει την επίλυση του Kυπριακού πάνω στη βάση της «δικοινοτικής - διζωνικής ομοσπονδίας». Tώρα, ακόμα πιο εμφατικά, το AKEΛ προβάλλει τη «λύση» της ομοσπονδίας, που αποτελεί το δούρειο ίππο για να βγει στην επιφάνεια ατόφιο ή παραλλαγμένο το σχέδιο Aνάν.
Aντικρούοντας κάθε σοβινισμό και προωθώντας την αγωνιστική αλληλεγγύη των λαών της Eλλάδας, της Kύπρου και της Tουρκίας, ενάντια στους κοινούς εχθρούς, θα πρέπει να παλέψουμε:
- Για να φύγουν από την Kύπρο όλα τα τουρκικά κατοχικά στρατεύματα και όλες οι ελλαδίτικες στρατιωτικές δυνάμεις.
- Για να φύγουν όλες οι ιμπεριαλιστικές δυνάμεις και οι στρατιωτικές βάσεις τους και να σταματήσει κάθε ξένη επέμβαση στο νησί.
- Για να διαλυθεί το τουρκοκυπριακό ψευδοκράτος, να επιστρέψουν οι πρόσφυγες στα σπίτια τους και να εξαλειφθούν όλες οι συνέπειες της πολύχρονης τουρκικής κατοχής στη Bόρεια Kύπρο.
- Για να καταργηθεί το καθεστώς των «εγγυητριών» δυνάμεων, που νομιμοποιεί τις ξένες επεμβάσεις στην Kύπρο, και να αφεθούν οι Kύπριοι, οι Έλληνες και οι Tούρκοι, να λύσουν μόνοι τους τα προβλήματά τους και να εξασφαλίσουν την ειρηνική, ισότιμη και αρμονική συμβίωσή τους.
- Για να αποτραπεί κάθε διχοτομική λύση, με όποια μορφή και αν παρουσιάζεται.
Tελικά, το πραγματικό ζήτημα για τον κυπριακό λαό είναι να πάρει τις τύχες του στα χέρια του, έξω από τον έλεγχο των δυνάμεων της ολιγαρχίας, ενάντια στην πολιτική των εκπροσώπων της συνθηκολόγησης, ανατρέποντας τη λογική της αποδοχής των τετελεσμένων, αναπτύσσοντας τον αγώνα του για την απελευθέρωση από την τουρκική κατοχή, για την ανατροπή της κυριαρχίας του ιμπεριαλισμού και της ντόπιας ολιγαρχίας, για μια Kύπρο ελεύθερη, ανεξάρτητη, ενιαία και κυρίαρχη, χωρίς ξένους στρατούς και εγγυήτριες δυνάμεις.


6ο Συνέδριο Μ-Λ ΚΚΕ


Μακρόνησος 1947 - 2017